Καλώς ήρθατε στον Σύλλογο Οικονομολόγων Λογιστών Νομού Θεσσαλονίκης

Σκοπός του Συλλόγου είναι η συσπείρωση των συναδέλφων με στόχο την κατοχύρωση, προαγωγή και προστασία των οικονομικών, κοινωνικών και επαγγελματικών συμφερόντων τους, η ανάπτυξη πνεύματος συναδελφικής αλληλεγγύης και αμοιβαίας υποστήριξης, ο καθορισμός κανόνων επαγγελματικής δεοντολογίας και συμπεριφοράς, η ανύψωση του κύρους των οικονομολόγων – λογιστών - φοροτεχνικών καθώς και η επιμόρφωσή τους.

Εδώ θα βρείτε χρήσιμες πληροφορίες που αφορούν το επάγγελμα μας και θα ενημερώνεστε για όλες τις δραστηριότητες και ενέργειες του Συλλόγου.

Επικοινωνία
Σύλλογος Οικονομολόγων Λογιστών Νομού Θεσσαλονίκης
Τα όρια των μέτρων κατά της λιτότητας
PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator
Πέμπτη, 02 Αύγουστος 2012 18:58

 

Τα όρια των μέτρων κατά της λιτότητας
Η λιτότητα έχει πεθάνει; Στη Σύνοδο Κορυφής του G8στο Καμπ Ντέιβιντ, τον προηγούμενο μήνα, το καθοδηγούμενο από τη Γερμανία πακέτο μέτρων λιτότητας για τις σκληρά δοκιμαζόμενες χώρες του Νότου βρήκε μεγάλες αντιστάσεις. Αντίστοιχα, οι πρόσφατες εκλογές στη Γαλλία δικαίωσαν όλους όσοι υποστήριζαν ότι η Ευρώπη θα πρέπει να βρει τρόπο ανάπτυξης μακριά από τον υπερχρεωμένο δημόσιο τομέα, αντί να στοχεύει σε άμεση δημοσιονομική ορθότητα.
Αντίθετα, οι ΗΠΑ ακολουθούν επεκτατικές και στοχευμένες στην ανάπτυξη μακροοικονομικές πολιτικές από την περίοδο της χρηματοοικονομικής κρίσης 2007-2009, παρά τα μαζικά ελλείμματα του προϋπολογισμού. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, κρίνοντας από τη μέτρια ανάκαμψη στις ΗΠΑ, σε σύγκριση με την έλλειψη ανάκαμψης στην Ευρώπη, η αμερικανική πολιτική αποδίδει καλύτερα από τα μέτρα λιτότητας στην Ευρώπη.
Το όλο θέμα όμως δεν είναι να επιλέξουμε απλώς ανάμεσα στα μέτρα επέκτασης και στη λιτότητα. Οι μακροοικονομικές πολιτικές αλληλεπιδρούν με τις μικροοικονομικές πραγματικότητες με ευέλικτο τρόπο. Απλώς, η μικροοικονομική διάρθρωση της Ευρώπης καθιστά τις ίδιες αναπτυξιακές μακροοικονομικές πολιτικές λιγότερο αποτελεσματικές στην Ε.Ε. απ' ό,τι στις ΗΠΑ.
O Mark Roe, καθηγητής στη Σχολή Νομικών Σπουδών του Χάρβαρντ.
Ο λόγος είναι ο εξής: η μακροοικονομική χαλάρωση, μέσω της μείωσης των επιτοκίων ή μέσω της διοχέτευσης χρήματος στην οικονομία, έχει στόχο να αυξήσει την οικονομική δραστηριότητα. Με την αύξηση του χρήματος στις αγορές, οι επιχειρήσεις επαναπροσλαμβάνουν προσωπικό και ζητούν από τους υπάρχοντες υπαλλήλους να εργάζονται περισσότερες ώρες. Οι επιχειρηματίες, που σκέπτονται εάν θα συστήσουν ή όχι μια νέα επιχείρηση, αποφασίζουν να προχωρήσουν στην υλοποίηση των σχεδίων τους και οι τράπεζες τους δανείζουν τα χρήματα για να καταστήσουν βιώσιμη τη νέα τους επιχείρηση.
Οι νεοπροσληφθέντες εργαζόμενοι και οι νεοσύστατες επιχειρήσεις δαπανούν χρήματα, γεγονός το οποίο παρακινεί σε περισσότερες προσλήψεις, σε σύσταση περισσότερων επιχειρήσεων και ακόμη σε περισσότερες δαπάνες. Η οικονομία αναπτύσσεται, αποδίδοντας περισσότερα φορολογικά έσοδα, εξέλιξη η οποία βοηθά τις κυβερνήσεις να βάλουν τα δημοσιονομικά τους σε τάξη. Στο πλαίσιο αυτό, η χώρα αναπτύσσεται με τρόπο ικανό να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα.
Ομως, η Ε.Ε. δεν μπορεί να πραγματοποιήσει αυτό το σενάριο τόσο εύκολα όσο οι ΗΠΑ, επειδή οι κανόνες σε μικροοικονομικό επίπεδο στην Ε.Ε. δημιουργούν τριβές που επιβραδύνουν αυτό το είδος της ανάπτυξης.
Οι αυστηρότεροι κανόνες της Ε.Ε. στην αγορά εργασίας είναι αρκετά γνωστοί και αναφέρονται συχνά ως παράδειγμα. Οι διάφορες δυσκαμψίες στην ευρωπαϊκή αγορά εργασίας σημαίνουν ότι είναι δύσκολο σε πολλές χώρες της Ε.Ε. να ελαττωθεί το μέγεθος μιας εταιρείας.
Αντιμέτωπες με αυτή τη δυσκολία, οι εταιρείες εμφανίζονται λιγότερο πρόθυμες να προχωρούν σε νέες προσλήψεις σε πρώτη φάση, έως ότου βεβαιωθούν ότι η μακροπρόθεσμη ζήτηση για τα προϊόντα τους αρκεί για να δικαιολογήσουν προσλήψεις μακροχρόνιας διάρκειας. Για το λόγο αυτό, ακόμη κι αν οι επιχειρήσεις εξασφαλίσουν ευκολότερη πρόσβαση σε χρήμα και δάνεια, πολλές θα εξακολουθήσουν να αρνούνται να προχωρήσουν σε προσλήψεις μεγάλης κλίμακας, φοβούμενες ότι θα βρεθούν με μεγάλο προσωπικό, σε μία μελλοντική επιβράδυνση.
Για παράδειγμα, το πρόσφατο πορτρέτο του Ιταλού πρωθυπουργού, Μάριο Μόντι, στον «The Economist», δείχνει ότι η Ιταλία συνεχίζει να βρίσκει εμπόδιο στους εργασιακούς κανόνες που καθιστούν τις επιχειρήσεις απρόθυμες να αυξήσουν το προσωπικό τους πέραν των 15 εργαζομένων (έπειτα απ' αυτό τον αριθμό είναι δύσκολο για μια επιχείρηση να περιορίσει το μέγεθός της). Για να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, οι επεκτατικές μακροοικονομικές πολιτικές απαιτούν συμβατούς μικροοικονομικούς κανόνες.
Υπάρχει κάποια ειρωνεία στο γεγονός ότι ο ισχυρότερος οπαδός των μέτρων λιτότητας ήταν η κυβέρνηση της Γερμανίδας καγκελαρίου, Ανγκελα Μέρκελ, επειδή η Γερμανία, ειδικά υπό την κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών του προκατόχου της, Γκέρχαρντ Σρέντερ, έκανε πολύ περισσότερα για να απελευθερώσει τους κανόνες της χώρας για την αγορά εργασίας και τις επιχειρήσεις από κάθε άλλη κυβέρνηση της Ε.Ε. Η πολιτική, που στηρίζεται στην ανάπτυξη, θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα στη Γερμανία από πολλές άλλες χώρες της Ευρωζώνης, για τις οποίες και συνταγογραφήθηκε.
Οι κανόνες που βάζουν φραγμούς στη σύσταση επιχειρήσεων, ενδεχομένως, να αποτελέσουν πολύ μεγαλύτερο εμπόδιο στο να καταστεί αποτελεσματική η νομισματική πολιτική. Είναι απλά υπερβολικά δύσκολο να συσταθούν πολλοί τύποι επιχειρήσεων σε πολλές περιοχές και να αναπτυχθούν ακόμη περισσότερο οι επιχειρήσεις που έχουν συσταθεί.
Οι αναγκαίες άδειες δεν αποκτώνται συχνά εύκολα. Η γραφειοκρατία για τη σύσταση μιας επιχείρησης εξακολουθεί να είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ ό,τι στις ΗΠΑ. Πράγματι, ενώ η διαδικασία αυτή έχει καταστεί ευκολότερη στην Ευρώπη τα τελευταία έτη, η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι χρειάζεται ο διπλάσιος χρόνος για τη σύσταση μιας μικρής επιχείρησης στην Ελλάδα και στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. απ' ό,τι στις ΗΠΑ -και τέσσερις φορές περισσότερος χρόνος στην Ισπανία.
Ενώ η σχετική απουσία επιτυχημένων παραδειγμάτων μεγάλων επιχειρήσεων, όπως το Facebook, στην Ευρώπη προκαλεί απογοήτευση, οι δυσκολίες που συνεπάγεται το άνοιγμα κομμωτηρίων, βασικών ομίλων λιανικής και απλών υπηρεσιών ταχυδρομικών παραγγελιών, ενδεχομένως να έχουν αντίστοιχα μεγάλο γενικό αντίκτυπο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι άδειες ταξί. Πολλοί άνθρωποι μπορούν να οδηγήσουν ταξί, συμπεριλαμβανομένων πολλών απ' αυτούς που είναι άνεργοι, χωρίς ωστόσο να μπορούν τόσο πολλοί να εξασφαλίσουν άδεια για να ασκήσουν αυτό το επάγγελμα σε πολλές μεγάλες πόλεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Ας φανταστούμε ότι ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας είναι οργανωμένο, όπως η αγορά των ταξί. Τα περισσότερα είδη οικονομικών μέτρων στήριξης δεν θα οδηγήσουν σε περισσότερα ταξί, έως ότου μειωθούν οι περιορισμοί στην πρόσβαση του εν λόγω επαγγέλματος.
Η Μάγδα Μπιάνκο, η Σίλβια Τζιακομέλι και ο Τζιάκομο Ροντάνο, ερευνητές στην κεντρική τράπεζα της Ιταλίας, αναφέρουν ότι αυτά τα θεσμικά εμπόδια στην ανάπτυξη παίζουν ουσιαστικό ρόλο στην Ιταλία. Ενα εργοστάσιο, ενδεχομένως, να εξασφαλίσει πιο εύκολη πρόσβαση σε χρηματοδότηση και ίσως τα προϊόντα του να προσελκύσουν μεγαλύτερη ζήτηση, όμως αντί να προσλαμβάνει νέους εργαζομένους, μπορεί να αποφασίσει να αυξήσει τις τιμές του. Ενας πιθανός ανταγωνιστής, μπορεί να εξετάσει το ενδεχόμενο να εισέλθει στην αγορά, όμως, με δεδομένους όλους αυτούς τους ανασταλτικούς παράγοντες σε ρυθμιστικό επίπεδο, ίσως τελικά να αποφασίσει να παραμείνει εντός των υφιστάμενων δραστηριοτήτων του.
Η επεκτατική νομισματική πολιτική σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μπορεί να αποτύχει. Ισως γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, ο Φρανσουά Ολάντ, προωθεί συγκεκριμένα κυβερνητικά μέτρα, για να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα -για παράδειγμα, την πρόσληψη 60.000 νέων καθηγητών.
Θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί ένα μεγαλεπήβολο αποτέλεσμα στην Ευρώπη, με επεκτατικές μακροοικονομικές πολιτικές, σε συνδυασμό με άρση των μικροοικονομικών φραγμών. Ομως οι σημερινές επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι προτιμούν το status quo και μπορούν να αποτρέψουν δυναμικά την υλοποίηση διαφορετικών πολιτικών. Η συγκεκριμένη προσέγγιση συντάσσεται τόσο στην ελληνική πολιτική όσο και σε άλλες χώρες της Ε.Ε.
Toυ MARK ROE, καθηγητή στη Σχολή Νομικών Σπουδών του Χάρβαρντ
Πηγή:naftemporiki.gr


Τα όρια των μέτρων κατά της λιτότητας


Η λιτότητα έχει πεθάνει; Στη Σύνοδο Κορυφής του G8στο Καμπ Ντέιβιντ, τον προηγούμενο μήνα, το καθοδηγούμενο από τη Γερμανία πακέτο μέτρων λιτότητας για τις σκληρά δοκιμαζόμενες χώρες του Νότου βρήκε μεγάλες αντιστάσεις. Αντίστοιχα, οι πρόσφατες εκλογές στη Γαλλία δικαίωσαν όλους όσοι υποστήριζαν ότι η Ευρώπη θα πρέπει να βρει τρόπο ανάπτυξης μακριά από τον υπερχρεωμένο δημόσιο τομέα, αντί να στοχεύει σε άμεση δημοσιονομική ορθότητα. 
Αντίθετα, οι ΗΠΑ ακολουθούν επεκτατικές και στοχευμένες στην ανάπτυξη μακροοικονομικές πολιτικές από την περίοδο της χρηματοοικονομικής κρίσης 2007-2009, παρά τα μαζικά ελλείμματα του προϋπολογισμού. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, κρίνοντας από τη μέτρια ανάκαμψη στις ΗΠΑ, σε σύγκριση με την έλλειψη ανάκαμψης στην Ευρώπη, η αμερικανική πολιτική αποδίδει καλύτερα από τα μέτρα λιτότητας στην Ευρώπη. 
Το όλο θέμα όμως δεν είναι να επιλέξουμε απλώς ανάμεσα στα μέτρα επέκτασης και στη λιτότητα. Οι μακροοικονομικές πολιτικές αλληλεπιδρούν με τις μικροοικονομικές πραγματικότητες με ευέλικτο τρόπο. Απλώς, η μικροοικονομική διάρθρωση της Ευρώπης καθιστά τις ίδιες αναπτυξιακές μακροοικονομικές πολιτικές λιγότερο αποτελεσματικές στην Ε.Ε. απ' ό,τι στις ΗΠΑ. 

 
Γιάννης Μίχος: Η ανάπτυξη μόνη διέξοδος για τη χώρα
PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator
Πέμπτη, 02 Αύγουστος 2012 18:57

 

Γιάννης Μίχος: Η ανάπτυξη μόνη διέξοδος για τη χώρα
Ο πρόεδρος του ομίλου επιχειρήσεων πληροφορικής Epsilon Νet υποστηρίζει ότι οι κανόνες επιτυχίας για μια επιχείρηση ισχύουν και για ένα κράτος
Την ενίσχυση των νέων επιχειρήσεων με φορολογικά κίνητρα, το φρενάρισμα των περαιτέρω μειώσεων των εισοδημάτων και παράλληλα την τόνωση της ψυχολογίας του καταναλωτικού κοινού προτείνει, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ομίλου επιχειρήσεων πληροφορικής Epsilon Νet, με εξειδίκευση σε φορολογικά και εργατικά θέματα, κ. Γιάννης Μίχος, ο οποίος το 2009 ανακηρύχθηκε «καινοτόμος επιχειρηματίας της χρονιάς». Ο ίδιος τονίζει ότι η μόνη διέξοδος για τη χώρα είναι η ανάπτυξη και το μεγάλο πρόβλημά της το έλλειμμα.
Πώς βλέπετε τις οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα;
«Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε τουλάχιστον σ' αυτό: η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση και η κατάσταση αυτή επιτείνεται από την αρνητική διεθνώς συγκυρία. Το αρνητικό κλίμα μπορεί να αναστραφεί αν συνειδητοποιήσουμε ότι οι διαρκείς αντιπαραθέσεις δεν βοηθούν. Το μεγάλο πρόβλημα είναι το έλλειμμα και η μόνη διέξοδος για τη χώρα είναι η ανάπτυξη».
Πώς μπορεί να επιτευχθεί η πολυπόθητη ανάπτυξη; Τι προτείνετε;
«Θα σας φανεί ίσως αντιφατική, μέσα στη συγκυρία που περιέγραψα, η διατύπωση μιας αισιόδοξης οπτικής όπως η δική μου. Είμαι άνθρωπος της αγοράς. Σας βεβαιώνω πως οι ίδιοι παράγοντες επιτυχίας που ισχύουν σε μια επιχείρηση ισχύουν και σε μια χώρα. Θα προσπαθήσω να γίνω πιο συγκεκριμένος, εστιάζοντας σε πράγματα που θεωρώ εφικτά:
Πρώτον, δημιουργία οράματος. Δεύτερον, καθορισμός των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που έχει η χώρα. Η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει σε στρατηγικό επίπεδο ποιοι είναι οι τομείς στους οποίους πρέπει να επενδύσει. Κατόπιν, σε δεύτερο πλάνο, να εξετάσει κίνητρα ενίσχυσης αυτών των τομέων, ευνοϊκές συνθήκες λειτουργίας, δημιουργία θερμοκηπίων επιχειρηματικής δράσης κτλ. Επιτρέψτε μου να αναφέρω ως παράδειγμα τον χώρο της πληροφορικής, που είναι και ο τομέας της δραστηριοποίησής μου. Η πληροφορική δεν απαιτεί μεγάλα κεφάλαια. Στην πληροφορική δεν υπάρχει μεταβλητό κόστος ανά μονάδα προϊόντος• μικρά σχήματα μπορούν να δημιουργήσουν καινοτόμες δραστηριότητες, υψηλή προστιθέμενη αξία και να δώσουν πολλές θέσεις απασχόλησης. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ενίσχυσης νέων δραστηριοτήτων στον χώρο της πληροφορικής με συγκεκριμένα ποιοτικά στοιχεία εξωστρέφειας. Τρίτον, ορισμός των κινήτρων που θα δοθούν για την ενίσχυση αυτών των τομέων. Λέγοντας κίνητρα δεν εννοώ μόνο επιδοτήσεις ούτε εννοώ χαριστικού τύπου μεταβιβάσεις δημόσιας περιουσίας. Πιστεύω ότι τα υγιή επιχειρηματικά κεφάλαια δεν θέλουν χαριστικές συμβάσεις. Θέλουν υγιές και σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον, ξεκάθαρους νόμους, κίνητρα απασχόλησης, φιλικό κρατικό μηχανισμό, τήρηση των υποσχεθέντων, μη αντικρουόμενες στρατηγικές επιλογές. Τέταρτον, ενίσχυση των νέων επιχειρήσεων τόσο με φορολογικά κίνητρα όσο και με την ενίσχυση δημιουργίας εταιρειών επιχειρηματικών κεφαλαίων.
Πέμπτον, απόλυτη ηλεκτρονική διακυβέρνηση χωρίς παλινωδίες. Εκτον, ηλεκτρονικές πλατφόρμες ελέγχου του ανταγωνισμού ως μοχλός συγκράτησης της αύξησης των τιμών».
Πώς αξιολογείτε τις φορολογικές αλλαγές που εξήγγειλε πρόσφατα το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης;
«Νομίζω χρειαζόμαστε επιτάχυνση σημαντικών αλλαγών που θα απλοποιήσουν τη λειτουργία των επιχειρήσεων και ταυτόχρονα θα θεμελιώνουν την αξιοπιστία μεταξύ επιχειρήσεων, φορολογουμένων και πολιτείας».
Απαραίτητη  η πληροφορική
Δραστηριοποιείστε στον χώρο της πληροφορικής και της τεχνολογίας. Τι εργαλεία παρέχονται σε ιδιώτες και επιχειρήσεις για τη διευκόλυνσή τους σχετικά με οικονομικές δραστηριότητες και υποχρεώσεις;
«Χωρίς πληροφορική δεν υπάρχει πληροφόρηση με συνέπεια οι επιχειρηματικές αποφάσεις να βασίζονται όχι σε στοιχεία αλλά μόνο στα επιχειρηματικά αντανακλαστικά. Σε αυτές τις εποχές, όχι μόνο εξαιτίας της οικονομικής κρίσης αλλά και λόγω της παγκοσμιοποίησης των αγορών, κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Εχω την τύχη να βρίσκομαι σε έναν επιχειρηματικό χώρο με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης παγκοσμίως. Επίσης σε έναν κλάδο όπου η νεανική αντίληψη, ενάντια στο ρεύμα, αποτελεί ελατήριο αλματώδους ανάπτυξης. Κάτω απ' αυτό το πρίσμα και με βάση τις προηγμένες λύσεις που η εταιρεία μας διαθέτει για τη λειτουργία τόσο των επιχειρήσεων όσο και των λογιστικών γραφείων νιώθουμε την ικανοποίηση αλλά και την ευθύνη να συνεχίσουμε περισσότερο απαιτητικά. Με αισιόδοξη διάθεση, με επενδύσεις, με ενίσχυση της εξωστρέφειάς μας και προπάντων βασιζόμενοι στους νέους ανθρώπους που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό καθημερινά - ο μέσος όρος ηλικίας στην εταιρεία μας είναι κάτω από 28 ετών - συνεχίζουμε στοχεύοντας ολοένα και πιο ψηλά».
Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ομίλου επιχειρήσεων πληροφορικής Epsilon Νet κ. Γιάννης Μίχος
Πηγή:tovima.gr
Γιάννης Μίχος: Η ανάπτυξη μόνη διέξοδος για τη χώρα
Ο πρόεδρος του ομίλου επιχειρήσεων πληροφορικής Epsilon Νet υποστηρίζει ότι οι κανόνες επιτυχίας για μια επιχείρηση ισχύουν και για ένα κράτος
Την ενίσχυση των νέων επιχειρήσεων με φορολογικά κίνητρα, το φρενάρισμα των περαιτέρω μειώσεων των εισοδημάτων και παράλληλα την τόνωση της ψυχολογίας του καταναλωτικού κοινού προτείνει, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ομίλου επιχειρήσεων πληροφορικής Epsilon Νet, με εξειδίκευση σε φορολογικά και εργατικά θέματα, κ. Γιάννης Μίχος, ο οποίος το 2009 ανακηρύχθηκε «καινοτόμος επιχειρηματίας της χρονιάς». Ο ίδιος τονίζει ότι η μόνη διέξοδος για τη χώρα είναι η ανάπτυξη και το μεγάλο πρόβλημά της το έλλειμμα.
 
Πώς βλέπετε τις οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα;
 
ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΟΥΣ
PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator
Πέμπτη, 02 Αύγουστος 2012 18:55

 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΟΥΣ
Όλα τα κόμματα μιλάνε σκοπίμως, γενικά και αόριστα, για την ανάγκη ανάπτυξης της οικονομίας της χώρας, ακόμη και αυτά που ψήφισαν το ένα ή και τα δύο Μνημόνια, που οδήγησαν τη χώρα σε ουσιαστική χρεοκοπία και την πλειοψηφία των πολιτών σε πλήρη εξαθλίωση. Και βέβαια, ουδείς αμφισβητεί την ανάγκη ανάπτυξης της χώρας. Τα ερωτήματα, όμως, που απαιτούν άμεση απάντηση, είναι:
Η ανάπτυξη πρέπει να γίνει για τους λίγους, τους οικονομικά ισχυρούς ή προς όφελος των πολλών;
Ανάπτυξη με δαπάνες του Κράτους και με σημαντική μείωση  του διαθέσιμου εισοδήματος των πολλών, καθώς και με δραματική αύξηση ανεργίας ή με δίκαιη κατανομή των βαρών και του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος;
Ποιο το περιεχόμενο της Ανάπτυξης;
Βελτίωση μόνο των δημοσιονομικών δεικτών και αριθμών ή συνολική οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη, με προστασία του περιβάλλοντος και κυρίως με απασχόληση και κοινωνική προστασία;
Μέχρι σήμερα διαπιστώνουμε ότι με τα δύο μνημόνια επήλθε σημαντική μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς και σημαντική μείωση των κοινωνικών παροχών και δικαιωμάτων των πολιτών. Επίσης, αυξήθηκε δραματικά η ανεργία (στο 21%).  Τα κόμματα που στηρίζουν το μνημόνια (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. , κ.ά)  τώρα υποστηρίζουν ότι πρέπει να συνεχίσει η χώρα να εφαρμόζει αυτή την οικονομική πολιτική, γιατί δήθεν θα φέρει ανάπτυξη. Δηλαδή, υποστηρίζουν την άποψη ότι  η ανάπτυξη (που δεν θα έρθει βέβαια με αυτή την πολιτική) θα πρέπει να επιτευχθεί με εξαθλίωση των πολλών και σε βάρος των πολλών, για να συσσωρεύσουν υπερκέρδη οι μεγάλοι επιχειρηματίες και να κάνουν επενδύσεις. Βέβαια, από το 1990 μέχρι σήμερα ποιυ εφαρμόζεται αυτή η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, αντί για ανάπτυξη έφερε ύφεση, ανεργία και κρίση. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, την αύξηση του ΑΕΠ (ανάπτυξη) την καρπώθηκαν για συσσώρευση κερδών (και πολλές φορές μετέφεραν αυτά στο εξωτερικό) και όχι για επενδύσεις και δημιουργία θέσεων απασχόλησης.
Γι’ αυτό, παρά την ανάπτυξη που επιτεύχθηκε μέχρι το 2009, η ανεργία αυξήθηκε, αντί να μειωθεί και τα ελλείμματα του δημοσίου και το χρέος, αυξήθηκαν τρομακτικά, αντί να μειωθούν. Αυτή  η ανάπτυξη, όμως, δεν  ενδιαφέρει τους πολλούς, αφού δεν ωφελεί αυτούς. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να τη στηρίξουν.
Εμείς πιστεύουμε σε μια άλλη, τελείως διαφορετική, ανάπτυξη που θα δημιουργεί απασχόληση και όχι ανεργία, με κοινωνική προστασία, που δεν θα συσσωρεύει υπερκέρδη στους ολίγους και που θα ενεργοποιεί όλες τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, αφού θα ωφελεί όλους τους πολίτες. Αυτή η αναπτυξιακή πολιτική θα εξασφαλίσει την κοινωνική και εργασιακή ειρήνη, που είναι αναγκαία προϋπόθεση για μια πορεία πραγματικής ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας.
Αρνούμαστε την οικονομική πολιτική, που θεωρεί τις κοινωνίες ως μάζες, μέσα από δείκτες και αριθμούς και αδιαφορεί για τους ανθρώπους και τον πολιτισμό.  Είμαστε υπέρ της ανάπτυξης, που κατανέμει δίκαια τα βάρη και τα αποτελέσματά της και που χρησιμοποιεί τον εκσυγχρονισμό ως ένα από τα πολλά εργαλεία της.
Χρειάζεται, λοιπόν, άμεσα συνολική αλλαγή της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής για να σωθεί πράγματι η χώρα και ο λαός και για να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία της χώρας, που θα γίνει, αν συνεχιστεί η μνημονιακή πολιτική
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΟΒΟΛΑ
Πηγή:toxwni.gr
ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΟΥΣ
 
Όλα τα κόμματα μιλάνε σκοπίμως, γενικά και αόριστα, για την ανάγκη ανάπτυξης της οικονομίας της χώρας, ακόμη και αυτά που ψήφισαν το ένα ή και τα δύο Μνημόνια, που οδήγησαν τη χώρα σε ουσιαστική χρεοκοπία και την πλειοψηφία των πολιτών σε πλήρη εξαθλίωση. Και βέβαια, ουδείς αμφισβητεί την ανάγκη ανάπτυξης της χώρας. Τα ερωτήματα, όμως, που απαιτούν άμεση απάντηση, είναι:
 
Η ανάπτυξη πρέπει να γίνει για τους λίγους, τους οικονομικά ισχυρούς ή προς όφελος των πολλών;
 
Οι κρίσεις του καλοκαιριού
PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator
Πέμπτη, 02 Αύγουστος 2012 18:54

 

Οι κρίσεις του καλοκαιριού
Η Ευρωπαϊκή κρίση βρίσκεται σήμερα σ' εκείνη τη φάση που διαχωρίζει την ανάκαμψη και την ανάνηψη από την πτώση και τον θάνατο. Κι ενώ πριν από λίγες εβδομάδες σχολιαστές και οικονομικοί αναλυτές υποστήριζαν ότι απομένουν μόλις λίγοι μήνες για να διασωθεί η Ευρώπη, κορυφαίοι πολιτικοί, παραπατώντας από σύνοδο σε σύνοδο, άρχισαν εσχάτως να μιλούν για χρόνο λίγων ημερών.
Οι θερινές κρίσεις είναι σύνηθες φαινόμενο στην ευρωπαϊκή ιστορία και στη χρηματοοικονομική ιστορία. Στην πραγματικότητα, ο 20ός αιώνας σφραγίστηκε από τρεις καλοκαιρινές κρίσεις, η σοβαρότητα των οποίων κλιμακώθηκε σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση από την απουσία πολιτικών υψηλού βεληνεκούς, που έλειπαν σε διακοπές.
Σε δύο χρόνια, οι Ευρωπαίοι θα τιμήσουν την εκατοστή επέτειο από τη δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στις 28 Ιουνίου του 1914 και την επακόλουθη «κρίση του Ιουλίου» που προκάλεσε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τον Αύγουστο. Στις 13 Ιουλίου του 1931, το γερμανικό τραπεζικό σύστημα κατέρρευσε, δείχνοντας ότι εκείνο που έως τότε ήταν μία αμερικανική οικονομική κάμψη θα μετατρεπόταν στην παγκόσμια Μεγάλη Υφεση. Στις 15 Αυγούστου του 1971 ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Μ. Νίξον έδωσε τέρμα στη δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών στην προκαθορισμένη τιμή του χρυσού, οδηγώντας σε μία δεκαετία παγκόσμιας νομισματικής αστάθειας.
Κάθε μία από αυτές τις τρεις κρίσεις περιλάμβανε ένα σαφώς σημαντικό τεχνικό θέμα, αλλά ταυτόχρονα και ένα πολύ ευρύτερο πλαίσιο πολιτικών προβλημάτων. Και σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις η διασύνδεση των τεχνικών και πολιτικών προβλημάτων προκάλεσε καταστροφή.
Τον Ιούλιο του 1914, οι διπλωμάτες προσπαθούσαν να βρουν μία λύση που θα επέτρεπε στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων να αντιμετωπίσει τη διασυνοριακή αστυνομική έρευνα που ήταν αναπόφευκτη ύστερα από μία τρομοκρατική επίθεση. Οι πολιτικοί ηγέτες σκεφτόντουσαν την εθνική ανάνηψη και ανάταση.
Το 1931, οι ειδικοί ασχολούνται με τις πολυπλοκότητες που δημιουργούσαν οι επανορθώσεις και τα πολεμικά χρέη που είχε αφήσει πίσω του ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, μαζί με έναν υπερχρεωμένο ιδιωτικό τομέα. Τα λαϊκιστικά πολιτικά κινήματα σε πολλές χώρες συνέχιζαν να σκέφτονταν την εθνική ανάνηψη και ανάταση.
Το 1971, το τεχνικό ζήτημα αφορούσε τον ρόλο του δολαρίου στο διεθνές νομισματικό σύστημα. Ομως, πολιτικοί σε άλλες χώρες εξακολουθούσαν να νιώθουν ανάλογα για τη συνεχιζόμενη κυριαρχία των ΗΠΑ στη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων.
Σε κάθε μία από αυτές τις θερινές κρίσεις, η αντιμετώπιση του τεχνικού ζητήματος δεν ήταν αρκετή για να επιλύσει το πρόβλημα. Το ίδιο ισχύει και σήμερα.
Στην πραγματικότητα, η τρέχουσα ευρωπαϊκή κρίση αντανακλά ακριβώς το ίδιο μίγμα στοιχείων, που το καθένα απαιτεί έναν διαφορετικό τύπο λύσης. Από τη μία πλευρά, ένα πλέγμα που διαμορφώνουν εθνικές δημοσιονομικές κρίσεις και πανευρωπαϊκά τραπεζικά προβλήματα απαιτεί μία συνεκτική και λεπτομερώς σχεδιασμένη επιχείρηση διάσωσης. Από την άλλη πλευρά, το υποβόσκων πρόβλημα διακυβέρνησης της Ευρώπης - τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο υπερεθνικών θεσμών της Ευρωπαϊκής Ενωσης - έχει ενταθεί από τις αρχές της δεκαετίας του '90.
Εκείνο που απαιτείται τώρα για να επιλυθεί το τεχνικό ζήτημα είναι ένας μηχανισμός για την εξυπηρέτηση του υπάρχοντος χρέους και την αποτροπή υπερβολικού δανεισμού στο μέλλον. Στις ΗΠΑ, ο Αλεξάντερ Χάμιλτον διαπραγματεύτηκε την ομοσπονδιακή ένωση των πολιτειακών χρεών το 1790, αλλά πολλές πολιτείες συμπεριφέρθηκαν άσχημα στις αρχές του 19ου αιώνα, γεγονός που πολλαπλασίασε τις χρεοκοπίες, έως ότου υιοθέτησαν νόμους ή τροπολογίες στα συντάγματά τους που επέβαλαν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.
Η ΕΕ χρειάζεται μία μορφή δικής της δημοσιονομικής εξουσίας εάν θέλει να κάνει την οικονομική και νομισματική ένωση να λειτουργήσει. Αποτελεί ήδη πρωτοφανή παραδοξότητα το γεγονός ότι οι τελωνειακοί δασμοί σε μία τελωνειακή ένωση εξακολουθούν να υπόκεινται σε εθνική διοίκηση και έλεγχο.
Ο Χάμιλτον είχε αναδείξει την ομόσπονδη τελωνειακή Αρχή σε βασικό στοιχείο της πρότασής του. Μία «ευρωπαιοποίηση» ενός μέρους του φόρου προστιθέμενης αξίας θα ήταν μία τεράστια πρόοδος στην αντιμετώπιση της μαζικής διαφθοράς που εκτρέφουν τα σημερινά συστήματα. Η κινητικότητα του εργατικού δυναμικού παραμένει επίσης ημιτελής χωρίς κοινό σύστημα συντάξεων και επιδομάτων: Με βάση το υπάρχον πλαίσιο, ένας εργάτης που δουλεύει πέντε χρόνια στη Γαλλία, πέντε χρόνια στην Ελλάδα και πέντε χρόνια στη Γερμανία βρίσκεται να μην έχει στα χέρια του παρά μία αποσπασματική, μικρή συλλογή δικαιωμάτων. Η κρίση όμως έχει ήδη αυξήσει αυτού του τύπου τη μετανάστευση εντός Ευρώπης.
Ομως, η όποια λύση δεν θα αποδώσει εάν δεν βρει ευρεία αποδοχή σε όλη την Ευρώπη, τόσο στις χρεωμένες όσο και στις πιστώτριες χώρες. Δεν υπάρχει λόγος να μην βρει μεγάλο βαθμό κοινής αποδοχής μία συνταγματική λύση, η οποία θα περιλαμβάνει φρένο χρέους, ειδικά στις χρεωμένες χώρες, οι οποίες έχουν βιώσει την πολιτική και οικονομική ζημιά των «ακόλαστων» κυβερνήσεων του παρελθόντος.
Εκείνο που παράγει τη λαϊκίστικη σύγκρουση είναι το θέαμα πολιτικών αρχών που επεξεργάζονται τεχνικά σύνθετες λύσεις από τις οποίες λείπει η αξιοπιστία. Για να το θέσουμε απλά, οι ειδικοί πρέπει να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τους Ευρωπαίους πολίτες ως ηλίθιους.
Γι' αυτό η Ευρώπη χρειάζεται μία πιο μακροπρόθεσμη συνταγματική αναθεώρηση, με νέες Συνθήκες, στον ίδιο βαθμό που χρειάζεται απεγνωσμένα και άμεσες τεχνικές λύσης. Το να δουλεύει κάποιος με τις υπάρχουσες Συνθήκες μοιάζει απλά με την ίδια παλιά συνταγή - την άρνηση ενός προβλήματος που βλέπει ο καθένας. Και είναι κατανοητό που οι πολίτες πνίγονται μέσα σ' αυτά τα υλικά.
Ας θυμηθούμε ευρωπαϊκές κρίσεις που οδήγησαν σε καλά αποτελέσματα. Στις 16 Ιουνίου του 1940 ο Ουίνστον Τσόρτσιλ πρότεινε μία γαλλο-βρετανική πολιτική ένωση στον απόηχο της γερμανικής εισβολής στη Γαλλία. Μία δεκαετία αργότερα, ο Γερμανός καγκελάριος Κόνραντ Αντενάουερ πρότεινε μιία γαλλο-γερμανική ένωση. Αυτό το είδος της τόλμης είναι που χρειάζεται και σήμερα.
Στο παρελθόν ήταν ο πόλεμος, η απέραντη αποσάθρωση και ο πόνος που οδηγούσε στην ένωση των εθνών. Είναι η σημερινή ευρωπαϊκή κρίση τόσο οξεία και αποσαθρωτική ώστε να πυροδοτήσει ανάλογα αποτελέσματα; Οσο πιο πολύ η Ευρώπη υποφέρει τόσο οι πολίτες της θα θεωρούν, σωστά, μία ογκώδη ατζέντα μεταρρυθμίσεων ως τίποτα περισσότερο από μία άσκηση ματαιότητας.
Του. Harold James  καθηγητή Ιστορίας και Διεθνών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο του Princeton και καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστημιακό Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο της Φλορεντίας. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «The Creation and Destruction o ValueQ The Globalization Cycle».
Πηγή:kerdos.gr
Οι κρίσεις του καλοκαιριού
Η Ευρωπαϊκή κρίση βρίσκεται σήμερα σ' εκείνη τη φάση που διαχωρίζει την ανάκαμψη και την ανάνηψη από την πτώση και τον θάνατο. Κι ενώ πριν από λίγες εβδομάδες σχολιαστές και οικονομικοί αναλυτές υποστήριζαν ότι απομένουν μόλις λίγοι μήνες για να διασωθεί η Ευρώπη, κορυφαίοι πολιτικοί, παραπατώντας από σύνοδο σε σύνοδο, άρχισαν εσχάτως να μιλούν για χρόνο λίγων ημερών.
Οι θερινές κρίσεις είναι σύνηθες φαινόμενο στην ευρωπαϊκή ιστορία και στη χρηματοοικονομική ιστορία. Στην πραγματικότητα, ο 20ός αιώνας σφραγίστηκε από τρεις καλοκαιρινές κρίσεις, η σοβαρότητα των οποίων κλιμακώθηκε σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση από την απουσία πολιτικών υψηλού βεληνεκούς, που έλειπαν σε διακοπές.
 
Εγχειρίδιο των συνηθέστερων ερωτημάτων πολιτών και των αντίστοιχων απαντήσεων (Ιούλιος 2012)
PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator
Πέμπτη, 02 Αύγουστος 2012 07:35

Εγχειρίδιο των συνηθέστερων ερωτημάτων πολιτών και των αντίστοιχων απαντήσεων (Ιούλιος 2012)

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 03 Αύγουστος 2012 05:55
 
Σελίδα 701 από 938