Επικαιρότητα
Κατοχικό Δάνειο: Μιά Άγνωστη Αλήθεια

 

Κατοχικό Δάνειο: Μιά Άγνωστη Αλήθεια
Α. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ. Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ' αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την ευρύτερη περιοχή της.
Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των στρατευμάτων κατοχής. Επιπλέον η Ελλάδα ανεφοδίαζε με τρόφιμα το μέτωπο της Λιβύης. Στόχος των στρατευμάτων αυτών ήταν τα πετρέλαια της Λιβύης-Μ. Ανατολής και η ενίσχυση της άμυνας των Βαλκανίων.
Από τα τελευταία εξασφάλιζε στην πολεμική του βιομηχανία το 20% του αντιμονίου, το 50% των ορυκτελαίων, το 60% του βωξίτη και το 100% του νικελίου.
Την ίδια στιγμή για τους συμμάχους η μοναδική πύλη των Βαλκανίων ήταν και παρέμενε η Ελλάδα. Λόγω αυτών, η γερμανική απαίτηση για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα ήταν ανελαστική και είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις ακόμα και της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου που απειλούσε με παραίτηση.
Παράλληλα ο Μουσολίνι όπως και ο Γερμανός πληρεξούσιος για την Ελλάδα, Γκύντερ Αλτενμπουργκ πίεζαν το Βερολίνο να μειώσει τα έξοδα κατοχής για την Ελλάδα.
Το πρόβλημα των μοναδικά υπέρογκων δαπανών κατοχής συνόδευε η "παντός αγαθού" λεηλασία του τόπου, φυσικό επακόλουθο της οποίας ήταν ο λιμός. Ο Αλτενμπουργκ από τις πρώτες ημέρες προειδοποιούσε το Βερολίνο για τον επερχόμενο υποσιτισμό.
Παράλληλα ο εκπρόσωπος του Βατικανού, Νούτσιος Α. Ρονκάλι, ο μετέπειτα πάπας Ιωάνης ΚΓ', μετά από έρευνες του, διαπίστωνε τριπλασιασμό των θανάτων σε Αθήνα-Πειραιά λόγω λιμού τον χειμώνα 1941-42 και ο Γκαίμπελς σημείωνε στο ημερολόγιό του, ".... η πείνα (στην Ελλάδα) έχει καταστεί ενδημική νόσος. Στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση".
Το πρόβλημα του λιμού καθιστούσε οξύτερο το Λονδίνο που είχε κηρύξει την Ελλάδα σε επισιτιστική καραντίνα για να εξωθήσει τον ελληνικό πληθυσμό προς την αντίσταση. Η πείνα, η ανομία και τα φιλοαγγλικά αισθήματα γίνονταν τόσο απειλητικά που οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να τα αγνοήσουν. Ο υποσιτισμός τους απασχολούσε γιατί υποκινούσε λαϊκές αντιδράσεις και την αντίσταση.
Έτσι οι Δυνάμεις Κατοχής οδηγήθηκαν σε μια αδήριτη πραγματικότητα δύο ανελαστικών και αντικρουομένων απαιτήσεων. Από τη μια η κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα τον στρατιωτικών επιχειρήσεων του άξονα στην ευρύτερη περιοχή της και από την άλλη η πείνα που οδηγούσε στην εξέγερση και στην αντίσταση.
Για την αντιμετώπιση του προβλήματος οι Δυνάμεις Κατοχής, τον Οκτώβριο του 1941, θα στείλουν στην Ελλάδα οικονομικούς τεχνοκράτες, δίχως όμως κάποιο αποτέλεσμα. Στη συνέχεια το πρόβλημα θα απασχολήσει και θα λάβει οξύτατη μορφή στην ιταλογερμανική Δημοσιονομική Συνδιάσκεψη εμπειρογνωμόνων, από Ιανουάριο μέχρι Μάρτιο του 1942 στη Ρώμη.
Η γερμανική επιμονή για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα οδηγούσε σε αδιέξοδο τη Διάσκεψη. Τότε ο Ιταλός τραπεζίτης και οικονομικός πληρεξούσιος της Ιταλίας στην Ελλάδα, Ντ'Αγκοστίνι, θα προτείνει τη λύση του δανείου.
Δηλαδή οι πέρα από τις δαπάνες κατοχής αναλήψεις να χρεώνονται από την Ελλάα ως δάνειο προς την Γερμανία και την Ιταλία.
Β. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
Η σχετική δανειακή συμφωνία θα υπογραφεί στις 14.3.1942 από τους πληρεξούσιους της Γερμανίας και της Ιταλίας στην Ελλάδα, αντίστοιχα Άλτενμπουργκ και Γκίτζι.
Η Ελλάδα δεν είχε προσκληθεί και δεν ήταν παρούσα. Στην Ελλάδα την ανακοίνωσε μετά από εννιά μέρες ο Άλτενμπουργκ με την ρηματική διακοίνωση 160/23.3.1942 και ο Γκίτζι με το σημείωμά του Νο4/6406/461/23. 3.1942.
Σύμφωνα μ' αυτήν:
Η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούται κατά μήνα να καταβάλλει έξοδα κατοχής 1,5 δισ. δρχ. (άρθρο 2).
Οι αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος (στο εξής ΤΕ), άνω του ποσού αυτού θα χρεώνονται στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας ως άτοκο, σε δραχμές δάνειο της Ελλάδας προς αυτές (άρθρο 3).
Η επιστροφή του δανείου θα γινόταν αργότερα (αρθ. 4).
Η συμφωνία είχε αναδρομική ισχύ από 1.1.1942 (άρθρ. 5).
Η δανειακή σύμβαση αποτελούσε μια συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας που επιβαλλόταν στην Ελλάδα υποχρεωτικά εκτελεστή (αναγκαστική). Οι δανειακές αναλήψεις θα είχαν την μορφή μηνιαίων προκαταβολών, το ύψος και η διάρκεια των οποίων δεν προσδιοριζόταν. Επίσης δεν προσδιοριζόταν πότε θα άρχιζε η εξόφληση του, ενώ προσδιοριζόταν ότι ήταν άτοκο και σε δραχμές.
Με το εμπιστευτικό έγγραφο 409/2.4.1942 ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών έδινε εντολή στην ΤΕ να συμμορφωθεί με τη ρηματική διακοίνωση του Αλτενμπουργκ και να αρχίσει να καταβάλει τις δανειακές προκαταβολές.
Την αρχική αυτή αναγκαστική σύμβαση ακολούθησαν τρεις τροποποιήσεις με κοινή βούληση των συμβαλλομένων. Αυτές μετατρέπουν την αρχική αναγκαστική σύμβαση σε συμβατική.
Δηλαδή το δάνειο παύει να είναι αναγκαστικό και μεταπίπτει σε κοινό συμβατικό δάνειο. Με την πρώτη τροποποίηση (2.12.1942) ορίζεται ότι τα δανειακά ποσά είναι αναπροσαρμοζόμενα και θα αρχίσουν να επιστρέφονται από τον Απρίλιο του 1943 (άρθρο β, παράγραφοι 2 και 3).
Μάλιστα κατέβαλαν και δύο εξοφλητικές δόσεις του δανείου και στη συνέχεια σταμάτησαν την επιστροφή του, οπότε μεταπίπτει σε έντοκο λόγω υπερημερίας. Δηλαδή το δάνειο είχε μετατραπεί σε σταθερού νομίσματος και έντοκο.
Το ύψος του δανείου κατά την ΤΕ ανέρχεται (δίχως τους τόκους) σε 227.940.201 εκ. δολ. το 1944 και κατά τον Αλτενμπουργκ 400 εκ. μετακατοχικά μάρκα. Με τις αναπροσαρμογές και τους τόκους ανέρχεται σε κάποιες δεκάδες δισ. ευρώ.
Επομένως το κατοχικό δάνειο είναι συμβατικό και όχι αναγκαστικό, σταθερού νομίσματος και από τον Απρίλιο του 1943 έντοκο. Αποτελεί συμβατική υποχρέωση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας και όχι επανορθωτική. Ως τέτοια δεν εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου 1953 που αναστέλει την καταβολή των επανορθώσεων και αποζημιώσεων.
Γ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ
Η Ελλάδα στη διάσκεψη των επανορθώσεων του 1945, στη διάσκεψη των Παρισίων το 1946 και στη διάσκεψη των ΥΠΕΞ των τεσσάρων Μ.Δ. το Νοέμβριο του 1947, διαχώρισε το κατοχικό δάνειο από τις επανορθώσεις και ζητούσε την επιστροφή του.
Η Ελλάδα ουδέποτε έπαψε να διεκδικεί το κατοχικό δάνειο .
Το 1964 με τον Αγγελόπουλο, ως εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης.
Το 1965 μετον Α. Παπανδρέου.
Στις ελληνογερμανικές συνομιλίες στην Αθήνα το 1966.
Τότε η Γερμανία πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι του δανείου είχε παραιτηθεί εγγράφως ο Κ. Καραμανλής. Στη συνέχεια το μετέτρεψε σε προφορική παραίτηση Καραμανλή, πράγμα που διέψευσε ο Κ. Καραμανλής. Τέλος με τη ρηματική της διακοίνωση στις 31.3.1967, η Γερμανία δεχόταν ότι δεν υπήρξε παραίτηση Καραμανλή.
Το 1974 το ανακίνησε ο Ζολώτας.
Στις 18.4.1991 το έθεσε ανεπίσημα και προφορικά ο τότε ΥΠΕΞ Α. Σαμαράς στο Γερμανό ομόλογό του.
Στις 14.11.1995 το έθεσε η Ελλάδα με ρηματική διακοίνωση.
Η Γερμανία σταθερά το απορρίπτει, με τα επιχειρήματα:
Το δάνειο εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου.
Από το δάνειο παραιτήθηκε ο Κ. Καραμανλής. Το επανέλαβε και μετά το 1990 παρά τη ρηματική διακοίνωση του Μαρτίου 1967.
Ύστερα από 50 χρόνια δεν μπορεί να εγείρονται τέτοιες απαιτήσεις. (Η Ελλάδα το διεκδικεί από το 1945).
Το μόνο που δηλώνουν αυτά τα επιχειρήματα είναι έλλειψη επιχειρημάτων. Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990 έχει εκλείψει και το τυπικό επιχείρημα που θα μπορούσε να προβληθεί, εκείνο του χωρισμού της Γερμανίας.
Επομένως είναι άμεσα διεκδικήσιμο και πολιτικά και συμβατικά (νομικά). Μπορεί να το διεκδικήσει η ελληνική κυβέρνηση, η Τράπεζα της Ελλάδος ή οποιοσδήποτε μέτοχος της (πάνω ενός ορίου μετοχών), όπως και ο ελληνικός λαός μέσω των συντεταγμένων πολιτειακών θεσμών του.
Τέλος την ελληνική διεκδίκηση ενισχύει το προηγούμενο της Γιουγκοσλαβίας και της Πολωνίας στις οποίες η ναζιστική Γερμανία είχε επιβάλλει παρόμοια κατοχικά δάνεια και τα οποία μετακατοχικά η τότε Δ. Γερμανία επέστρεψε (αντίστοιχα το 1956 και 1971).
Η σημερινή Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι δανείσθηκε από το ελληνικό κράτος κατά παράβαση του άρθρου 49 της σύμβασης της Χάγης του 1909 και το οποίο ισχύει και σήμερα.
Δανείσθηκε από ένα κράτος που η ίδια η ναζιστική Γερμανία είχε χαρακτηρίσει ακατάλυτο και ότι οι ναζί όχι μόνο δεν αμφισβήτησαν ουδέποτε το δάνειο αλλά και άρχισαν την αποπληρωμή του, ενώ και ο καγκελάριος Ερχαρντ, το 1964, είχε δεσμευθεί για την επιστροφή του μετά την επανένωση της Γερμανίας.
Η Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι η γερμανική κατοχή είναι υπόλογος για το οικονομικό ελληνικό ολοκαύτωμα της περιόδου 1940-44.
Ενδεικτικά και μόνο είναι υπόλογος για το ότι στην Ελλάδα ο πληθωρισμός αυξήθηκε 15,3 εκατομμύρια φορές και ότι μόνο την Ελλάδα υποχρέωσε η τότε Γερμανία να της καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις.
Αυτό το ολοκαύτωμα το αναγνώρισαν οι Ιταλοί: "Η Ελλάδα είναι στημένη σαν λεμόνι", έλεγε ο Γκίτζι.
Αποκορύφωμα ο Μουσολίνι, που έλεγε ότι "... οι Γερμανοί άρπαξαν από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους...".
Αλλά και ο Γερμανός Υπ. Οικονομίας, Φουνκ, τον Ιούνιο του 1943 έγραφε σε άρθρο του ότι, "η Ελλάς δοκίμασε τα δεινά του πολέμου, όπως ίσως καμία άλλη χώρα της Ευρώπης".
Για την επανόρθωση η Ελλάδα θα χρειαζόταν 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946. Αυτό μετακατοχικά η Ελλάδα θα το αναζητούσε στον εξωτερικό δανεισμό.
Από την άλλη πλευρά αυτή που αμφισβητεί και αρνείται την επιστροφή του κατοχικού δανείου είναι η μετά το 1990 ενωμένη και δημοκρατική Γερμανία. Αυτή όμως η συμπεριφορά, εκτός των άλλων, πλήττει βάναυσα τα μετακατοχικά φιλογερμανικά αισθήματα, όπως τα χαρακτήρισε ο καγκελάριος Κολ, του ελληνικού λαού και γι' αυτό ακέραια την ευθύνη φέρει η γερμανική κυβέρνηση.
Του Τάσου Μηνά Ηλιαδάκη**
Πηγές:
National Archires, Waschington, DC: Τ. 120/2481/Ε259713-715,  "Promemoria", 23.9.1942 και Τ-120/166/81370- 5,Altenburg-Berlin, 4.9.42).
Σωτ. Γκοτζαμάνης, κατοχικό δάνειο και δαπάναι κατοχής, Θεσ/κη 1954, σ. 5 Γ. Τσολάκογλου, Απομνημονεύματα, Αθήνα 1950, σ. 210, 212, 215, 218, 219, 234. Κ. Λογοθετόπουλος, Ιδού η αλήθεια, Αθήνα 1948, σ. 49.
National Archives, ο.π.
Τ. Ηλιαδάκης, Οι επανορθώσεις και το γερματικό κατοχικό δάνειο, εκδ. Δετοράκη, Αθήνα 1997, σ. 83-101.
Ηλιαδάκης, σ. 111 Heinz Richter, Δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα, Εξάντας Αθήνα, 1975 σ. 155, 157.
Ηλιαδάκης ο.π.
Χ. Φλάισερ, Στέμμα και Σβάστικα, Παπαζήσης, Αθήνα (χ.χ.), Τ1, σ. 194.
W. Medlicott, The economic Blockade, Λονδίνο, 1959, Τ2, σ. 254. Η. Βενέζης, Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, Εστία, Αθήνα, 1981, σ. 113.
Richter, Τ. σ. 155 σημείωση, 255, 257.
Γκοτζαμάνης, σ. 2 Τσολάκογλου, σ. 208-210.
Αρχεία ΥΠΕΞ, έκθεση Λαμπρούκου, σ. 9-11. Λογοθετόπουλος, σ. 48, Τσολάκογλου, σ. 211, Γκοτζαμάνης, σ. 3, 23, 24, 31. Α. Αγγελόπουλος, Οικονομικά Τ.Α., Παπαζήσης, Αθήνα 1974, σ. 142, 167, 179, 190, 191.
Τη δανειακή σύμβαση βλέπε• Ηλιαδάκης, σ. 297.
Αρχεία ΤΕ, φάκελος κατοχικού δανείου, σημείωμα Ι. Πασσιά και το έγγραφο 409/2.4.1942.
Αρχεία ΤΕ, φάκελος κατοχικού δανείου, σημείωμα Ι. Πασσιά, σ. 4.
Β. Μαθιόπουλος, "400 εκ. μάρκα μας χρωστά η Βόνη", Βήμα, 2.6.1991.
Ηλιαδάκης, σ. 158, 164, 171.
Ηλιαδάκης, σ. 200, 202, 203-205 Αγγελόπουλος, Οικονομικά, Τ. σ. 201-205, 209. Βήμα 18.10.1966, σ. 7 έκθεση Α. Παπανδρέου και επιστολή Κάιζερ, σ.9, Πρακτικά Βουλής 28.5.1991 αγόρευση Α. Παπανδρέου.
Ηλιαδάκης, σ. 212-213.
Mark Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1994, σ. 93.
G. Ciano, tagebucher 1939-1943 Βern 1946, σ. 353.
Γερμανοελληνικά Οικονομικά Νέα, Ιούνιος 1943, σ. 2.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 25/1/2010 στην καθημερινή πρωινή εφημερίδα της Κρήτης Η ΠΑΤΡΙΣ.
** Ο Τάσος Μ. Ηλιαδάκης είναι Μαθηματικός, Πολιτειολόγος, Δρ. Κοινωνιολογίας, καθηγητής Σχολής Εθνικής Ασφάλειας. Μέλος της Ελληνικής Επιτροπής στη διεθνή Συνδιάσκεψη για το χρυσό των Ναζί στο Λονδίνο το 1997, εισηγητής στην ελληνογερμανική διάσκεψη Δελφών το 1996 και στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη Αλεξανδρούπολης το 2005 για το Δημόσιο Χρέος.
Κατοχικό Δάνειο: Μιά Άγνωστη Αλήθεια 
Α. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ  
Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ. Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ' αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την ευρύτερη περιοχή της. 
Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των στρατευμάτων κατοχής. Επιπλέον η Ελλάδα ανεφοδίαζε με τρόφιμα το μέτωπο της Λιβύης. Στόχος των στρατευμάτων αυτών ήταν τα πετρέλαια της Λιβύης-Μ. Ανατολής και η ενίσχυση της άμυνας των Βαλκανίων. 
Από τα τελευταία εξασφάλιζε στην πολεμική του βιομηχανία το 20% του αντιμονίου, το 50% των ορυκτελαίων, το 60% του βωξίτη και το 100% του νικελίου.
 
Παράταση έως τις 31 Δεκεμβρίου για ρύθμιση των οφειλών στα Ταμεία

 

Παράταση έως τις 31 Δεκεμβρίου για ρύθμιση των οφειλών στα Ταμεία
Στόχος του υπουργείου Εργασίας είναι να «καλύψει» μέρος της δαπάνης για τις πληρωμές των συντάξεων και των παροχών υγείας από την είσπραξη παλαιών οφειλών, δεδομένης της «μαύρης τρύπας» στα ταμεία των ασφαλιστικών φορέων
Νέα παράταση έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2012 δίνει το υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας στους 800.000 οφειλέτες προς τα ασφαλιστικά ταμεία να ρυθμίσουν τις οφειλές τους (που φτάνουν τα 11 δισ. ευρώ) και να αποφύγουν έως τις 31 Δεκεμβρίου 2014 τη λήψη αναγκαστικών μέτρων (κατασχέσεων, πλειστηριασμών κ.ά.) εφόσον καταβάλλουν τις τρέχουσες εισφορές.
Τη νέα προθεσμία (η οποία είχε παρέλθει, ύστερα από συνεχείς παρατάσεις στις 16 Ιουλίου) προβλέπει νομοθετική διάταξη που προωθεί ο υπουργός Εργασίας Ι. Βρούτσης με πρώτο στόχο να «καλύψει» μέρος της δαπάνης για τις πληρωμές των συντάξεων και των παροχών υγείας από την είσπραξη παλαιών οφειλών.
Στρεβλώσεις
«Αν και οι ρυθμίσεις οφειλών δεν αποτελούν μόνιμη λύση και παρότι δημιουργούν στρεβλώσεις, οι σημερινές οικονομικές συνθήκες απαιτούν την ενεργοποίηση τέτοιων εκτάκτων μέτρων», ανακοίνωσε ο υπουργός. Ταυτόχρονα, υπογράμμισε τα οφέλη που ήδη έχει το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ από τις ρυθμίσεις χρεών και την τμηματική εξόφληση των ασφαλιστικών εισφορών: Το πρώτο εξάμηνο του 2012 οι εισπράξεις από ληξιπρόθεσμες εισφορές ήταν αυξημένες κατά 10,82% σε σύγκριση με το 2011 και 24% σε σχέση με τα αντίστοιχα ποσά το 2010. Σύμφωνα με στοιχεία της «Η», οι εισπράξεις τον Ιούλιο έφτασαν το 1 δισ. ευρώ.
Τριπλό όφελος
Η νέα ρύθμιση, παρά το γεγονός ότι αδικεί τους συνεπείς, βοηθά:
Τα Ταμεία να αυξήσουν τα έσοδά τους και να καταβάλλουν συντάξεις και παροχές.
Τις επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα ρευστότητας και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Τους οφειλέτες οι οποίοι δεν έχουν ενταχθεί σε καθεστώς ρύθμισης ή έχουν χάσει το δικαίωμα συνέχισης προηγούμενων ρυθμίσεων. Για όσους ζητήσουν ρύθμιση, θα αναστέλλεται η διαδικασία λήψης αναγκαστικών μέτρων μέχρι 31/12/2014 (εφόσον υποβληθεί σχετική αίτηση ένταξης στη νέα ρύθμιση μέχρι 31/12/2012 και καταβάλλονται ανελλιπώς οι τρέχουσες ασφαλιστικές εισφορές), θα γλιτώσουν τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς και θα μπορούν να λάβουν ασφαλιστική ενημερότητα.
Η ρύθμιση
Με την παράταση της ρύθμισης (την οποία εισηγήθηκαν οι υπηρεσίες εσόδων του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ) παρέχεται η δυνατότητα καταβολής της κεφαλαιοποιημένης έως τις 30 Ιουνίου 2012 οφειλής σε δόσεις με εκπτώσεις στα πρόστιμα 100% για εξόφληση εφάπαξ ή έως και 6 δόσεις, 75% για εξόφληση σε 7 έως 10 δόσεις και 40% για περαιτέρω προσωρινό διακανονισμό.
Ειδικά για το ΙΚΑ, σύμφωνα με τη ρύθμιση, παρατείνεται ο ειδικός διακανονισμός που προβλέπει την καταβολή των τρεχουσών εισφορών και ποσοστού 20% του μέσου όρου των μηνιαίων ασφαλιστικών εισφορών του τελευταίου τριμήνου για όσους απασχολούν προσωπικό.
Οι οφειλές στα ταμεία
11 δισ. ευρώ χρωστούν 800.000 επιχειρήσεις, μεμονωμένοι εργοδότες και αυτο-απασχο-λούμενοι.
7 δισ. ευρώ από τις συνολικές οφειλές υπολογίζεται ότι μπορούν να εισπραχθούν.
6,5 δισ. ευρώ είναι οι οφειλές στο ΙΚA ΕΤΑΜ.
4 δισ. ευρώ οφείλουν στον ΟΑΕΕ  450.000 ελεύθεροι επαγγελματίες.
Πηγή:imerisia.gr
Παράταση έως τις 31 Δεκεμβρίου για ρύθμιση των οφειλών στα Ταμεία 
Στόχος του υπουργείου Εργασίας είναι να «καλύψει» μέρος της δαπάνης για τις πληρωμές των συντάξεων και των παροχών υγείας από την είσπραξη παλαιών οφειλών, δεδομένης της «μαύρης τρύπας» στα ταμεία των ασφαλιστικών φορέων
Νέα παράταση έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2012 δίνει το υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας στους 800.000 οφειλέτες προς τα ασφαλιστικά ταμεία να ρυθμίσουν τις οφειλές τους (που φτάνουν τα 11 δισ. ευρώ) και να αποφύγουν έως τις 31 Δεκεμβρίου 2014 τη λήψη αναγκαστικών μέτρων (κατασχέσεων, πλειστηριασμών κ.ά.) εφόσον καταβάλλουν τις τρέχουσες εισφορές.
 
Balanced Scorecard: Η εναλλακτική μέθοδος για την υλοποίηση της εταιρικής στρατηγικής

 

Balanced Scorecard: Η εναλλακτική μέθοδος για την υλοποίηση της εταιρικής στρατηγικής
Επιλέγοντας ένα δείγμα 20 μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων (βάσει πωλήσεων διαθέσιμων οικονομικών στοιχείων 2011) του ευρύτερου κλάδου της βιομηχανίας ειδών διατροφής αλλά και του εμπορίου ενδυμάτων-υποδημάτων & δερμάτινων ειδών παρατηρούμε υψηλή διακύμανση των εταιρικών επιδόσεων εντός κάθε κλάδου. Πιο συγκεκριμένα, για τις εταιρείες του 1ου κλάδου αναφορικά με την απόδοση ιδίων κεφαλαίων (ROE), το εύρος είναι μεταξύ 51% και -30% με περιθώριο λειτουργικού κέρδους (operating profit margin) που κυμαίνεται μεταξύ 6,3% και -7%, ενώ για τις εταιρείες του 2ου κλάδου το εύρος του συγκεκριμένου δείκτη απόδοσης είναι μεταξύ 65% και -106% και ο αντίστοιχος δείκτης περιθωρίου κέρδους κυμαίνεται μεταξύ 8,3% και -16,5%.
Αναμφίβολα, μέρος της διακύμανσης αυτής οφείλεται στις διάφορες επιπτώσεις της ελληνικής μακροοικονομικής κρίσης αλλά και στην ιδιαίτερη δομή & λειτουργία επιμέρους αγορών προϊόντων. Ωστόσο, το υψηλό εύρος μας επιτρέπει να υποθέσουμε πως μέρος αυτής οφείλεται στη μέθοδο σχεδιασμού και υλοποίησης στρατηγικής που εφάρμοσε κάθε εταιρεία κατά τη διάρκεια μίας κρίσιμης χρονιάς αλλά και των προηγούμενων ετών από την αρχή της κρίσης. Τι είναι, λοιπόν, εταιρική στρατηγική;
«Η στρατηγική μας είναι να είμαστε ο μεγαλύτερος παίχτης στην αγορά», «Η στρατηγική μας είναι να παρέχουμε υπηρεσίες με την υψηλότερη ποιότητα», «Η στρατηγική μας είναι να αυξήσουμε τις πωλήσεις μας στο μέγιστο δυνατό», «Η στρατηγική μας είναι να μειώσουμε στο ελάχιστο το επίπεδο κινδύνου των δραστηριοτήτων μας».
Τι κοινό έχουν αυτές οι εταιρικές δηλώσεις; Τo γεγονός πως καμία από αυτές δεν μπορεί να θεωρηθεί εταιρική στρατηγική. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως αυτόνομοι στρατηγικοί στόχοι. Στόχοι που δεν μπορούν να διαμορφώσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και να υποστηρίξουν την καθημερινή αποστολή αλλά και το μακροπρόθεσμο όραμα μίας εταιρείας εάν δεν εντάσσονται σε έναν αναλυτικό και συγκεκριμένο σχεδιασμό εταιρικής στρατηγικής η οποία:
(1) Να καλύπτει όλο το φάσμα των εταιρικών δραστηριοτήτων (front & back-office operations),
(2) Να συνδέει τις δραστηριότητες αυτές ως προς την αλληλεπίδραση τους καθώς και τη συνολική εταιρική επίδοση, και,
(3) να παρακολουθείται δυναμικά ως προς τον βαθμό επιτυχούς υλοποίησής της.
Αναφορικά με την ελληνική αγορά, η εμπειρία μας δείχνει πως, σε πολλές περιπτώσεις, ο εταιρικός στρατηγικός σχεδιασμός αποτελείται από διαδικασίες οι οποίες εκτελούνται ανεξάρτητα σε κάθε τμήμα χωρίς τη δυνατότητα ευθυγράμμισης και συγχρονισμού με τις αντίστοιχες διαδικασίες των υπόλοιπων τμημάτων αλλά και της εταιρείας ως σύνολο. Οι επιπτώσεις αυτού του φαινομένου, βάσει αποτελεσμάτων ερευνών που έχουν διεξαχθεί στο εξωτερικό αλλά και ενδείξεων που υπάρχουν στην εγχώρια αγορά, είναι οι εξής:
(1) Τα ανώτατα στελέχη να μην χρησιμοποιούν ένα συστηματικό, κοινό τρόπο περιγραφής της εταιρικής στρατηγικής.
(2) Οι δραστηριότητες των τμημάτων ανθρώπινου δυναμικού και Information Technology να μην είναι ευθυγραμμισμένες με την εταιρική στρατηγική.
(3) Οι προϋπολογισμοί να μην λαμβάνουν υπόψη ή να μην συνδέονται με συγκεκριμένο και αναλυτικό τρόπο με την εταιρική στρατηγική.
(4) Τα μεσαία στελέχη να μην μπορούν να συσχετίσουν την απόδοσή τους με το επίπεδο συμβολής στην εταιρική στρατηγική και τελικώς με τον καθορισμό των αποδοχών τους.
(5) Η πλειονότητα των υπαλλήλων να μην μπορεί να συσχετίσει τις καθημερινές δραστηριότητές της με την πραγματική συμβολή στην επιτυχή υλοποίηση της εταιρικής στρατηγικής.
Οι συγκεκριμένες επιπτώσεις, είτε καταγράφονται συνδυαστικά, είτε μεμονωμένα, μπορούν να περιοριστούν σε σημαντικό βαθμό με την εφαρμογή ενός εναλλακτικού τρόπου στρατηγικού σχεδιασμού και υλοποίησης, ο οποίος ονομάζεται «Balanced Scorecard» (BSC). Η μέθοδος δεν θεωρείται καινούργια, αφού αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε κατά τη δεκαετία του 1990 από τους καθηγητές R. Kaplan και D. Norton του Harvard Business School. Ωστόσο, το κρίσιμο στοιχείο που την επαναφέρει στο προσκήνιο είναι η ανάπτυξη και εφαρμογή της κατάλληλης τεχνολογίας που δημιουργεί την ικανότητα για:
(1) Tην εφαρμογή της μεθόδου σε οποιοδήποτε γεωγραφικό επίπεδο, τμήμα ή/και προϊόν.
(2) Tη χρήση της από όλα τα επίπεδα στελεχών και υπαλλήλων.
(3) Τη συνεχή, δυναμική παρακολούθηση του βαθμού υλοποίησης & αναπροσαρμογής.
Τα βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν τη δομή μίας εταιρικής στρατηγικής που βασίζεται σε BSC είναι: Οι καθοριζόμενοι στρατηγικοί πυλώνες (οι οποίοι υποστηρίζουν το όραμα, την αποστολή και τις αξίες της κάθε εταιρείας), οι επιλεγμένες στρατηγικές διαστάσεις, οι ποιοτικοί (ή μη) στρατηγικοί στόχοι ανά πυλώνα και διάσταση, καθώς και οι κατάλληλοι (μετρήσιμοι) δείκτες, ποσοτικοί στόχοι και δράσεις προς την επίτευξη του κάθε (ποιοτικού ή μη) στρατηγικού στόχου. To περίγραμμα της BSC στρατηγικής έπεται του προσδιορισμού του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος της εταιρείας και, σε περίπτωση επιτυχούς εφαρμογής, καταλήγει σε σύγκλιση του καθορισμένου επιθυμητού στόχου (πωλήσεις, περιθώριο λειτουργικού κέρδους, απόδοση ιδίων κεφαλαίων, κ.τ.λ.).
Μελέτες που έχουν δημοσιευτεί, αναφέρουν πως εταιρείες που εφαρμόζουν BSC στρατηγική, καταγράφουν, κατά μέσο όρο, υψηλότερη χρηματοοικονομική απόδοση μεταξύ 15%-25% σε σύγκριση με αυτές που εφαρμόζουν άλλες μεθόδους. Οι βασικότεροι λόγοι είναι πως μέσω της BSC στρατηγικής:
(1) Επιτυγχάνεται ευθυγράμμιση των γενικότερων εταιρικών στόχων με αυτούς του κάθε τμήματος, επιπέδου διεύθυνσης, γεωγραφικής περιοχής ή/και κατηγορίας προϊόντων.
(2) Προσδιορίζεται ποσοτικά η βέλτιστη στοχοθέτηση μεταξύ συνδυαζόμενων στόχων (οι οποίοι πολλές φορές είναι αντικρουόμενοι).
(3) Η παρακολούθηση, μέσω διαθέσιμης τεχνολογίας, είναι συνεχής και δυναμική (ως προς την άμεση αναπροσαρμογή).
(4) Εντοπίζεται και ποσοτικοποιείται το επίπεδο σημαντικότητας (συμβολή) της οποιασδήποτε εταιρικής δράσης, ως προς τους ευρύτερους εταιρικούς στόχους αλλά και οι σχέσεις αιτίας - αποτελέσματος.
Ο ρόλος της ICAP Management Consulting είναι η καθοδήγηση των πελατών μας προς την επιτυχία των στρατηγικών τους στόχων, μέσα από την αντίληψή μας για τις αγορές που δραστηριοποιούνται, την ολοκληρωμένη εμπειρία μας στη μέθοδο και τέλος τη βαθιά γνώση της βέλτιστης τεχνολογίας για την αποτελεσματικότερη εισαγωγή και την πραγματική υιοθέτηση της μεθόδου στρατηγικού σχεδιασμού στον Οργανισμό.
Ο κ. Κωνσταντίνος Μώρος είναι μάνατζερ και ο κ. Γιώργος Μητρόπουλος director στην ICAP Group - Management Consultants
Πηγή:kerdos
Balanced Scorecard: Η εναλλακτική μέθοδος για την υλοποίηση της εταιρικής στρατηγικής 
Επιλέγοντας ένα δείγμα 20 μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων (βάσει πωλήσεων διαθέσιμων οικονομικών στοιχείων 2011) του ευρύτερου κλάδου της βιομηχανίας ειδών διατροφής αλλά και του εμπορίου ενδυμάτων-υποδημάτων & δερμάτινων ειδών παρατηρούμε υψηλή διακύμανση των εταιρικών επιδόσεων εντός κάθε κλάδου. Πιο συγκεκριμένα, για τις εταιρείες του 1ου κλάδου αναφορικά με την απόδοση ιδίων κεφαλαίων (ROE), το εύρος είναι μεταξύ 51% και -30% με περιθώριο λειτουργικού κέρδους (operating profit margin) που κυμαίνεται μεταξύ 6,3% και -7%, ενώ για τις εταιρείες του 2ου κλάδου το εύρος του συγκεκριμένου δείκτη απόδοσης είναι μεταξύ 65% και -106% και ο αντίστοιχος δείκτης περιθωρίου κέρδους κυμαίνεται μεταξύ 8,3% και -16,5%. 
 
Πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά

 

Πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά
ΠΡΟΤΑΣΗ νόμου για την ανακούφιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών κατέθεσαν χθες το μεσημέρι ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτές του κόμματος. Η πρόταση νόμου θα εισαχθεί προς συζήτηση στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή αμέσως μετά την επανέναρξη των εργασιών της Βουλής που διέκοψε χθες έως τις 20 Αυγούστου. Η ολική ή μερική διαγραφή των χρεών προς τις τράπεζες είναι το κεντρικό σημείο της πρότασης νόμου του ΣΥΡΙΖΑ που μεταξύ άλλων προβλέπει ακόμα:
• Την περικοπή των δόσεων των τοκοχρεολυσίων ώστε να μην ξεπερνούν το 30% του πραγματικού διαθέσιμου (μετά την αφαίρεση φόρων και εισφορών) μηνιαίου εισοδήματος πολιτών ή νοικοκυριών και την απαλλαγή τους από το υπόλοιπο ποσό της δόσης με οριστική διαγραφή αυτού σε ετήσια βάση.
• Την αναλογική κατανομή του ανωτέρω διαθεσίμου ποσού, σε περίπτωση συρροής περισσοτέρων δανειακών υποχρεώσεων.
• Την ολική διαγραφή των χρεών των ευπαθών ομάδων, όσων διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας, των χρονίως πασχόντων, αναπήρων, αστέγων, υπερηλίκων, χρονίως ανέργων.
• Τη μερική διαγραφή χρεών σε ποσοστό αντίστοιχο με τη μείωση των εισοδημάτων του κάθε νοικοκυριού κατά τα δυόμισι χρόνια του μνημονίου.
• Την απαγόρευση στον πιστωτικό οργανισμό ή την εταιρία, προς την οποία έχει εκχωρηθεί η απαίτηση, ή στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων να καταγγείλουν τη σύμβαση δανείου, να εκδώσουν διαταγές πληρωμής και να προβούν σε οιανδήποτε πράξη αναγκαστικής είσπραξης ή εκτέλεσης των επίδικων απαιτήσεών τους.
Ομοίως προβλέπεται η απαγόρευση πραγματοποίησης τηλεφωνικών οχλήσεων από εισπρακτικές εταιρίες. Επίσης απαγορεύεται η επιβάρυνση της οφειλής με τόκους υπερημερίας. Για τυχόν παράβαση των παρουσών διατάξεων επιβάλλεται στην τράπεζα ή στο ταμείο πρόστιμο ισόποσο με την ετήσια δανειακή απαίτηση.
Ο Αλέξης Μητρόπουλος, εκ των εισηγητών της πρότασης νόμου, μιλώντας σε ανοιχτή διαβούλευση τόνισε: «Η πρόταση νόμου προβλέπει μεταξύ άλλων την περικοπή των δόσεων των τοκοχρεολυσίων των δανείων κάθε πολίτη και κάθε νοικοκυριού έως του 30% του μηνιαίου εισοδήματός τους και την απαλλαγή τους από το υπόλοιπο ποσό της δόσης. Προνοεί επίσης για την ολική διαγραφή των χρεών ευπαθών ομάδων».
Όπως ανέφεραν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόταση νόμου θα περιλαμβάνει και άλλες ρυθμίσεις που θα συμπληρωθούν μετά τη διαδικασία διαβούλευσης με τους κοινωνικούς φορείς, «ώστε να αποτελεί ένα πλήρες και ολοκληρωμένο πλαίσιο για μία νέα σεισάχθεια που ανακουφίζει την κοινωνία, αυξάνει την ικανότητα της καταναλωτικής δαπάνης, αιμοδοτεί τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τους επιτηδευματίες και τους επαγγελματίες».
Πηγή:express.gr
Πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά              
ΠΡΟΤΑΣΗ νόμου για την ανακούφιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών κατέθεσαν χθες το μεσημέρι ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτές του κόμματος. Η πρόταση νόμου θα εισαχθεί προς συζήτηση στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή αμέσως μετά την επανέναρξη των εργασιών της Βουλής που διέκοψε χθες έως τις 20 Αυγούστου. Η ολική ή μερική διαγραφή των χρεών προς τις τράπεζες είναι το κεντρικό σημείο της πρότασης νόμου του ΣΥΡΙΖΑ που μεταξύ άλλων προβλέπει ακόμα:
 
Τα πλεονεκτήματα της Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας

 

Τα πλεονεκτήματα της Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας
Τις προϋποθέσεις και τα πλεονεκτήματα σύστασης της «Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας» (ΙΚΕ) περιλαμβάνει εγκύκλιος του ΟΑΕΕ.
Η Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία αποτελεί τη μετεξέλιξη των ΕΠΕ, ώστε να δίδει κίνητρα, προστατεύοντας εκ της συστάσεώς της τους εταίρους της, ενώ θα συνδράμει και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Σύμφωνα με τον Ν. 4072/12 η ΙΚΕ διαθέτει νομική υπόσταση και είναι εμπορική, ακόμη και εάν ο σκοπός της δεν είναι εμπορικός. Η νέα εταιρεία που είναι κεφαλαιουχική, δηλαδή από τη μία μεριά διαθέτει κεφάλαιο και από την άλλη περιορισμένη ευθύνη των εταίρων της για τα χρέη της εταιρείας, προέκυψε ως εξελικτικός τύπος εταιρείας στο πλαίσιο αναμόρφωσης του εταιρικού δικαίου που προχωρούν τα τελευταία χρόνια οι ευρωπαϊκές νομοθεσίες καθώς και από την προσπάθεια της ΕΕ να εισαγάγει έναν νέο ευρωπαϊκό τύπο «ιδιωτικής» εταιρείας που θα προορίζεται για τη μικρομεσαία επιχείρηση. Εως τώρα ο πλησιέστερος στην ΙΚΕ εταιρικός τύπος στη χώρα μας είναι αυτός της ΕΠΕ και η σχετική του νομοθεσία (Ν. 3190/55) εξακολουθεί να ισχύει σχεδόν χωρίς επικαιροποίηση και προσαρμογή στις τρέχουσες συνθήκες αγοράς. Ως εκ τούτου, όπου στην κείμενη νομοθεσία υπάρχουν ρυθμίσεις που αναφέρονται γενικά στις κεφαλαιουχικές εταιρείες, οι ρυθμίσεις αυτές επεκτείνονται και στην ΙΚΕ, ενώ όπου ορίζεται ότι η δραστηριότητα μπορεί να ασκείται από ΕΠΕ, εφεξής θα μπορεί να ασκείται και από ΙΚΕ.
Οι εκάστοτε ισχύουσες φορολογικές διατάξεις για τις ΕΠΕ εφαρμόζονται και στις ΙΚΕ. Η ΙΚΕ συστήνεται μέσω της Υπηρεσίας μίας Στάσης (διαδικασία σύμφωνα με το άρθρο 5Α του Ν. 3853/10 που προστέθηκε με το άρθρο 117 παρ. 3 του Ν. 4072/12) και η υποβολή αιτημάτων σε αυτή για σύσταση εταιρείας έχει ήδη αρχίσει από 12/06/12.
ΑΜΕΣΗ ΣΥΣΤΑΣΗ
Επί του πρακτέου, οι ΙΚΕ συστήνονται, παρακάμπτοντας συνήθεις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, μέσω της Υπηρεσίας μίας Στάσης, με μοναδικό υποβαλλόμενο δικαιολογητικό μία υπεύθυνη δήλωση εκ μέρους των υπόχρεων προσώπων. Η αίτηση αφορά στη σύσταση και την καταχώριση στο ΓΕΜΗ, συνοδευόμενη με έγγραφη εντολή, όπου δεν περιλαμβάνεται αίτηση για χορήγηση αντιγράφου ασφαλιστικής ενημερότητας των εταίρων από ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και ΟΑΕΕ. Μάλιστα, αντί της αίτησης για εγγραφή των εταίρων στα εν λόγω ασφαλιστικά ταμεία περιλαμβάνεται αίτηση για αποστολή ανακοίνωσης προς τους αρμόδιους κατά περίπτωση ασφαλιστικούς οργανισμούς της σύστασης της ΙΚΕ και αποστολή των στοιχείων των εταίρων και του/των διαχειριστή/ων στα κατά περίπτωση αρμόδια Ταμεία. Εν συνεχεία η Υπηρεσία Μίας Στάσης οφείλει να αποστείλει τη σχετική ανακοίνωση για τη σύσταση της εταιρείας καθώς και τα στοιχεία των εταίρων και των διαχειριστών αυτής στον ΟΑΕΕ.
Οι οροι και οι προϋποθέσεις
- Με ιδιωτικό έγγραφο, που εμπεριέχεται στην πράξη σύστασης, καταρτίζεται το καταστατικό της εταιρείας (άρθρο 49 Ν. 4072/12) και προσομοιάζει σε συμβολαιογραφικό έγγραφο, εφόσον το επιβάλλει ειδική διάταξη νόμου ή εισφέρονται στην εταιρεία περιουσιακά στοιχεία για τη μεταβίβαση των οποίων απαιτείται ο εν λόγω τύπος.
- Το καταστατικό και οι τροποποιήσεις του, οι αποφάσεις των εταίρων και τα πρακτικά μπορούν να συντάσσονται εκτός από τα ελληνικά και σε μία από τις επίσημες γλώσσες της ΕΕ.
- Η εταιρεία μπορεί να είναι μονοπρόσωπη. Το όνομα του μοναδικού εταίρου υποβάλλεται σε δημοσιότητα μέσω του ΓΕΜΗ.
- Η εταιρεία έχει κεφάλαιο τουλάχιστον 1 ευρώ. Οι εταίροι συμμετέχουν με κεφαλαιακές, εξωκεφαλαιακές ή εγγυητικές εισφορές.
- Στην επωνυμία της ιδιωτικής κεφαλαιουχικής εταιρείας πρέπει σε κάθε περίπτωση να περιέχονται ολογράφως οι λέξεις: «Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία» ή η συντομογραφία «ΙΚΕ». Εάν πρόκειται για μονοπρόσωπη, στην επωνυμία συμπεριλαμβάνονται οι λέξεις «Μονοπρόσωπη Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία» ή «Μονοπρόσωπη ΙΚΕ».
- Η διάρκεια της εταιρείας είναι ορισμένου χρόνου. Αν δεν ορίζεται ακριβής χρόνος στο καταστατικό, η εταιρεία διαρκεί 12 έτη από τη σύστασή της. Παράταση είναι δυνατή με απόφαση των εταίρων της.
- Οργανα της εταιρείας είναι η συνέλευση των εταίρων και ο/οι διαχειριστής/ες, κατ' αντιστοιχία με την ΕΠΕ.
- Διαχειριστής μπορεί να είναι μόνο φυσικό πρόσωπο (εάν ο εταίρος είναι νομικό πρόσωπο, οφείλει να ορίσει φυσικό πρόσωπο που θα είναι Διαχειριστής).
- Η ΙΚΕ λύεται οποτεδήποτε με απόφαση των εταίρων, όταν παρέλθει ο ορισμένος χρόνος διάρκειας και αν κηρυχθεί πτώχευση και τότε ακολουθεί το στάδιο της εκκαθάρισης.
- Υποχρεωτικά στον ΟΑΕΕ βάσει του Ν. 4072/12 υπάγονται οι διαχειριστές ΙΚΕ και ο μοναδικός εταίρος Μονοπρόσωπης Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας, ενώ στον ΟΑΕΕ προαιρετικά μπορούν να υπαχθούν οι λοιποί εταίροι.
Φώφη Κορίδη
Πηγή:kerdos.gr
Τα πλεονεκτήματα της Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας
Τις προϋποθέσεις και τα πλεονεκτήματα σύστασης της «Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας» (ΙΚΕ) περιλαμβάνει εγκύκλιος του ΟΑΕΕ.
 
Η Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία αποτελεί τη μετεξέλιξη των ΕΠΕ, ώστε να δίδει κίνητρα, προστατεύοντας εκ της συστάσεώς της τους εταίρους της, ενώ θα συνδράμει και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Σύμφωνα με τον Ν. 4072/12 η ΙΚΕ διαθέτει νομική υπόσταση και είναι εμπορική, ακόμη και εάν ο σκοπός της δεν είναι εμπορικός. Η νέα εταιρεία που είναι κεφαλαιουχική, δηλαδή από τη μία μεριά διαθέτει κεφάλαιο και από την άλλη περιορισμένη ευθύνη των εταίρων της για τα χρέη της εταιρείας, προέκυψε ως εξελικτικός τύπος εταιρείας στο πλαίσιο αναμόρφωσης του εταιρικού δικαίου που προχωρούν τα τελευταία χρόνια οι ευρωπαϊκές νομοθεσίες καθώς και από την προσπάθεια της ΕΕ να εισαγάγει έναν νέο ευρωπαϊκό τύπο «ιδιωτικής» εταιρείας που θα προορίζεται για τη μικρομεσαία επιχείρηση. Εως τώρα ο πλησιέστερος στην ΙΚΕ εταιρικός τύπος στη χώρα μας είναι αυτός της ΕΠΕ και η σχετική του νομοθεσία (Ν. 3190/55) εξακολουθεί να ισχύει σχεδόν χωρίς επικαιροποίηση και προσαρμογή στις τρέχουσες συνθήκες αγοράς. Ως εκ τούτου, όπου στην κείμενη νομοθεσία υπάρχουν ρυθμίσεις που αναφέρονται γενικά στις κεφαλαιουχικές εταιρείες, οι ρυθμίσεις αυτές επεκτείνονται και στην ΙΚΕ, ενώ όπου ορίζεται ότι η δραστηριότητα μπορεί να ασκείται από ΕΠΕ, εφεξής θα μπορεί να ασκείται και από ΙΚΕ.
 
Σελίδα 670 από 893