Επικαιρότητα
TAX LIVE Ανασκόπηση 15ης Ιουλίου 2012

TAX LIVE Ανασκόπηση 15ης Ιουλίου 2012

Παρατάσεις στις δηλώσεις…

   Μέχρι 31 Ιουλίου για Ε1και ειδικά σημειώματα αυτοελέγχου ΦΠΑ και μέχρι 30 Νοεμβρίου για Ε9.

   Μέχρι 31 Ιουλίου παρατείνεται και η προθεσμία ρύθμισης ληξιπρόθεσμων χρεών.

Μπορείτε να είστε σίγουροι περί του τι ισχύει για :

 
Οι πολίτες, οι πολιτικοί και οι αποφάσεις της τρόικας

 

Οι πολίτες, οι πολιτικοί και οι αποφάσεις της τρόικας
Με έντονο τρόπο οι κάλπες της 17ης Ιουλίου ανέδειξαν την ανησυχία για την παραμονή της χώρας μας στο ευρώ και την ευρωζώνη αλλά και τη βαθιά ενόχληση και οργή του κόσμου για τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πολλοί και γνωστοί οι λόγοι. Ο κυριότερος όλων, όπως αποτυπώνεται στα αποτελέσματα ερευνών, είναι η αλυσιδωτή και κλιμακούμενη λήψη μέτρων, οικονομικού χαραχτήρα, για τη «συγκράτηση» και τη σταδιακή μείωση του υπέρογκου ελληνικού χρέους, χωρίς να έχει προηγηθεί από τα πολιτικά κόμματα προς τους πολίτες, ουσιαστική και αξιόπιστη ανάλυση των συνθηκών που το έφεραν σε δυσθεώρητα ύψη. Συνακόλουθα στη συνείδηση των πολιτών η διαιώνιση της παραπάνω πολιτικής θεωρείται βέβαιη.
Διεισδυτικότερη, όμως, προσέγγιση και αποκωδικοποίηση των αποτελεσμάτων αναδεικνύει την πληθώρα των βαθύτερων ανησυχιών και προβληματισμών που διακατέχουν τους πολίτες στο σύνολό τους και την ισχυρή απάιτησή τους για ριζικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Είναι βέβαιο ότι οι Ελληνες πια δεν ενδιαφέρονται για τις αποφάσεις και τις προτάσεις της τρόικας, δεν ενδιαφέρονται για τα εισαγόμενα οικονομικά μοντέλα ανάπτυξης που τελικά μονο σε δυσβάσταχτα μέτρα καταλήγουν. Οι πολίτες θέλουν να δουν πράξεις και χάραξη στρατηγικής που θα δίνει άμεσες λύσεις σε σημαντικά θέματα που ταλανίζουν τη ζωή τους και την κοινωνία. Να δουν επιτέλους το πρόγραμμα εκείνο που θα περιλαμβάνει τους ίδιους και τη δράση τους, δίνοντάς τους ελπίδα και αισιοδοξία ότι τα προβλήματά τους που υποβαθμίστηκαν λόγω της κρίσης θα επανέλθουν στο προσκήνιο και θα αντιπετωπιστούν ουσιαστικά.
Προτάσεις και μέτρα για να αντιμετωπιστεί η ανεργία, η οποία αποτελεί μέγιστο κοινωνικό πρόβλημα με τους πτυχιούχους ανέργους να αυξάνονται δραματικά, απασχολούν τους πολίτες. Η δημιουργία αξιόπιστων δομών και η πάταξη της αναξιοκρατίας που διαπνέει πολλές πτυχές του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και αποθαρρύνει τους νέους, πυροδοτώντας αρνητικές καταστάσεις με συνέπεια την οπισθοδρόμηση της χώρας, ενδιαφέρει σαφώς την κοινή γνώμη. Η αξιοποίηση των νέων, οι οποίοι πολύ συχνά, παρά τα εφόδια που κατέχουν και τη δημιουργική πνοή που τους διακρίνει, τίθενται εκτός πολιτικής σκηνής και απομακρύνονται από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων αποτελεί μείζον θέμα. Στον αντίποδα, η ορθολογιστική και ανθρώπινη αντιμετώπιση των μεγαλύτερων σε ηλικία πολιτών που βρέθηκαν σε αδυναμία να ακολουθήσουν τον προγραμματισμό τους σε οικονομικό και οικογενειακό επίπεδο και συχνά είδαν τον εκτροχιασμό της ζωής τους εντελώς αναίτια καθίσταται επιτακτική. Επιπρόσθετα, λύσεις για το φλέγον πρόβλημα της εγκληματικότητας και των εκρηκτικών του διαστάσεων που έχει υποβαθμιστεί λόγω της οικονομικής κατάστασης που ταλανίζει τη χώρα μας, θα ενδυνάμωναν τη σχέση των πολιτών με το κράτος. Οσο για το οικονομικό ζήτημα της χώρας, την ύφεση, την κρίση και τις συνέπειες του υπερβολικού δανεισμού, ας πουν επιτέλους στους πολίτες πόσα πρέπει να πληρώσουν για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο.
Ο κ. Γ. Ματαλλιωτάκης είναι δρ μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης
Πηγή:kerdos.gr
Οι πολίτες, οι πολιτικοί και οι αποφάσεις της τρόικας
Με έντονο τρόπο οι κάλπες της 17ης Ιουλίου ανέδειξαν την ανησυχία για την παραμονή της χώρας μας στο ευρώ και την ευρωζώνη αλλά και τη βαθιά ενόχληση και οργή του κόσμου για τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πολλοί και γνωστοί οι λόγοι. Ο κυριότερος όλων, όπως αποτυπώνεται στα αποτελέσματα ερευνών, είναι η αλυσιδωτή και κλιμακούμενη λήψη μέτρων, οικονομικού χαραχτήρα, για τη «συγκράτηση» και τη σταδιακή μείωση του υπέρογκου ελληνικού χρέους, χωρίς να έχει προηγηθεί από τα πολιτικά κόμματα προς τους πολίτες, ουσιαστική και αξιόπιστη ανάλυση των συνθηκών που το έφεραν σε δυσθεώρητα ύψη. Συνακόλουθα στη συνείδηση των πολιτών η διαιώνιση της παραπάνω πολιτικής θεωρείται βέβαιη.
 
Το θράσος της Κριστίν Λαγκάρντ

 

Το θράσος της Κριστίν Λαγκάρντ
«Δεν έχω καμία διάθεση να διαπραγματευτώ με την Ελλάδα» είπε προ ημερών η επικεφαλής του ΔΝΤ κυρία Κριστίν Λαγκάρντ. Η γαλλίδα πρώην υπουργός και τραπεζίτης επιχειρεί να συντηρήσει τον μύθο ότι η Ελλάδα δεν εφαρμόζει τη «συνταγή της τρόικας» επειδή είναι ένα αποτυχημένο κράτος. Σχεδόν ταυτόχρονα το ΔΝΤ προειδοποίησε το αμερικανικό Κογκρέσο ότι πρέπει να επιτρέψει τη συνέχιση του εξωτερικού δανεισμού των ΗΠΑ γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα ενεργοποιηθούν θεσμοθετημένοι αυτοματισμοί που θα επιβάλουν τη μείωση του ελλείμματος του αμερικανικού προϋπολογισμού κατά 4% του ΑΕΠ το 2013. Κάτι τέτοιο θεωρείται καταστροφικό αφού, σύμφωνα με το Ταμείο, θα βυθίσει την αμερικανική οικονομία σε ύφεση. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα «πέτυχε» δημοσιονομική προσαρμογή 5% του ΑΕΠ τον πρώτο χρόνο του μνημονίου...
Σύμφωνα λοιπόν με το ΔΝΤ υπάρχει μια οικονομική πολιτική που η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να εφαρμόζει με θρησκευτική ευλάβεια και η αμερικανική να αποφεύγει με κάθε τρόπο.
Το ελληνικό μνημόνιο απέτυχε γιατί δεν υπάρχει ένα μνημόνιο, αλλά τρία μνημόνια μέσα σε ένα. Το δημοσιονομικό που επιβάλλει περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό, το διαρθρωτικό που προβλέπει μεταρρυθμίσεις και το τραπεζικό που ρυθμίζει την εξυγίανση των τραπεζών. Οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να υλοποιηθούν όταν οι παρενέργειες στην οικονομία από την επιθετική δημοσιονομική προσαρμογή δεν αντισταθμίζονται από την υποστήριξη της ανάπτυξης και της απασχόλησης την οποία μπορεί μόνο να εξασφαλίσει ένα εύρωστο τραπεζικό σύστημα. Η κυβέρνηση εφαρμόζει το πρώτο σκέλος του μνημονίου (περικοπές), δεν αγγίζει το τρίτο (τράπεζες) και αποτυγχάνει στο δεύτερο (μεταρρυθμίσεις) με αποτέλεσμα να υπονομεύει και το πρώτο αφού τελικώς απαιτούνται όλο και περισσότερες περικοπές προκειμένου να διατηρείται (!) το έλλειμμα σταθερά στο 10% του ΑΕΠ!
Το ΔΝΤ, το οποίο έχει μελετήσει 173 περιπτώσεις περικοπών δαπανών στον προϋπολογισμό κρατών και έχει διαπιστώσει ότι και οι 173 ανεξαιρέτως έχουν οδηγήσει τις οικονομίες σε ύφεση, όχι απλώς θα έπρεπε «να έχει τη διάθεση» να διαπραγματευτεί με την Ελλάδα, αλλά θα όφειλε να επιβάλει την αναδιαπραγμάτευση ακόμα και αν η Ελλάδα δεν το επιθυμούσε. Με τη σειρά της η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να γνωρίζει ότι διαθέτει μεγαλύτερα περιθώρια διαπραγμάτευσης απ' όσα φαντάζεται. Η Ελλάδα σηκώνει δυσανάλογα το βάρος της αποτυχίας μιας νομισματικής ζώνης που χτίστηκε και παραμένει χτισμένη επάνω στη «φούσκα των αγορών», αφού η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σχεδιάστηκε έτσι ώστε σε αντίθεση με κάθε άλλη Κεντρική Τράπεζα να μην μπορεί να υποστηρίζει - αγοράζοντας χρέος - τον δανεισμό στο νόμισμα που η ίδια εκδίδει! Κατά συνέπεια, όσο η φούσκα των αγορών σκάει τόσο η ευρωζώνη κλυδωνίζεται. Αλλά δεν φταίει η Ελλάδα γι' αυτό. Και η κυρία Λαγκάρντ δεν μπορεί να έχει το θράσος να παριστάνει ότι δεν το γνωρίζει.
Πηγή:tovima.gr
Το θράσος της Κριστίν Λαγκάρντ
«Δεν έχω καμία διάθεση να διαπραγματευτώ με την Ελλάδα» είπε προ ημερών η επικεφαλής του ΔΝΤ κυρία Κριστίν Λαγκάρντ. Η γαλλίδα πρώην υπουργός και τραπεζίτης επιχειρεί να συντηρήσει τον μύθο ότι η Ελλάδα δεν εφαρμόζει τη «συνταγή της τρόικας» επειδή είναι ένα αποτυχημένο κράτος. Σχεδόν ταυτόχρονα το ΔΝΤ προειδοποίησε το αμερικανικό Κογκρέσο ότι πρέπει να επιτρέψει τη συνέχιση του εξωτερικού δανεισμού των ΗΠΑ γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα ενεργοποιηθούν θεσμοθετημένοι αυτοματισμοί που θα επιβάλουν τη μείωση του ελλείμματος του αμερικανικού προϋπολογισμού κατά 4% του ΑΕΠ το 2013. Κάτι τέτοιο θεωρείται καταστροφικό αφού, σύμφωνα με το Ταμείο, θα βυθίσει την αμερικανική οικονομία σε ύφεση. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα «πέτυχε» δημοσιονομική προσαρμογή 5% του ΑΕΠ τον πρώτο χρόνο του μνημονίου... 
 
Ενα μικρό βήμα για την τραπεζική ένωση

 

Ενα μικρό βήμα για την τραπεζική ένωση
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - Στην αρχή της χρηματοοικονομικής κρίσης λεγόταν ότι οι τράπεζες ήταν, σύμφωνα με τη μεστή φράση του Charles Goodhart, «διεθνείς στη ζωή, αλλά εθνικές στον θάνατο». Εκείνη την περίοδο (2008-2009), μεγάλες διεθνείς τράπεζες προσέφευγαν σε πακέτα διάσωσης των μητρικών τους χωρών όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα. Το πρόβλημα όμως σήμερα στην Ευρώπη είναι το αντίθετο: Οι τράπεζες είναι «εθνικές στη ζωή, αλλά ευρωπαϊκές στον θάνατο».
Στην Ισπανία, για παράδειγμα, οι τοπικές αποταμιευτικές τράπεζες (cajas) χρηματοδότησαν μία θεαματική έκρηξη της αγοράς ακινήτων. Οταν όμως η έκρηξη έγινε φούσκα κι έσκασε, οι ζημιές απείλησαν να ξεπεράσουν τις δυνατότητες του ισπανικού κράτους και το πρόβλημα έγινε ευρωπαϊκό, αφού απείλησε αυτή καθ' εαυτή την επιβίωση του ευρώ.
Η ισπανική περίπτωση αποτελεί το σύμπτωμα ενός μεγαλύτερου προβλήματος. Οι εθνικές εποπτικές αρχές πάντα τείνουν να υποβαθμίζουν τα εγχώρια προβλήματα. Το ένστικτό τους (και το γραφειοκρατικό συμφέρον τους) τις οδηγεί να υπερασπίζονται στο εξωτερικό τους «εθνικούς πρωταθλητές» του τραπεζικού χώρου.
Η άρνησή τους όμως να αναγνωρίζουν τα εγχώρια προβλήματα έχει ακόμη βαθύτερες ρίζες. Μέχρι πρόσφατα, οι ισπανικές αρχές επέμεναν ότι τα προβλήματα στον κλάδο των ακινήτων στη χώρα τους ήταν προσωρινά. Το να αναγνωρίσουν την αλήθεια θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να αποδεχθούν πως επί χρόνια επόπτευαν τη δημιουργία μίας μη διατηρήσιμης κατασκευαστικής άνθισης, που σήμερα απειλεί να οδηγήσει στη χρεοκοπία το σύνολο της χώρας.
Και στην περίπτωση της Ιρλανδίας η κατάσταση, αρχικά, δεν ήταν πολύ διαφορετική. Οταν τα προβλήματα αναδύθηκαν στην επιφάνεια, ο τότε υπουργός Οικονομικών υποστήριξε αρχικά πως η χώρα του θα επιτύγχανε τη «φθηνότερη τραπεζική διάσωση στα χρονικά».
Με δεδομένη την προβλέψιμη τάση των εθνικών εποπτικών αρχών να μην αναγνωρίζουν τα εγχώρια προβλήματα, φαινόταν επίσης φυσικό ότι το κόστος εκκαθάρισης των χρεοκοπημένων τραπεζών θα αναλαμβανόταν επίσης σε εθνικό επίπεδο. Η νεοσύστατη Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή (ΕΒΑ) έχει μόνον περιορισμένες εξουσίες επί των εθνικών εποπτικών οργάνων, που η καθημερινή δουλειά τους καθοδηγείται από εθνικές, κυρίως, προτεραιότητες.
Η πραγματικότητα όμως έδειξε πως αυτή η προσέγγιση δεν είναι βιώσιμη. Τα προβλήματα μπορεί να γεννήθηκαν σε εθνικό επίπεδο, αλλά με δεδομένη τη νομισματική ένωση, γρήγορα έφθασαν να απειλούν τη σταθερότητα ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.
Στη Σύνοδο του Ιουνίου, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνώρισαν τελικά την ανάγκη να διορθωθεί αυτή η κατάσταση, με τη μεταφορά στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα της ευθύνης για την τραπεζική εποπτεία. Με δεδομένο το γεγονός ότι χρηματοοικονομική ολοκλήρωση είναι ιδιαίτερα ισχυρή μέσα στη νομισματική ένωση, η ανάθεση της ευθύνης στην ΕΚΤ ήταν μία προφανής επιλογή.
Επιπροσθέτως, άλλωστε, η ΕΚΤ έχει ήδη, ντε φάκτο, την ευθύνη για τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης. Ομως, μέχρι σήμερα, ήταν αναγκασμένη να δανείζει τεράστια ποσά στις τράπεζες χωρίς να έχει και τη δικαιοδοσία να κρίνει την ισχύ των εν λόγω τραπεζών, επειδή όλες οι πληροφορίες βρίσκονταν στα χέρια των εθνικών εποπτικών αρχών που τις περιφρουρούσαν με ζήλο και, παγίως, αρνούντο την ύπαρξη προβλημάτων μέχρι που ήταν πια πολύ αργά.
Η ανάθεση της ευθύνης στην ΕΚΤ θα βοηθήσει επίσης να ανασχεθεί η υφέρπουσα διαδικασία αποσύνθεσης της ολοκήρωσης, που δεν είναι ορατή δημοσίως, αλλά παρά ταύτα είναι απολύτως αληθινή. Αρκεί μία ερώτηση επ' αυτού στα κεντρικά γραφεία οποιουδήποτε μεγάλου διεθνούς τραπεζικού ομίλου στις χρηματοοικονομικά πιεζόμενες χώρες της ευρωζώνης.
Σκεφτείτε την περίπτωση μίας τράπεζας με έδρα την Ιταλία, που όμως έχει μία σημαντική θυγατρική στη Γερμανία. Οι γερμανικές δραστηριότητες αποδίδουν φυσιολογικά ένα πλεόνασμα κεφαλαίων (με δεδομένο το γεγονός ότι στη Γερμανία η αποταμίευση υπερβαίνει μακράν τις επενδύσεις σε μέσους όρους). Η μητρική τράπεζα θα θέλει να χρησιμοποιήσει αυτά τα κεφάλαια για να ενισχύσει τη ρευστότητα του ομίλου. Ομως, οι γερμανικές εποπτικές αρχές θεωρούν ότι η Ιταλία τελεί σε κίνδυνο και, ως εκ τούτου, αντιτίθενται στην εκεί μεταφορά των όποιων κεφαλαίων.
Η εποπτική αρχή της μητρικής χώρας (της Ιταλίας) έχει εντελώς αντίθετο συμφέρον. Θα επιθυμούσε να δει την «εσωτερική αγορά κεφαλαίων» να λειτουργεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Εδώ, επίσης, έχει νόημα την τελική ευθύνη να την έχει η ΕΚΤ, ως ουδέτερος διαιτητής που σέβεται και τα δύο αντικρουόμενα συμφέροντα.
Ομως, ενώ με την ανάθεση της τραπεζικής εποπτείας στην ΕΚΤ λύνεται ένα πρόβλημα, ένα άλλο δημιουργείται: Μπορούν οι εθνικές αρχές να παραμένουν υπεύθυνες για τις αποταμιευτικές τράπεζες τις οποίες πλέον δεν εποπτεύουν;
Η οικονομική (και πολιτική) λογική λέει ότι η ευρωζώνη θα χρειαστεί σύντομα κι ένα κοινό ταμείο διάσωσης τραπεζών. Επισήμως, αυτό δεν αναγνωρίζεται ακόμη. Αυτό όμως είναι κι ένας από τους συνήθεις τρόπους με τους οποίους προχωρά η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση: Ενα ατελές βήμα σε έναν τομέα αργότερα απαιτεί περαιτέρω βήματα σε συναφείς τομείς.
Αυτή η οριακή προσέγγιση λειτουργούσε καλά στο παρελθόν: Στην πραγματικότητα, η σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση επωφελήθηκε απ' αυτή. Ομως, μία χρηματοοικονομική κρίση δεν δίνει στις πολιτικές ηγεσίες τον χρόνο που κάποτε είχαν στην διάθεσή τους για να εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τους γιατί ένα βήμα επιβάλλει κι ένα άλλο. Θα πρέπει να βαδίσουν πολύ πιο γρήγορα εάν θέλουν να σώσουν το ευρώ.
Ο κ. Daniel Gros είναι διευθυντής του Κέντρου Ευρωπαϊκών Πολιτικών Μελετών (Center for European Policy Studies)
Πηγή:kerdos.gr
Ενα μικρό βήμα για την τραπεζική ένωση
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - Στην αρχή της χρηματοοικονομικής κρίσης λεγόταν ότι οι τράπεζες ήταν, σύμφωνα με τη μεστή φράση του Charles Goodhart, «διεθνείς στη ζωή, αλλά εθνικές στον θάνατο». Εκείνη την περίοδο (2008-2009), μεγάλες διεθνείς τράπεζες προσέφευγαν σε πακέτα διάσωσης των μητρικών τους χωρών όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα. Το πρόβλημα όμως σήμερα στην Ευρώπη είναι το αντίθετο: Οι τράπεζες είναι «εθνικές στη ζωή, αλλά ευρωπαϊκές στον θάνατο».
 
Μήπως φταίνε και οι εισηγμένοι;

 

Μήπως φταίνε και οι εισηγμένοι;
Με αφορμή τα αποτελέσματα εξαμήνου των εισηγμένων, εύκολα γίνεται η επισήμανση ότι δεν έχει περάσει ούτε καν μία δεκαετία από την εποχή που υπουργοί Οικονομικών, καθώς και κεντρικοί τραπεζίτες, υποστήριζαν πως η «άνθιση» του Χρηματιστηρίου αντικατοπτρίζει την ανάπτυξη και προοπτική της οικονομίας. Δεν έχει περάσει ούτε καν μία δεκαετία που 360 και περισσότερες εισηγμένες «τραβούσαν» την προσοχή επενδυτών και κερδοσκόπων μέσα από παιχνίδια κέρδους και κερδοσκοπίας αλλά και υγιούς ανάπτυξης.
Δυστυχώς, σήμερα με τις μισές πλέον του παραπάνω αριθμού αυτού εισηγμένες να προσπαθούν να επιβιώσουν στο «ταμπλό», η επενδυτική αυτή διέξοδος τείνει να εκφυλισθεί όχι μόνον από τις συνθήκες της οικονομίας αλλά και από τη στάση πολλών διοικήσεων εισηγμένων να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις «γκρίζες ζώνες» του συστήματος, αγνοώντας τόσο τις μετοχικές μειοψηφίες όσο και της υποχρέωσής τους να προσφέρουν πληροφόρηση ανά πάσα στιγμή στους φορείς του Χρηματιστηρίου.
Δυστυχώς, η ραγδαία μείωση του αριθμού των εισηγμένων αποτελεί το βασικό παράδειγμα αδιαφορίας των διοικήσεών τους προς τους χιλιάδες μικρομετόχους που στην ουσία στήριζαν τόσο την εισηγμένη όσο και τη μετοχική ιδέα αυτή καθ' εαυτή. Οι μικροί ζημιώθηκαν και δυστυχώς εξακολουθούν να ζημιώνονται, καθώς ακόμα δεν έχουν κλείσει τα διάφορα παράθυρα που επιτρέπουν τη διαγραφή εισηγμένης εταιρείας μέσω απλουστευμένων διαδικασιών. Είναι σαφές λοιπόν πως το ευκρινές θεσμικό πλαίσιο που υποστηρίζει ο πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς πρέπει να προωθηθεί άμεσα προκειμένου να δοθεί το στίγμα μίας προσπάθειας να δημιουργηθούν, προληπτικά αυτή τη φορά, προϋποθέσεις από τις εποπτικές Αρχές, που να συμβάλλουν στον εθνικό στόχο ανάταξης της οικονομίας.
Κατά τη διάρκεια της κρίσης που βιώνουμε είναι ανάγκη να εμφανισθεί, να προωθηθεί και να επιβληθεί μία νέα κουλτούρα αντιμετώπισης των επενδυτών από τις διοικήσεις των εισηγμένων. Ο Κώδικας Εταιρικής Διακυβέρνησης αλλά και γενικότερα η δεοντολογία λειτουργίας των εταιρειών αυτών δεν πρέπει να περιορίζεται σε περιληπτικές αναφορές στα ετήσια ή εξαμηνιαία ενημερωτικά φυλλάδια απλά για το «θεαθήναι». Η πραγματική διάθεση ενημέρωσης και η εφαρμογή των πλαισίων εκείνων που να καθιστούν τις εισηγμένες «φιλικές» προς τους επενδυτές θα οριοθετήσει μία νέα κουλτούρα. Αν η μη προσαρμογή εισηγμένων στη νέα αυτή κουλτούρα θα σημάνει την αναγκαστική διαγραφή και άλλων εταιρειών, τότε ίσως χρειάζεται να ακολουθηθεί αυτή η διαδικασία «κάθαρσης» προκειμένου αυτές που πραγματικά θα παραμείνουν να μπορούν να εκπέμπουν αξιοπιστία την οποία τόσο έχει ανάγκη η αγορά.
Παρά το γεγονός ότι οι φορείς της αγοράς οφείλουν να έχουν πλήρη εικόνα των αποτελεσμάτων και της προοπτικής των εισηγμένων, προκειμένου να μπορούν περιχαρακώσουν την ορθή λειτουργία της επενδυτικής διαδικασίας, εύκολα θα διαπιστώσει ο καλόπιστος ερευνητής/ αναλυτής πως όταν προσεγγίζει εισηγμένη με ερωτήσεις επί των αποτελεσμάτων και άλλων λειτουργικών θεμάτων, συναντά την άρνηση ουσιαστικής συνεργασίας. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι η μη πλήρης αποτύπωση και άρα ανάλυση των δεδομένων προκειμένου για την διαμόρφωση σωστής σύστασης προς τους επενδυτές.
Αν λοιπόν επιθυμούμε να εξυγιανθεί η μεθοδολογία λειτουργίας σημαντικού αριθμού εισηγμένων, είναι ανάγκη να εμπεδωθεί άμεσα η νέα κουλτούρα συνεργασίας διοικήσεων και επενδυτών προκειμένου έστω και με την απουσία ξένων επενδυτών η νέα τάση εμπιστοσύνης να ενεργοποιήσει εκ νέου τα υγιή αντανακλαστικά των εγχώριων επενδυτών. Αναγκαία προϋπόθεση έναρξης μίας αναπτυξιακής τροχιάς. Στα πλαίσια των παραπάνω, τόσο η διοίκηση του ΧΑ όσο και της κεφαλαιαγοράς θα πρέπει να ασκούν εντονότερο εποπτικό και «καθοδηγητικό» ρόλο προς εκείνες τις εισηγμένες που «στεγανοποιούν» την επενδυτική διαδικασία.
Του Ηρακλή Ρούπα, Οικονομολόγου
Πηγή:kerdos.gr
Μήπως φταίνε και οι εισηγμένοι;
Με αφορμή τα αποτελέσματα εξαμήνου των εισηγμένων, εύκολα γίνεται η επισήμανση ότι δεν έχει περάσει ούτε καν μία δεκαετία από την εποχή που υπουργοί Οικονομικών, καθώς και κεντρικοί τραπεζίτες, υποστήριζαν πως η «άνθιση» του Χρηματιστηρίου αντικατοπτρίζει την ανάπτυξη και προοπτική της οικονομίας. Δεν έχει περάσει ούτε καν μία δεκαετία που 360 και περισσότερες εισηγμένες «τραβούσαν» την προσοχή επενδυτών και κερδοσκόπων μέσα από παιχνίδια κέρδους και κερδοσκοπίας αλλά και υγιούς ανάπτυξης. 
 
Σελίδα 671 από 880