Καλώς ήρθατε στον Σύλλογο Οικονομολόγων Λογιστών Νομού Θεσσαλονίκης

Σκοπός του Συλλόγου είναι η συσπείρωση των συναδέλφων με στόχο την κατοχύρωση, προαγωγή και προστασία των οικονομικών, κοινωνικών και επαγγελματικών συμφερόντων τους, η ανάπτυξη πνεύματος συναδελφικής αλληλεγγύης και αμοιβαίας υποστήριξης, ο καθορισμός κανόνων επαγγελματικής δεοντολογίας και συμπεριφοράς, η ανύψωση του κύρους των οικονομολόγων – λογιστών - φοροτεχνικών καθώς και η επιμόρφωσή τους.

Εδώ θα βρείτε χρήσιμες πληροφορίες που αφορούν το επάγγελμα μας και θα ενημερώνεστε για όλες τις δραστηριότητες και ενέργειες του Συλλόγου.

Επικοινωνία
Σύλλογος Οικονομολόγων
Οι πραγματικοί εχθροί

 

Οι πραγματικοί εχθροί
Eίναι απολύτως φυσικό και λογικό να αναζητούμε φίλους και συμμάχους όταν βρισκόμαστε σε μεγάλη ανάγκη. Η χώρα μας βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, η οποία δεν αποκλείεται να καταλήξει σε πτώχευση, σε έξοδο από την ευρωζώνη και ίσως αργότερα από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, εμείς αντί να αναζητούμε φίλους και συμμάχους ψάχνουμε να βρούμε ή να δημιουργήσουμε εχθρούς και μάλιστα εκεί που δεν υπάρχουν.
Αντί να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας (λάθη δεκαετιών) και επιδιώξουμε φιλικές και συμφέρουσες διευθετήσεις, καταγγέλλουμε τους πάντες και τα πάντα, πλην εκείνων που είναι οι πραγματικά υπεύθυνοι. Οι δανειστές που χρηματοδότησαν το Δημόσιο, μεταξύ των οποίων πολλοί Ελληνες, φτωχοί και πλούσιοι, με λεφτά που πήραμε και απολαύσαμε δεόντως, ξαφνικά έγιναν τοκογλύφοι. Οσο ο γάλλος πρόεδρος Ολάντ μιλούσε γενικά για ευρωομόλογο και ανάπτυξη, εμείς λέγαμε «Ελλάς - Γαλλία Συμμαχία» και μόλις ο Ολάντ μίλησε για δημοσιονομική πειθαρχία έγινε ολαντ-ρέου (κοπιράιτ Τσίπρα). Η Γερμανία, που πληρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό στον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, από τον οποίο εισπράττουμε ουκ ολίγα, έγινε και πάλι ο εχθρός που έρχεται να κατακτήσει τη χώρα μας και η καγκελάριος Μέρκελ έγινε Μαντάμ Μέρκελ (αισχρός υπαινιγμός, επίσης κοπιράιτ Τσίπρα).
Αντίθετα, οι πραγματικοί εχθροί της Ελλάδας έχουν ξεχαστεί και συνεχίζουν αυτή την κρίσιμη ώρα τη λεηλασία της χώρας. Είναι, συνεπώς, σκόπιμο να κατανοήσουμε ποιοι είναι οι εχθροί μας. Οι εχθροί της χώρας, αγαπητέ αναγνώστη, είναι:
•Ο πολιτικός που ζητάει μίζες, ακόμη κι αν δεν τις παίρνει.
•Ο συνδικαλιστής που δρα συντεχνιακά σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.
•Ο δημόσιος υπάλληλος που λουφάρει και απαιτεί φακελάκι για να κάνει αυτά που έχει υποχρέωση να κάνει.
•Ο εφοριακός που δωροδοκείται.
•Ο γιατρός που υπογράφει ψευδείς βεβαιώσεις για ασθένεια και αναπηρία.
•Ο καθηγητής που δεν διαβάζει και δεν διδάσκει.
•Ο δικηγόρος που δηλώνει ετήσιο εισόδημα πέντε χιλιάδων και κυκλοφορεί με σπορ Μερσεντές.
•Ο τεχνίτης που δεν πληρώνει ποτέ φόρο.
•Ο περιπτεράς που δεν κόβει απόδειξη.
Αυτοί και άλλοι πολλοί. Και είναι ενδιαφέρον ότι αυτοί διαμαρτύρονται πιο πολύ απ' όλους.
Φυσικά, δεν εννοώ ότι κάθε Ελληνας είναι ύποπτος διαφθοράς. Ομως αυτοί που εμπίπτουν σ' αυτή την κατηγορία είναι πολλοί. Και αυτοί είναι οι εχθροί μας.
Επιτέλους, ας ξυπνήσουμε ή ας σταματήσουμε να υποκρινόμαστε. Οι ένοχοι για τα χάλια μας δεν είναι το διεθνές κεφάλαιο, οι μυστικές λέσχες, οι μετανάστες, οι μασόνοι ή οι Γερμανοί. Οι ένοχοι βρίσκονται εντός των συνόρων και έχουν ελληνική ταυτότητα.
Είναι εύκολο και αποδοτικό να κλέβει κανείς όταν οι άλλοι είναι τίμιοι. Αν όμως οι περισσότεροι είναι κλέφτες, τότε όχι μόνον η κλοπή δεν αποδίδει, αλλά όλο το σύστημα καταρρέει και τότε όλοι, κλέφτες και τίμιοι, διαμαρτύρονται. Αυτή περίπου είναι η περίπτωσή μας.
Ο κ. Θ. Π. Λιανός είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Πηγή:tovima.gr
Οι πραγματικοί εχθροί
Eίναι απολύτως φυσικό και λογικό να αναζητούμε φίλους και συμμάχους όταν βρισκόμαστε σε μεγάλη ανάγκη. Η χώρα μας βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, η οποία δεν αποκλείεται να καταλήξει σε πτώχευση, σε έξοδο από την ευρωζώνη και ίσως αργότερα από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, εμείς αντί να αναζητούμε φίλους και συμμάχους ψάχνουμε να βρούμε ή να δημιουργήσουμε εχθρούς και μάλιστα εκεί που δεν υπάρχουν.
 
Η καταστροφική επιστροφή στη δραχμή

 

Η καταστροφική επιστροφή στη δραχμή
Λέγεται πως το χρήμα αποκτά αξία μόνο όταν καταναλώνεται. Οσο υπάρχει στο τραπεζικό μας βιβλιάριο εμφανίζεται ως λογιστικό μέγεθος, ως ένας αριθμός και τίποτα άλλο, ως μία ψευδαίσθηση πλούτου. Το χρήμα αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν βγει στην αγορά, μόνο τότε μετατρέπεται σε αγοραστική δύναμη ικανή να μετατρέψει έναν απλό αριθμό σε αγαθά και υπηρεσίες
. Ξεκίνησα από την απλή αυτή διαπίστωση διότι πολλοί παραγνωρίζουν ορισμένα πράγματα και πέφτουν θύματα των εμπόρων της ελπίδας χωρίς αντίκρισμα. Τις τελευταίες εβδομάδες πολλοί με το απλοϊκό σκεπτικό ότι η ανεργία, η φτώχεια και τα λουκέτα, είτε σε περιβάλλον ευρώ είτε σε περιβάλλον δραχμής έχουν το ίδιο αρνητικό αντίκτυπο, υιοθετούν χωρίς δεύτερη σκέψη πολιτικές προθέσεις με άκρως επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Αλλοι, δε, νομίζουν ότι η επιστροφή στη δραχμή θα τους μετατρέψει σε εκατομμυριούχους οπότε όποια ακρίβεια και εάν εκδηλωθεί στη συνέχεια, θα έχουν τη δυνατότητα να την αντιμετωπίσουν.
Πιστεύουν δηλαδή ότι η μετατροπή από ευρώ σε δραχμές θα γίνει με ισοτιμία 1 ευρώ προς 1.000 δραχμές οπότε ένας μισθός 1.000 ευρώ θα μετατραπεί σε μισθό 1.000.000 δραχμές. Μέγιστη πλάνη. Η μετατροπή θα γίνει με την ισοτιμία εισαγωγής στο ευρώ, δηλαδή στις 340,75 δραχμές, οπότε ένας μισθός 1.000 ευρώ θα μετατραπεί σε 340.750 δραχμές. Το δράμα, όμως, θα ξεκινήσει μετά τη μετατροπή, όταν η δραχμή θα αρχίσει να υποτιμάται. Τότε θα διαπιστωθεί ότι το φάσμα της φτώχειας δεν θα είναι σενάριο, δεν θα είναι προοπτική, αλλά πραγματικότητα. Οπως είπαμε το χρήμα αποκτά αξία μόνο όταν καταναλώνεται, μόνο όταν βγει στην αγορά.
Τότε με μία υποτίμηση της τάξεως του 50% ο μισθός των 340.750 δραχμών θα έχει αγοραστική αξία ισοδύναμη με 500 ευρώ και τότε θα διαπιστωθεί ότι με τα ίδια χρήματα θα αγοράζουμε τα μισά προϊόντα. Για παράδειγμα ένα λίτρο βενζίνης πριν από τη μετατροπή κοστίζει 2 ευρώ, την ώρα της μετατροπής θα κοστίζει 681,5 δραχμές και με την υποτίμηση του 50% θα κοστίζει 1.363 δραχμές. Πληθωρισμός παντού τόσο λόγω της υποτίμησης όσο και λόγω των ελλείψεων που θα υπάρχουν στην αγορά.
Το 2011 εισάγαμε αγαθά άξιας 20 δισ. ευρώ περισσότερα από αυτά που εξάγαμε, πράγμα που σημαίνει ότι χωρίς συνάλλαγμα ικανό να χρηματοδοτήσει τις επιπλέον εισαγωγές, στην αγορά θα παρουσιασθούν ελλείψεις που θα οδηγήσουν τις τιμές σε υψηλότερα επίπεδα.
Ο υψηλός πληθωρισμός θα εξανεμίζει μισθούς και συντάξεις, οπότε η απόλυτη φτώχεια θα είναι πραγματικότητα. Oταν υπάρχει και δανεισμός τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Ενας μισθωτός με μισθό 340.750 δραχμές και δάνειο 10.000 ευρώ ή 3.407.500 δραχμές, παρά την υποτίμηση θα συνεχίσει να χρωστά το ίδιο ποσό, όμως, θα είναι αναγκασμένος με τον ίδιο μισθό να αποπληρώνει το δάνειο αυτή τη φορά με δραχμικά επιτόκια που λόγω πληθωρισμού θα είναι διψήφια. Αρα υψηλότερο κόστος αποπληρωμής και ταυτόχρονα μικρότερο ή μηδενικό διαθέσιμο εισόδημα, αφού η αύξηση του κόστους διαβίωσης, όπως το περιγράψαμε ήδη δεν θα του επιτρέπει να έχει περίσσευμα.
Ας φανταστούμε έναν εργαζόμενο που είχε πάρει στεγαστικό δάνειο 100.000 ευρώ και με την επιστροφή στη δραχμή το σπίτι που αγόρασε με το προϊόν του δάνειου θα αξίζει 50.000 ευρώ, αυτός θα έχει κανένα κίνητρο να συνεχίσει να αποπληρώνει το συγκεκριμένο δάνειο με όρους που προαναφέραμε;
Κανένα, άρα πέρα από τη φτώχεια θα υπάρχει και το ενδεχόμενο απώλειας περιουσιακών στοιχείων υψίστης σημασίας για τη διαβίωση μίας οικογένειας. Ακόμη και εάν το δάνειο παραμείνει σε ευρώ τα πράγματα δεν μεταβάλλονται. Με εισόδημα μειωμένο κατά 50% όπως περιγράψαμε, θα αποπληρώνουμε ένα δάνειο με σταθερή αξία και με ένα εισόδημα που λόγω της υποτίμησης και του υψηλού κόστους διαβίωσης συνεχώς θα συρρικνώνεται.
Εν κατακλείδι η επιστροφή στη δραχμή θα είναι καταστροφική για ελευθέρους επαγγελματίες, μισθωτούς και συνταξιούχους ακόμη και για τους ανέργους ή και για αυτούς που σήμερα νιώθουν απόκληροι της κοινωνίας. Η επέκταση της φτώχειας σε όλους δεν λύνει το πρόβλημα όσων σήμερα για λόγους συγκυρίας βρίσκονται στο περιθώριο της οικονομικής δραστηριότητας.
Η φτώχεια θα γίνει μεγαλύτερη σε περιβάλλον δραχμής, ενώ το βιοτικό επίπεδο θα συρρικνωθεί σε τριτοκοσμικά επίπεδα.
Το Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων δεν επιλύει το πρόβλημα, ούτε η ρήση του Μαρξ «οι προλετάριοι (σήμερα οι πληγέντες από την πολιτική των μνημονίων) δεν έχουν τίποτα να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους» που χρησιμοποιούν ορισμένοι για να εγκλωβίσουν ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας σε ακτιβιστικές οικονομικές συνταγές μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.
Το ζητούμενο είναι η αναδιάταξη της παραγωγικής δομής της χώρας με την παράλληλη αλλαγή νοοτροπίας από όλους μας.
Η υιοθέτηση πολιτικών προθέσεων με θολά υπόβαθρα πρέπει να αποφευχθεί διότι όταν το διακύβευμα είναι η ίδια η επιβίωσή μας, τα λάθη δεν συγχωρούνται.
Ο κ. Σαράντος Λέκκας είναι οικονομολόγος
Πηγή:kerdos.gr
Η καταστροφική επιστροφή στη δραχμή
Λέγεται πως το χρήμα αποκτά αξία μόνο όταν καταναλώνεται. Οσο υπάρχει στο τραπεζικό μας βιβλιάριο εμφανίζεται ως λογιστικό μέγεθος, ως ένας αριθμός και τίποτα άλλο, ως μία ψευδαίσθηση πλούτου. Το χρήμα αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν βγει στην αγορά, μόνο τότε μετατρέπεται σε αγοραστική δύναμη ικανή να μετατρέψει έναν απλό αριθμό σε αγαθά και υπηρεσίες
 
Βράζουν οι Βρυξέλλες με την «κυρία nein»

 

Βράζουν οι Βρυξέλλες με την «κυρία nein»
Η ευρωζώνη βρίσκεται στη χειρότερη φάση της δεκάχρονης ιστορίας της, ενώ όλες οι προσπάθειες λήψης δραστικών μέτρων με στόχο την άρση του αδιεξόδου συναντούν την κατηγορηματική άρνηση της Γερμανίδας καγκελαρίου, Ανγκελα Μέρκελ, της «κυρίας nein», όπως την αποκαλούν πλέον στις Βρυξέλλες και στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Ύφεση, ανεργία, δημοσιονομικά προβλήματα, τραπεζική κρίση, όλα τα κακά έχουν σωρευτεί στην ευρωζώνη, απειλώντας όχι μόνο το ευρώ, αλλά και την ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία. Ποτέ στο παρελθόν Αμερικανός πρόεδρος δεν συνομίλησε με ξένο ηγέτη περισσότερες φορές απ’ όσες ο Μπαράκ Ομπάμα με τη Μέρκελ, την οποία παρότρυνε να συναινέσει στη λήψη δραστικών μέτρων ώστε να επανέλθει η ηρεμία στις αγορές.
Από το φθινόπωρο του 2009 που εμφανίστηκε η ελληνική κρίση δημόσιου χρέους, η καγκελάριος κινείται με εσωτερική ατζέντα. Γνωρίζει ότι η εκλογική κεντροδεξιά πελατεία της είναι εχθρική σε διασώσεις άλλων χωρών, ενώ οι ψηφοφόροι της είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι στη σταθερότητα των τιμών και του νομίσματος. Η Μέρκελ επιχειρεί κάθε φορά να συνδυάσει και τα δύο, δηλαδή αρνείται να συναινέσει στη λήψη μέτρων σε κοινοτικό επίπεδο ωσότου η κρίση αρχίσει να απειλεί το ίδιο το ευρώ. Τότε υποχωρεί έναντι των εταίρων και εμφανίζει στους ψηφοφόρους της την υποχώρηση ως επιβεβλημένη προκειμένου να διασωθεί το νόμισμα. Κινείται δηλαδή στη λογική του ακροβάτη που περπατάει πάνω στο σχοινί χωρίς δίχτυ.
Μέχρι στιγμής στην περίπτωση της διάσωσης της Ελλάδας, αν και ενέργησε με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, κατάφερε να μείνει στο σχοινί και να αποφύγει το πολιτικό κόστος. Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι εταίροι έχουν κουραστεί και η κόπωση αυτή έχει εξελιχθεί πλέον σε έντονη δυσφορία, με αποτέλεσμα η «κυρία nein» να κινδυνεύει να βρεθεί σε μία άνευ προηγουμένου απομόνωση. Κάθε φορά που οι εταίροι ζητούν τη λήψη μέτρων για ανάπτυξη, απασχόληση, τραπεζική ενοποίηση ή έκδοση ευρωομολόγων, εκείνη αρνείται διατυπώνοντας αστεία επιχειρηματολογία. Για παράδειγμα, στο αίτημα για έκδοση ευρωομολόγων απαντά ότι θα πρέπει πρώτα να επιτύχουμε την οικονομική και πολιτική ένωση. Δηλαδή μετά από δέκα χρόνια, όταν η Ευρώπη δεν θα έχει ανάγκη τα ευρωομόλογα.
Κορυφαίοι εταίροι, όπως ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, έχουν καταστήσει σαφές στην καγκελάριο ότι στη Σύνοδο Κορυφής (28-29 Ιουνίου) δεν θα συναντηθούν στις Βρυξέλλες για ασκήσεις επί χάρτου και μεγαλόπνοα σχέδια πολιτικής ενοποίησης. Θα την πιέσουν αφόρητα να υποχωρήσει και να δεχτεί σημαντικές αποφάσεις, κυρίως για την προώθηση της ανάπτυξης και την αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης στην Ισπανία.
Η Μέρκελ δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο την πίεση των εταίρων της, αλλά και τη γερμανική αντιπολίτευση, η οποία στα περισσότερα θέματα συμπλέει με την υπόλοιπη ευρωζώνη, δίνοντας μεγάλη έμφαση στα θέματα της ανάπτυξης και της επίλυσης της τραπεζικής κρίσης. Πολιτικά θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να συνεχίσει το περπάτημα στο σχοινί, γιατί αυτή τη φορά ουδείς διατίθεται να ρισκάρει μια πανευρωπαϊκή κρίση εξαιτίας των πολιτικών παιχνιδιών της καγκελαρίου.
Τα πέντε γερμανικά «όχι»
1. Έκδοση ευρωομολόγων
Θεωρεί ότι η έκδοση ευρωομολόγων για την κοινή διαχείριση του δημόσιου χρέους σε επίπεδο ευρωζώνης δεν μπορεί να προχωρήσει πριν από την παρέλευση μιας μακροχρόνιας περιόδου και αφού προηγουμένως θα έχει επιτευχθεί η οικονομική σύγκλιση της ευρωζώνης. Το επιχείρημα που προβάλλει είναι ότι οι χώρες με δημοσιονομικά προβλήματα θα χαλάρωναν τη λιτότητα και τις προσπάθειες εξυγίανσης. Η Γερμανία επωφελείται από τη σημερινή κατάσταση, δεδομένου ότι δανείζεται με ασήμαντο επιτόκιο κοντά στη ζώνη του 1% τη στιγμή που Ισπανία και Ιταλία πληρώνουν για τα δεκαετή ομόλογα επιτόκια 6%-7%.
2. Μέτρα για την ανάπτυξη
Υποστηρίζει  τη δική της, ελάχιστα πειστική για τους εταίρους, θεωρία ότι αν επιτευχθεί δημοσιονομική εξυγίανση και γίνουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις η ανάπτυξη θα έρθει από μόνη της. Αγνοεί προφανώς ότι εξαιτίας της έλλειψης μέτρων υπέρ της ανάπτυξης, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία βρίσκονται σε ύφεση, αφού δεν διαθέτουν δημόσιους πόρους για την τόνωση της οικονομίας. Αντίθετα, οι εταίροι ζητούν και πιέζουν για έκδοση ομολόγων έργων με την εγγύηση του κοινοτικού προϋπολογισμού, ενίσχυση των κεφαλαίων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων για τη χρηματοδότηση ΜμΕ, καθώς και καλύτερη αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων των διαρθρωτικών ταμείων ώστε να στραφούν σε δράσεις υπέρ της απασχόλησης.
3. Ευρωπαϊκή τραπεζική ένωση
Αρνείται την άμεση προώθηση μιας ευρωπαϊκής τραπεζικής ένωσης που θα διαχειρίζεται με κοινό ταμείο τις τραπεζικές κρίσεις ώστε να μην πληρώνουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι τις διασώσεις χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, αλλά να συνεισφέρουν οι ίδιες οι τράπεζες. Αρνείται επίσης την άμεση εγγύηση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο των καταθέσεων των Ευρωπαίων πολιτών, μια εξέλιξη που δεν θα υποχρέωνε τους πολίτες ορισμένων χωρών με προβλήματα να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους σε άλλες πιο ασφαλείς χώρες. Για τα δύο αυτά θέματα, η Μέρκελ υποστηρίζει ότι θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε βάθος χρόνου και αφού θα έχει προωθηθεί η ευρωπαϊκή οικονομική ενσωμάτωση.
4. Ισπανική τραπεζική κρίση
Δεν αποδέχεται το ισπανικό αίτημα για απ’ ευθείας προσφυγή τραπεζών της χώρας στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ). Ισχυρίζεται ότι θα πρέπει να εφαρμοστεί η συμφωνία για τους όρους προσφυγής στο ΕΤΧΣ, που προβλέπουν ότι για τη διάσωση τραπεζών θα πρέπει να υποβληθεί αίτημα από την ενδιαφερόμενη χώρα που θα δανειστεί και στη συνέχεια θα δανείσει τις τράπεζες. Ωστόσο, αυτό συνεπάγεται Μνημόνιο και η Ισπανία, γνωρίζοντας τις επιπτώσεις σε Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία, δεν επιθυμεί να βρεθεί σε ανάλογη θέση. «Nein» λέει η Μέρκελ, υποστηρίζοντας ότι τα κράτη-μέλη που θα διαθέσουν τα χρήματα των φορολογουμένων τους για τις ισπανικές τράπεζες επιθυμούν να έχουν γνώμη για την οικονομική πολιτική που εφαρμόζει η χώρα που δανείζεται.
5. Αλλαγή όρων στην Ελλάδα
Δεν συζητά οποιαδήποτε υποχώρηση έναντι της Ελλάδας, απαιτώντας πλήρη εφαρμογή του Μνημονίου. Ωστόσο, η συντριπτική πλειονότητα των εταίρων έχει διαφορετική άποψη, επισημαίνοντας ότι θα πρέπει να της δοθεί περισσότερος χρόνος για τη μείωση του ελλείμματος, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να υπάρξει και ένα συντονισμένο ευρωπαϊκό σχέδιο με στόχο την έξοδο της Ελλάδας από την ύφεση. Στις Βρυξέλλες εκφράζουν τη βεβαιότητα ότι αν μετά τις εκλογές σχηματιστεί κυβέρνηση από φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις, τότε το Βερολίνο θα υποχρεωθεί να κάνει πίσω. Εκεί που Μέρκελ και εταίροι συμφωνούν απόλυτα είναι στην άμεση διακοπή της στήριξης της Ελλάδας σε περίπτωση που η επόμενη κυβέρνηση προχωρήσει μονομερώς σε ακύρωση του Μνημονίου.
Νίκος Μπέλλος,
στον Τύπο της Κυριακής
Βράζουν οι Βρυξέλλες με την «κυρία nein»
Η ευρωζώνη βρίσκεται στη χειρότερη φάση της δεκάχρονης ιστορίας της, ενώ όλες οι προσπάθειες λήψης δραστικών μέτρων με στόχο την άρση του αδιεξόδου συναντούν την κατηγορηματική άρνηση της Γερμανίδας καγκελαρίου, Ανγκελα Μέρκελ, της «κυρίας nein», όπως την αποκαλούν πλέον στις Βρυξέλλες και στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
 
H δραχμή, οι μύθοι της και οι λύσεις

 

H δραχμή, οι μύθοι της και οι λύσεις
Μύθος 1ος. Θα βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων με την επιστροφή στη δραχμή. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι ένθερμοι οπαδοί μίας τέτοιας επιλογής. Θα τρέξουμε τριάντα χρόνια πίσω σκιαγραφώντας τη σχέση εξαγωγών και απαξίωσης (υποτιμήσεις - διολισθήσεις) της δραχμής για να αποδείξουμε τον μυθικό χαρακτήρα αυτής της θέσης.
Η ισοτιμία δραχμής/δολαρίου το 1980 ήταν 1 δολ. προς 42,64 δραχμές, το 1987, 1 δολ. προς 135,18 δραχμές και το 2000 ανερχόταν σε 1 δολ. προς 308,93 δραχμές.
Η δραχμή λοιπόν κατά τη δεκαετία 1980 - 2000 απαξιώθηκε θεαματικά έναντι του δολαρίου, ενώ οι εξαγωγές μας με τα βίας διπλασιάσθηκαν από 5,1 δισ. δολ. σε 10,8 δισ. δολ. Από την άλλη, το εμπορικό μας έλλειμμα άγγιξε τα 18,6 δισ. το 2000 από τα 5,4 δισ. & το 1980.
Η κατακόρυφη απαξίωση του ελληνικού νομίσματος δεν κατόρθωσε να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, κάτι που διαφαίνεται και από τα ανωτέρω στοιχεία. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την περίοδο του 1980 - 1990, οι δύο υποτιμήσεις της δραχμής και οι διαρκείς διολισθήσεις συνοδεύονταν και από μέτρα προστασίας της ελληνικής οικονομίας, κάτι που εξέλειπαν πλήρως από τον Ιανουάριο του 1993.
Πρώτο συμπέρασμα: Ο ταχύς ρυθμός απαξίωσης της δραχμής έως το 2000, σε συνδυασμό με τα μέτρα προστασίας υπέρ της εγχώριας παραγωγής (έως το 1993) δεν ανέκαμψαν τις ελληνικές εξαγωγές με ρυθμούς ταχύτερους σε σχέση με τους αντίστοιχους των εισαγωγών.
Οπότε, σύμφωνα με το πρόσφατο παρελθόν της χώρας μας, από πού πηγάζει η θέση ότι η επιστροφή στη δραχμή θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας;
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι εξαγωγές μας από το 2001 έως το 2008, υπό καθεστώς «σκληρού» ευρώ υπερδιπλασιάστηκαν (από 10,4 δισ. δολ. το 2001 σε 25,5 δισ. δολ. το 2008).
Βέβαια μετά το 2002 παρατηρείται μία ραγδαία επιδείνωση του εμπορικού ελλείμματος της Ελλάδας, όχι όμως λόγω μείωσης των εξαγωγών (που εξακολούθησαν να αυξάνονται με πολύ ταχύτερους ρυθμούς σε σχέση με το παρελθόν), αλλά λόγω έξαρσης των εισαγωγών. Η αιτία όμως αυτής της εξέλιξης δεν εντοπίζεται μόνο στο ευρώ. Αλλοι παράγοντες (όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, τιμές πετρελαίου, εισροές κεφαλαίων, έξαρση των δημόσιων δαπανών, αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου κ.λπ.) φέρουν το μεγαλύτερο ίσως μέρος ευθύνης της συγκεκριμένης εξέλιξης.
Μύθος 2ος. Δεν πληρώνουμε το χρέος μας ή θα το πληρώσουμε μόνο σε δραχμές.
Το άρθρο 27 της Σύμβασης της Βιέννης (που την επικυρώσαμε) αναφορικά με το «Δίκαιο των Συνθηκών», τονίζει ότι τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται. Αυτό σημαίνει ότι η χώρας μας δεν μπορεί να κάνει χρήση του εσωτερικού της δικαίου για να αρνηθεί να ξεπληρώσει κράτη στο νόμισμα που συμφωνήθηκε.
Συμπέρασμα: Ο,τι οφείλουμε στις κυβερνήσεις που μας δάνεισαν κράτη σε ευρώ θα το επιστρέψουμε σε ευρώ.
Ως προς τους υπόλοιπους ιδιώτες πιστωτές μας, το Σύνταγμά μας όπως και κάθε Σύνταγμα πολιτισμένου κράτους προστατεύει εύλογα τους πιστωτές του. Αυτό φαίνεται κατακάθαρα στο άρθρο 94. Αρνηση ή αδυναμία πληρωμών οδηγεί, κατά το Σύνταγμά μας, στην εκποίηση της εμπορεύσιμης περιουσίας του Δημοσίου (αεροδρόμια, λιμάνια κ.λπ.), ό,τι δηλαδή προβλέπει το μνημόνιο!
Βέβαια, κατά το Σύνταγμά μας πάλι, τους ιδιώτες μπορούμε να τους πληρώσουμε σε εθνικό νόμισμα, οπότε σε δραχμές. Αν ακολουθήσουμε αυτή την πεπατημένη, τότε όλοι οι ξένοι εισαγωγείς ελληνικών προϊόντων θα ξεπληρώσουν τους δικούς μας εξαγωγείς σε δραχμές. Δεν είμαστε οι μόνοι ξύπνιοι στον πλανήτη! Να υπενθυμίσουμε ότι εξαγωγές μας είναι πολύ λιγότερες απ’ ό,τι οι εισαγωγές. Οποτε, ας αναλογιστούν οι ένθερμοι οπαδοί τέτοιων εύκολων λύσεων, τι θα σημαίνουν όλα τα ανωτέρω για τη χώρα!
Οι λύσεις για να ξεπεράσουμε τον ύφαλο, όπου φράκαρε το πλοίο της ελληνικής οικονομίας, είναι τρεις:
α) Μία επαναδιαπραγμάτευση όρων της νέας σύμβασης στο πλαίσιο μίας συνεννόησης με τους εταίρους μας, κάτι εφικτό,
β) ενίσχυση όλων των προσπαθειών για αλλαγή πολιτικής της ΕΕ υπέρ αύξησης της ρευστότητας (π.χ. μέσω ευρωομολόγου) και
γ) ένα νέο αναπτυξιακό ευρωπαϊκό σχέδιο. Δυστυχώς, όμως, η Ελλάδα κατά την έναρξη των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες για το «αναπτυξιακό πακέτο» θα είναι απούσα και αυτή τη φορά.
Την πρώτη φορά που απουσίαζε πλήρως η χώρα, αν και είχε κυβέρνηση (Μητσοτάκη), ήταν το 1992, όπου διαμορφώθηκε η έκθεση (Λευκή Βίβλος) με θέμα «Ανάπτυξη, Ανταγωνιστικότητα και Απασχόληση».
Του Δημήτρη Μάρδα, αν. καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ
Πηγή:kerdos.gr
H δραχμή, οι μύθοι της και οι λύσεις
Μύθος 1ος. Θα βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων με την επιστροφή στη δραχμή. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι ένθερμοι οπαδοί μίας τέτοιας επιλογής. Θα τρέξουμε τριάντα χρόνια πίσω σκιαγραφώντας τη σχέση εξαγωγών και απαξίωσης (υποτιμήσεις - διολισθήσεις) της δραχμής για να αποδείξουμε τον μυθικό χαρακτήρα αυτής της θέσης. 
 
Ο ρόλος της Ευρώπης και της Αριστεράς στο πολιτικό γίγνεσθαι

 

Ο ρόλος της Ευρώπης και της Αριστεράς στο πολιτικό γίγνεσθαι
Το ελληνικό δημόσιο χρέος και οι παράμετροι που το χαρακτηρίζουν, όπως το μέγεθός του, η βιωσιμότητά του και ο καταλυτικός του ρόλος στην πορεία της χώρας, κινητοποίησαν, εκτός των ελληνικών και τις ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις στο σύνολό τους. Το τελευταίο διάστημα οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, στο πλαίσιο της συνεργασίας με τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, προκειμένου να ξεπεραστούν τα ακανθώδη προβλήματα και να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ευρώ, επέβαλαν σκληρά οικονομικά μέτρα, όπως τα μνημόνια 1 και 2 ή κατέθεταν σχέδια υλοποίησής τους.
Την ίδια στιγμή ασκούσαν πιέσεις προς τη Νέα Δημοκρατία και το ΛΑΟΣ να συνυπογράψουν τα μέτρα αυτά και στη συνέχεια να εγγυηθούν την αξιοπιστία και τη φερεγγυότητα της χώρας, με αλλεπάλληλες επιστολές προς τα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα. Από την άλλη πλευρά η πολιτική πίεση προς την ευρύτερη Αριστερά ήταν ανύπαρκτη. Αυτό φαντάζει το λιγότερο, ως οξύμωρο, καθώς οι παραπάνω πολιτικές δυνάμεις αποτελούν τους πυλώνες της σταθερότητας και της φερεγγυότητας της χώρας και απέχουν ιδεολογικά και πολιτικά από πρακτικές αποσταθεροποίησης και συνεχούς αβεβαιότητας.
Εύλογα διερωτόμαστε, στο σημείο αυτό, ποια είναι η σκοπιμότητα των επιστολών που εισηγούνταν οι εταίροι μας ότι πρέπει να στείλουμε, όταν έμπρακτα, ως κόμμα και ιστορική πολιτική δύναμη της χώρας έχουμε καταθέσει τα «διαπιστευτήριά» μας για τη συνέπεια και την υπευθυνότητά μας. Αντιθέτως, μήπως θα έπρεπε να αποκομίσουν τις αναγκαίες διαβεβαιώσεις για αξιοπιστία και ομαλοποίηση της εσωτερικής, πολιτικής και οικονομικής κατάστασης της χώρας, από τις δυνάμεις της Αριστεράς, εκπρόσωποι της οποίας με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους δυναμιτίζουν τις εξελίξεις;
Η πολιτική υπευθυνότητα κατακτάται με τη στιβαρότητα και την αποτελεσματικότητα των πράξεων, όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Η Αριστερά αποποιήθηκε κάθε ευθύνης και αρνήθηκε τη συμβολή της την περίοδο που η χώρα δοκιμαζόταν από τις περικοπές μισθών και συντάξεων και από άλλα φοροεισπρακτικά μέτρα. Θα έπρεπε να αντιπολιτευθεί τους εταίρους μας και να καταστήσει σαφές, από την πλευρά της, το μέγιστο βαθμό δυσκολίας επιβολής των μέτρων καθώς ο λαός ανθίσταται και όχι τα ελληνικά κόμματα, που σχοινοβατούσαν σε αμφίβολες ισορροπίες. Με τους μηχανισμούς που διαθέτει και τη συστράτευση των διανοουμένων που κινούνται στους κόλπους της, έπρεπε να απαντήσει με ηχηρό μήνυμα στην Ευρώπη όταν, από μερίδα του ξένου Τύπου επλήγη η ελληνική ποιότητα και καταρρακώθηκε η εθνική μας αξιοπιστία.
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου αποτέλεσε ψήφο διαμαρτυρίας του κόσμου χωρίς ωστόσο να αποσαφηνίζει την πολιτική πορεία της Ελλάδας. Σύμφωνα με το exit Poll, από τους Ελληνες πολίτες, οι οποίοι ψήφισαν ΣυΡιζΑ, μόνο ένας στους πέντε είχαν ψηφίσει το ίδιο κόμμα και στο παρελθόν. Δεν πρόσκεινται δηλαδή ιδεολογικά στον ΣυΡιζΑ και την Αριστερά, ούτε σηματοδότησαν την αριστερή διακυβέρνηση της χώρας. Με την εκλογική όμως διαδικασία ο ΣυΡιζΑ εξέλεξε δικά του στελέχη τα οποία υποστηρίζουν τα αριστερά τους ιδεώδη, τις πολιτικές πρακτικές της Αριστεράς και προσανατολίζονται προς την αριστερή διακυβέρνηση της χώρας.
Η πραγματικότητα αυτή αποκλίνει από την πολιτική φιλοσοφία και κοσμοαντίληψη των περισσοτέρων από τους ψηφοφόρους του. Αναπόφευκτα ο ΣυΡιζΑ ξεκινά λαθεμένα την πορεία του προς τις εκλογές, γιατί εφαλτήριο της διαδρομής του αποτελεί η εκλογική του βάση, την οποία όμως, δεν αντιπροσωπεύει ουσιαστικά. Κατά προέκταση, ελλοχεύει ο κίνδυνος η χώρα να βυθιστεί στη δυστυχία, στον βαθμό που υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτά που επιζητούν οι πολίτες και στο μοντέλο διακυβέρνησης που ακολουθείται.
Ο δρ. Γεώργιος Ματαλλιωτάκης είναι μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης, διδάσκων στο Πολυτεχνείο Κρήτης
Πηγή:kerdos.gr
Ο ρόλος της Ευρώπης και της Αριστεράς στο πολιτικό γίγνεσθαι 
Το ελληνικό δημόσιο χρέος και οι παράμετροι που το χαρακτηρίζουν, όπως το μέγεθός του, η βιωσιμότητά του και ο καταλυτικός του ρόλος στην πορεία της χώρας, κινητοποίησαν, εκτός των ελληνικών και τις ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις στο σύνολό τους. Το τελευταίο διάστημα οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, στο πλαίσιο της συνεργασίας με τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, προκειμένου να ξεπεραστούν τα ακανθώδη προβλήματα και να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ευρώ, επέβαλαν σκληρά οικονομικά μέτρα, όπως τα μνημόνια 1 και 2 ή κατέθεταν σχέδια υλοποίησής τους. 
 
Σελίδα 702 από 905