Καλώς ήρθατε στον Σύλλογο Οικονομολόγων Λογιστών Νομού Θεσσαλονίκης

Σκοπός του Συλλόγου είναι η συσπείρωση των συναδέλφων με στόχο την κατοχύρωση, προαγωγή και προστασία των οικονομικών, κοινωνικών και επαγγελματικών συμφερόντων τους, η ανάπτυξη πνεύματος συναδελφικής αλληλεγγύης και αμοιβαίας υποστήριξης, ο καθορισμός κανόνων επαγγελματικής δεοντολογίας και συμπεριφοράς, η ανύψωση του κύρους των οικονομολόγων – λογιστών - φοροτεχνικών καθώς και η επιμόρφωσή τους.

Εδώ θα βρείτε χρήσιμες πληροφορίες που αφορούν το επάγγελμα μας και θα ενημερώνεστε για όλες τις δραστηριότητες και ενέργειες του Συλλόγου.

Επικοινωνία
Σύλλογος Οικονομολόγων
Οι προφητείες των αναλυτών
Οι προφητείες των αναλυτών
Είναι πασίγνωστη η ρήση για τους μετά Χριστό προφήτες και κυρίως ο χαρακτηρισμός που απευθύνεται σε όσους προχωρούν σε προβλέψεις και προγνώσεις.  Στον κόσμο των χρηματοοικονομικών οι εκτιμήσεις, οι προβλέψεις, οι προγνώσεις απασχολούν μία μεγάλη μερίδα επαγγελματιών οικονομολόγων που αμείβονται ιδιαίτερα ικανοποιητικά. Στις εκτιμήσεις αυτών των ανθρώπων βασίζονται φυσικά και νομικά πρόσωπα όταν προχωρούν σε επενδυτικές κινήσεις. Η πρόβλεψη για αρκετούς έχει αναχθεί σε επιστήμη. Μπορεί όμως να είναι επιστήμη κάποιος τομέας που ασχολείται με την πρόβλεψη του μέλλοντος;
Kατά την προσωπική μας άποψη όχι, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει μελλοντικά γεγονότα και καταστάσεις που αφορούν στην οικονομία και τους παράγοντες που τη διαμορφώνουν.
Η πρόβλεψη απαιτεί γνώση των προθέσεων μίας σειράς παραμέτρων που στη βάση των σημερινών δεδομένων είναι αδύνατο να σχηματοποιηθεί.
Το εάν μία οικονομία θα αναπτυχθεί ή εάν αντίθετα θα συρρικνωθεί, δεν είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων ενός φυσικού ή νομικού πρόσωπου, αφού η διαμόρφωση μίας συγκυρίας προϋποθέτει κοινές αποφάσεις πολλών φυσικών και νομικών πρόσωπων .
Η συνισταμένη των αποφάσεων δημιουργεί συγκύρια πλην όμως ο προκαθορισμός των αποφάσεων είναι αδύνατο να τεκμηριωθεί δεδομένου του πλήθους των παραμέτρων που το διαμορφώνουν.
Για τη δημιουργία μίας τάσης αναφορικά με την οικονομία στο σύνολό της, απαιτείται η κοινή αντίληψη μίας σειράς φυσικών και νομικών πρόσωπων.
Πώς, όμως, είναι δυνατόν να γνωρίζει κάποιος με ακρίβεια τις προθέσεις μίας κυβέρνησης για τη δημοσιονομική και νομισματική της πολιτική, τις προθέσεις μίας εταιρείας για την επενδυτική, παραγωγική και τεχνολογική της ανάπτυξη, τις προθέσεις των νοικοκυριών για το ύψος των προς κατανάλωση διαθεσίμων της και τέλος προθέσεις των μεμονωμένων ατόμων για το τι θα καταναλώσουν, τι θα αποταμιεύσουν και τι θα επενδύσουν;
Η γνώση όλων αυτών των παραμέτρων είναι αδύνατη, όπως εξίσου αδύνατη είναι η συναντίληψή τους, δεδομένου ότι, όπως προαναφέραμε, απαιτείται η συνισταμένη όλων για τη διαμόρφωση μίας συγκυρίας.
Στη βάση των ανωτέρω πρόβλεψη δεν μπορεί να υπάρξει.
Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει το πέρασμα μίας οικονομίας από την ανάπτυξη στην ύφεση και αντίστροφα ή να προβλέψει την πορεία μίας αγοράς ή ενός κλάδου.
Παρ' όλα αυτά προβλέψεις γίνονται και μάλιστα διεκδικούν σημαντικότατη θέση στον κόσμο της οικονομίας.
Σε καθεστώς παγκοσμιοποίησης οι προβλέψεις - εκθέσεις των μεγάλων διεθνών χρηματοοικονομικών οίκων δημιουργούν τάσεις, χειραγωγούν επενδυτικές κινήσεις και γενικώς δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πρόσωπα έχουν τη θεία ικανότητα να προβλέψουν με ιδιαίτερη δεινότητα το μέλλον.
Οι ενασχολούμενοι με τη σύνταξη των εκθέσεων - προβλέψεων αμείβονται πλουσιοπάροχα διότι στην ουσία διαμορφώνουν υπόβαθρα πάνω στα οποία στηρίζονται οι επενδυτικές επιλογές νομικών κυρίως αλλά και φυσικών πρόσωπων.
Τις περισσότερες φορές οι προβλέψεις τους υποκρύπτουν συμφέροντα και ιδιοτέλειες.
Η έκφραση ευσεβών πόθων, η έκφραση συμφερόντων, συνήθως συνοδεύει τις προβλέψεις τους δημιουργώντας ψευδαισθήσεις στους μη γνωρίζοντες το μέγεθος της υποκειμενικότητας τους .
Σε περιόδους παχιών αγελάδων οι ενασχολούμενοι με τις προβλέψεις έχουν εύκολη δουλειά δεδομένου ότι οι τάσεις έχουν συγκεκριμένη κατεύθυνση και η επιβεβαίωσή τους δεν διαφέρει σε τίποτα από τη διάρρηξη ανοικτών θυρών.
Το δύσκολο είναι η πρόβλεψη γυρίσματος μίας αγοράς ή μίας οικονομίας από την ανάπτυξη στη στασιμότητα και την ύφεση και το αντίστροφο και όχι η επιβεβαίωση μίας τάσης, η οποία για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα είναι δεδομένη.
Ας θυμηθούμε για παράδειγμα την πλήρη αποτυχία των προβλέψεων κατά την αλλαγή πλεύσης των χρηματιστήριων και τη μεγάλη διόρθωση των τιμών τους κατά το δίμηνο Μάιος-Ιούνιος 2006.
Ακόμη και τις παραμονές της μεγάλης διόρθωσης η πλειονότητα των αναλυτών πίστευε ότι η ανοδική τάση των μετοχών που είχε ξεκινήσει τρία χρόνια νωρίτερα, τον Μάρτιο του 2003, θα συνεχιζόταν, έτσι και οι τιμές-στόχοι για συγκεκριμένες μετοχές συνεχώς μεταβάλλονταν με κατεύθυνση ανοδική.
Η αποτυχία ήταν μέγιστη.
Η αλλαγή κατεύθυνσης των χρηματιστήριων ως συνέπεια της πληθωριστικής υστερίας που είχε επεκταθεί σε Ευρώπη και ΗΠΑ αιφνιδίασε τους πάντες κυρίως για τη βιαιότητά της.
Η πλειονότητα των αναλυτών είχε πεισθεί για τις αντιπληθωριστικές ιδιότητες της παγκοσμιοποίησης, με αποτέλεσμα να πέσει θύμα της ψευδαίσθησης περί αέναης ανάπτυξης.
Το γύρισμα των αγορών που ξεκίνησε από τις αναδυόμενες αγορές και επεκτάθηκε σε όλες, ανεπτυγμένες και μη, δεν προβλέφθηκε από κανένα.
Μπορεί αρκετοί να ομιλούσαν κυρίως αναφερόμενοι στις αγορές των εμπορευμάτων, πρώτων υλών, μετάλλων, για αγορές που κινούνταν σε επίπεδα φούσκας και για ενδεχόμενη διάρθρωσή τους, όμως οι αναφορές τους ήταν αόριστες και χωρίς καμία αναφορά στον παράγοντα χρόνο.
Προβλέψεις χωρίς αναφορά σε ακριβή χρόνο είναι προβλέψεις χωρίς απολύτως κανένα αντίκρισμα .
Ο παράγοντας χρόνος και δη η απόλυτη ακρίβεια κάνει την πρόβλεψη εργαλείο αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων πλην όμως, αναφερόμενοι στα χρηματοοικονομικά, ο εντοπισμός του ακριβούς χρόνου πραγματοποίησης μίας θετικής ή αρνητικής κατάστασης είναι αδύνατος για λόγους που προαναφέραμε .
Οπως και για την ακριβή πρόβλεψη πραγματοποίησης ενός σεισμού η μέχρι σήμερα θεωρητική προσέγγιση δεν μπορεί να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις, έτσι και στον κόσμο της οικονομίας το υφιστάμενο θεωρητικό υπόβαθρο σε συνδυασμό με τις εμπειρικές γνώσεις δεν βοηθούν όσους θέλουν να ασχολούνται με τις προβλέψεις.
Η ρεαλιστική προσέγγιση των χρηματοοικονομικών προβλέψεων μας δίνει την άποψη πως ακριβείς προβλέψεις με βάση τον παράγοντα χρόνο δεν μπορούν να γίνουν.
Αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα, η οποία δεν αλλάζει παρ' όλες τις προσπάθειες αρκετών να μας πείσουν ότι μπορεί να προβλέψουν τις επερχόμενες μεταβολές.
Του ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΛΕΚΚΑ
Πηγή:kerdos.gr
Οι προφητείες των αναλυτών
Είναι πασίγνωστη η ρήση για τους μετά Χριστό προφήτες και κυρίως ο χαρακτηρισμός που απευθύνεται σε όσους προχωρούν σε προβλέψεις και προγνώσεις.  Στον κόσμο των χρηματοοικονομικών οι εκτιμήσεις, οι προβλέψεις, οι προγνώσεις απασχολούν μία μεγάλη μερίδα επαγγελματιών οικονομολόγων που αμείβονται ιδιαίτερα ικανοποιητικά. Στις εκτιμήσεις αυτών των ανθρώπων βασίζονται φυσικά και νομικά πρόσωπα όταν προχωρούν σε επενδυτικές κινήσεις. Η πρόβλεψη για αρκετούς έχει αναχθεί σε επιστήμη. Μπορεί όμως να είναι επιστήμη κάποιος τομέας που ασχολείται με την πρόβλεψη του μέλλοντος;
 
Επανέρχεται το «πόθεν έσχες» στα ακίνητα
Επανέρχεται το «πόθεν έσχες» στα ακίνητα
Την επαναφορά του «πόθεν έσχες» στην αγορά ακινήτων, από την 1η Ιανουαρίου 2013, αποφάσισε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, η οποία μελετά την αυτοτελή φορολόγηση των ενοικίων με συντελεστή 15% ή 20% από το πρώτο ευρώ .
Θα πρέπει να αναφερθεί ότι η αναστολή του «πόθεν έσχες» για αγορά ή ανέγερση ακινήτων είχε θεσπιστεί το 2010 για τρία χρόνια, δηλαδή να εφαρμοστεί μέχρι και το Δεκέμβριο του 2013, ώστε να επανέλθει από τις αρχές του 2014.
Το οικονομικό επιτελείο όμως, αξιοποιώντας στοιχεία των αρμόδιων υπηρεσιών, διαπίστωσε ότι η αναστολή του «πόθεν έσχες» δεν έχει αποφέρει τα αναμενόμενα έσοδα και δεν έχει συμβάλει στην τόνωση της οικοδομικής δραστηριότητας, αφού η κτηματαγορά παραμένει «παγωμένη».
Με το δεδομένο αυτό, αλλά και με βάση την απόφαση που έχει ληφθεί να ενεργοποιηθούν όλα τα μέτρα και οι διατάξεις της νομοθεσίας για τον εντοπισμό του «μαύρου χρήματος» που κυκλοφορεί στην αγορά, καθώς και να υπάρχει η δυνατότητα εξακρίβωσης των πραγματικών εισοδημάτων όλων των φορολογούμενων, αποφασίστηκε η επαναφορά του μέτρου ένα χρόνο νωρίτερα.
Ετσι, από τις αρχές του επομένου έτους, κάθε δαπάνη για την αγορά ή ανέγερση κατοικίας θα θεωρείται τεκμήριο απόκτησης περιουσιακού στοιχείου και θα πρέπει να δικαιολογείται από τα εισοδήματα που δηλώνονται.
Αξίζει εξάλλου να σημειωθεί ότι η θέση σε ισχύ του «πόθεν έσχες» στην αγορά ακινήτων συμβάλλει και στη δημιουργία του Περιουσιολογίου, που αποτελεί πλέον πρωταρχικό στόχο της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Οικονομικών, αφού θα ελέγχονται όλες οι μεταβολές της περιουσιακής κατάστασης των φορολογουμένων.
Οσον αφορά τις υπόλοιπες αλλαγές στη φορολογία κεφαλαίου, που επεξεργάζεται η διακομματική επιτροπή, η οποία συνεδρίασε εκ νέου χθες, φαίνεται ότι απομακρύνεται από το τραπέζι του διαλόγου το σχέδιο για την επιβολή φόρου από 10% έως και 45% στα ενοίκια, από το πρώτο ευρώ, ενώ κερδίζει έδαφος η αυτοτελής φορολόγηση των ενοικίων με συντελεστές 15% ή 20%.
Η διακομματική επιτροπή και χθες, πάντως, δεν κατάφερε να καταλήξει εάν τελικά ο νέος ενιαίος φόρος που θα επιβληθεί από το νέο έτος στα ακίνητα και ο οποίος αναμένεται να αποφέρει σε ετήσια βάση 3 δισ. ευρώ, καθώς θα αντικαταστήσει το ΦΑΠ και το «χαράτσι» της ΔΕΗ, θα εφαρμοστεί από το πρώτο ευρώ αντικειμενικής αξίας χωρίς αφορολόγητο και με συντελεστές από 0,1% έως και πάνω από 2%.
Εντός του μηνός ο κώδικας
Μέσα στο Νοέμβριο η κυβέρνηση θα καταθέσει το νέο φορολογικό κώδικα στον οποίο θα προβλέπονται, μεταξύ άλλων, σοβαρές αλλαγές στο ποινολόγιο, ώστε οι προσαυξήσεις από ληξιπρόθεσμες οφειλές να μη φτάνουν σε δυσθεώρητα ύψη και να παρουσιάζεται έτσι αδυναμία καταβολής των δόσεων.
Αυτό δήλωσε ο υφυπουργός Οικονομικών, Γιώργος Μαυραγάνης, με αφορμή επίκαιρης ερώτησης του βουλευτή της ΔΗΜΑΡ, Δημήτρη Αναγνωστάκη, σχετικά με το πρόβλημα επίλυσης εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων. «Το Νοέμβριο φέρνουμε νέο κώδικα φορολογίας. Θα στοχεύει στην απλοποίηση και του εκσυγχρονισμού του φορολογικού συστήματος σε ό,τι αφορά τα εισοδήματα.
Θα υπάρξουν σοβαρές αλλαγές στο ποινολόγιο ώστε να μη φτάνουμε στην επιβολή υπερβολικών ποινών, που είναι αδύνατο να καταβληθούν και έχει αποτέλεσμα να μην καταβάλλονται οι δόσεις των ληξιπρόθεσμων οφειλών», επεσήμανε χαρακτηριστικά ο κ. Μαυραγάνης και πρόσθεσε: «Στόχος μας είναι να αλλάξει η ποινή στο φορολογικό δίκαιο. Ν' αλλάξει το σύστημα προσαύξησης, ώστε να μη φτάνουν σε δυσθεώρητα ύψη οι δόσεις και να μην είναι δυνατή η καταβολή τους. Μέχρι τέλος του έτους θα δείτε πολλές νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης στην προσπάθεια βελτίωσης του φορολογικού συστήματος».
Ο κ. Μαυραγάνης συμφώνησε με τις επισημάνσεις του κ. Αναγνωστάκη ότι διαπιστώνονται μεγάλες καθυστερήσεις στη διαδικασία επίλυσης εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων, σημειώνοντας ότι «για τη θεραπεία του προβλήματος ετοιμάσαμε διάταξη που θα περιληφθεί σε επόμενο νομοσχέδιο».
«Θα αυξήσουμε τις επιτροπές που θα ασχολούνται με τα θέματα αυτά, γιατί είναι μόνο μία σήμερα, για να υπάρξει αποτέλεσμα στην επεξεργασία περισσότερων υποθέσεων και να ξεμπλοκάρει το σύστημα», ανέφερε ο υφυπουργός Οικονομικών. «Θέλουμε ένα νέο κώδικα φορολογίας. Από τα 32 άρθρα θα μείνουμε στα 12. Είναι ένα πρώτο βήμα στην κατεύθυνση απλοποίησης, ηλεκτροποίησης των συναλλαγών και εκσυγχρονισμού του φορολογικού συστήματος», κατέληξε ο κ. Μαυραγάνης.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΡΟΣ
Πηγή:naftemporiki.gr
Επανέρχεται το «πόθεν έσχες» στα ακίνητα
Την επαναφορά του «πόθεν έσχες» στην αγορά ακινήτων, από την 1η Ιανουαρίου 2013, αποφάσισε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, η οποία μελετά την αυτοτελή φορολόγηση των ενοικίων με συντελεστή 15% ή 20% από το πρώτο ευρώ .
 Θα πρέπει να αναφερθεί ότι η αναστολή του «πόθεν έσχες» για αγορά ή ανέγερση ακινήτων είχε θεσπιστεί το 2010 για τρία χρόνια, δηλαδή να εφαρμοστεί μέχρι και το Δεκέμβριο του 2013, ώστε να επανέλθει από τις αρχές του 2014.
 
Έκτακτο σχέδιο για στήριξη στην Ελλάδα χωρίς κούρεμα
Έκτακτο σχέδιο για στήριξη στην Ελλάδα χωρίς κούρεμα
Oι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης προτίθενται να στηρίξουν την Ελλάδα για να αποφευχθεί ένα δεύτερο κούρεμα στο χρέος, υποστηρίζει το Spiegel
Με μια σειρά έκτακτα μέτρα οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης προτίθενται να στηρίξουν την Ελλάδα για να αποφευχθεί ένα δεύτερο κούρεμα στο χρέος, υποστηρίζει σε δημοσίευμά του το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel», το οποίο θα κυκλοφορήσει αύριο.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τα μέτρα περιλαμβάνουν νέα μείωση των επιτοκίων, που καταβάλλει η Ελλάδα για τις πιστώσεις που έχει λάβει, ενώ την ίδια στιγμή θα μειωθούν και τα τέλη διαχείρισης.
Παράλληλα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αγοράζει για μεγαλύτερο διάστημα απ' ό,τι είχε προβλεφθεί ομόλογα του ελληνικού δημοσίου βραχυπρόθεσμης διάρκειας. Εκτός αυτού η ΕΚΤ θα καταβάλλει στην ελληνική κυβέρνηση κέρδη, που προκύπτουν από την αγορά ομολόγων σε χαμηλή τιμή μέχρι την ημερομηνία αποπληρωμής τους.
Αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας μέσω τιτλοποιήσεων
Επίσης εθνικές κεντρικές τράπεζες, οι οποίες έχουν στην κατοχή τους εδώ και χρόνια ελληνικά χρεόγραφα, θα αποδίδουν τα κέρδη τους νωρίτερα από ότι προβλέπεται στην Αθήνα. Η ελληνική δημόσια περιουσία, η οποία, τουλάχιστον προς το παρόν, βρίσκει δύσκολα αγοραστές, αναμένεται να μετατραπεί σε χρήμα με τη βοήθεια τιτλοποιήσεων, οι οποίες μπορούν να πωληθούν.
Για να μην αυξηθεί περαιτέρω το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, οι ελληνικές τράπεζες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες θα λάβουν απευθείας κεφαλαιακές ενισχύσεις από τον Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης (ESM), ο οποίος θα διαθέσει επίσης χρήματα και για ένα πρόγραμμα «επαναγοράς του χρέους». Οι επιπλέον τρόποι χρηματοδότησης θα καταστούν αναγκαίοι και για τον πρόσθετο λόγο ότι η Ελλάδα θα λάβει διετή παράταση για το πρόγραμμα προσαρμογής, για να βάλει τάξη στα δημοσιονομικά της.
Πηγή:voria.gr
Έκτακτο σχέδιο για στήριξη στην Ελλάδα χωρίς κούρεμα
Oι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης προτίθενται να στηρίξουν την Ελλάδα για να αποφευχθεί ένα δεύτερο κούρεμα στο χρέος, υποστηρίζει το Spiegel
Με μια σειρά έκτακτα μέτρα οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης προτίθενται να στηρίξουν την Ελλάδα για να αποφευχθεί ένα δεύτερο κούρεμα στο χρέος, υποστηρίζει σε δημοσίευμά του το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel», το οποίο θα κυκλοφορήσει αύριο.
 
Το «non paper» του Γερμανικού υπουργείου οικονομικών
Το «non paper» του Γερμανικού υπουργείου οικονομικών
«Εξωτερική εποπτεία του δημόσιου δανεισμού: Μπορεί να ζητηθεί από έναν εξωτερικό οργανισμό όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκρίνει οποιαδήποτε μορφή επιπλέον δανεισμού (παράλληλα με την εποπτεία των περιφερειακών και τοπικών αρχών από ορισμένα ομοσπονδιακά κράτη).»
Τι λέει αυτή η παράγραφος; Ότι από εδώ και μπρος ο δημόσιος δανεισμός της χώρας, ακόμη κι αυτός με τα έντοκα γραμμάτια 3μηνα και 6μηνα, τίθεται υπό την εποπτεία και έγκριση της Κομισιόν.
Ωστόσο το πιο σημαντικό είναι το επόμενο μέσα στην παρένθεση: «παράλληλα με την εποπτεία των περιφερειακών και τοπικών αρχών από ορισμένα ομοσπονδιακά κράτη».
Τι εννοούν μ’ αυτό;
Ότι η εποπτεία των περιφερειών και των τοπικών αρχών (όπως π.χ. των Δήμων) περνούν σε «ορισμένα ομοσπονδιακά κράτη». Αν δεν είναι εκχώρηση και προσάρτηση περιφερειών και δήμων της χώρας, τότε τι είναι; Και γιατί σε «ομοσπονδιακά κράτη» και όχι απλά σε «κράτη»; Αφενός, γιατί έτσι φωτογραφίζεται η Γερμανία, που είναι ομοσπονδιακό κράτος και, αφετέρου, διότι λόγω της ομοσπονδιακής δομής μπορεί η εκχώρηση ή η προσάρτηση της περιφέρειας ή του δήμου της Ελλάδας μπορεί να γίνει με όρους χαλαρής ομοσπονδιακής σχέσης. Έτσι Βαυαρία, π.χ., μπορεί να «εποπτεύει», δηλαδή να προσαρτήσει, την Πελοπόννησο ή την Θράκη. Πώς; Μα στα πλαίσια της «διεδαφικής συνεργασίας», που προβλέπει ήδη ο Καλλικράτης, ο οποίος δημιουργήθηκε εξαρχής για να μπορούν να εκχωρηθούν σε ξένα συμφέροντα οι ημιαυτόνομες περιφέρειες και οι δήμοι της χώρας.
Μην απορείτε. Η ΕΕ και η ευρωζώνη είναι η «Ευρώπη των περιφερειών», όπως αυτοαποκαλείται, η προσάρτηση μιας περιφέρειας από μια άλλη, θεωρείται ως «συνεργασία» και όχι ως κρατικό προτεκτοράτο. Τι σημασία έχει αν τα ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας, θα προσαρτήσουν τις ελληνικές περιφέρειες και δήμους. Δεν πρόκειται για αποικιοκρατία, αλλά για την ανάδειξη της «Ομόσπονδης Ενωμένης Ευρώπης», όπως ανακοίνωσε ο κ. Μπαρόζο στις 12/9 φέτος στην ομιλία του για την Κατάσταση της Ένωσης στο ευρωκοινοβούλιο.
Καταλάβατε τώρα γιατί φωνάζουν κάτι γραφικοί σαν και εμένα ότι από αυτή την κρίση και την μεταχείριση που της επιφυλάσσει η ευρωζώνη της Ελλάδας, αυτή η χώρα δεν πρόκειται όχι μόνο να μην βγει ποτέ από την κρίση, αλλά δεν θα μπορέσει ούτε καν να διατηρήσει την ακεραιότητά της. Θα ακρωτηριαστεί και τα μέλη του εθνικού κορμού της θα ιδιωτικοποιηθούν, ή θα δοθούν βορά στις περιφέρειες της Γερμανίας και άλλων αρπακτικών σε μια πρωτοφανή αναβίωση της αποικιοκρατίας.
Από κυβερνητικής πλευράς αναφέρθηκε ότι «δεν υπάρχει θέμα». Κύκλοι του ΥΠΟΙΚ ανέφεραν ότι το θέμα του «δεσμευμένου λογαριασμού», το οποίο έγινε γνωστό από το ΠΑΣΟΚ μετά τη σύσκεψη των τριών αρχηγών, αφορά «σε μια ιδέα που έχει ρίξει από την αρχή στο τραπέζι ο Σόιμπλε και δεν την δέχεται κανείς. Ούτε καν η Μέρκελ». Ψέμα. Ο «κλειστός λογαριασμός» υπάρχει ήδη και λειτουργεί στην Τράπεζα της Ελλάδος και έχει ψηφιστεί στα πλαίσια των εφαρμοστικών τροπολογιών και νόμων του Μνημονίου 2, το οποίο ψηφίστηκε φέτος τον Φεβρουάριο.
Απαντώντας στην κίνηση του ΠΑΣΟΚ να δώσει στην δημοσιότητα το «non paper», από τη ΝΔ σημείωναν πως «σε σχέση με την άτυπη ενημέρωση που απέστειλε το ΠΑΣΟΚ για το σημείωμα του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, το θέμα δεν είναι τι σου στέλνουν, αλλά τι απαντάς εσύ». Άλλαξαν δηλαδή τροπάριο. Πριν εμφανιστεί το σημείωμα μίλαγαν για «ιδέες» του Σόιμπλε, ενώ όταν επιβεβαιώθηκε ότι πρόκειται για επίσημη απαίτηση της Γερμανίας, κάνουν τους καμπόσους. Δεν ξέρω αν υπάρχει έστω κι ένας σ’ αυτή την χώρα που μπορεί να πιστέψει ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα απαντήσουν αρνητικά στις απαιτήσεις των μεγάλων αφεντικών. Αν όντως υπάρχει, τότε χρειάζεται επειγόντως ιατρική βοήθεια. Όσο για την ΔΗΜΑΡ, όπως μας είπε ο κ. Λυκούδης, γι’ αυτήν ούτε καν «τίθεται θέμα». Είναι βλέπεται πολύ Ευρωπαίοι για να ασχολούνται με προσαρτήσεις, κατοχές, αποικιοκρατία και τα τοιαύτα. Άλλωστε τι είναι όλα αυτά; Δεν είναι οι ενδεδειγμένες μέθοδοι παγκοσμιοποίησης και διεθνοποίησης της ανθρωπότητας; Θέλετε να πάνε κόντρα στην πρόοδο;
Φυσικά, παρά τις διαβεβαιώσεις από την κυβέρνηση των τριών δωσίλογων ότι «δεν τίθεται κανένα θέμα» σχετικά με τις ρήτρες του «non paper», το κείμενο συμφωνίας για το νέο μνημόνιο που διέρρευσε από το διεθνή ειδικό τύπο στα αγγλικά φανερώνει ότι όλα έχουν υιοθετηθεί από την ελληνική πλευρά. Βέβαια, αυτό δεν μας κάνει εντύπωση. Αυτό απλά που αναρωτιόμαστε είναι το εξής: Όταν ο λαός οδηγείται με τόσο αδίστακτο τρόπο στην μαζική εξόντωση και η χώρα έχει τεθεί υπό καθεστώς κατοχής και αποικιοκρατίας στο κρεβάτι του Προκρούστη για να ακρωτηριαστεί, τότε τι μένει εκτός από την κοινωνική εξέγερση για την διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας από την ΕΕ και την ευρωζώνη; Ή μήπως πρέπει πρώτα να αφήσουμε να συμβεί η εξόντωση και ο ακρωτηριασμός και ύστερα να ανέβουμε στα βουνά όπως οι παππούδες μας για να απελευθερώσουμε ξανά αυτόν τον τόπο με τα όπλα;
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ
Το «non paper» του Γερμανικού υπουργείου οικονομικών
 
«Εξωτερική εποπτεία του δημόσιου δανεισμού: Μπορεί να ζητηθεί από έναν εξωτερικό οργανισμό όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκρίνει οποιαδήποτε μορφή επιπλέον δανεισμού (παράλληλα με την εποπτεία των περιφερειακών και τοπικών αρχών από ορισμένα ομοσπονδιακά κράτη).» 
Τι λέει αυτή η παράγραφος; Ότι από εδώ και μπρος ο δημόσιος δανεισμός της χώρας, ακόμη κι αυτός με τα έντοκα γραμμάτια 3μηνα και 6μηνα, τίθεται υπό την εποπτεία και έγκριση της Κομισιόν.
 Ωστόσο το πιο σημαντικό είναι το επόμενο μέσα στην παρένθεση: «παράλληλα με την εποπτεία των περιφερειακών και τοπικών αρχών από ορισμένα ομοσπονδιακά κράτη». 
Τι εννοούν μ’ αυτό;
 
Πότε θα λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών;
Πότε θα λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών;
Στις 22 Οκτωβρίου, η διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν πίστευε στα μάτια της διαβάζοντας τα νέα ότι ιταλικό δικαστήριο καταδίκασε σε έξι χρόνια κάθειρξη έξι σεισμολόγους επειδή απέτυχαν να προειδοποιήσουν τον πληθυσμό για τον σεισμό στην πόλη L’ Aquila το 2009. Εμφανώς, το δικαστήριο δεν κατανόησε ότι η σεισμολογία βρίσκεται στα σπάργανα: μπορεί να προβλέψει πού θα γίνει μεγάλος σεισμός αλλά όχι το πότε. Συνεπώς, η φυλάκιση των επιστημόνων δεν ήταν παρά μια απόφαση απελπισίας του ιταλικού κράτους μπροστά στην (έως τώρα) αδυναμία του ανθρώπου να προβλέψει τις βουλές του Εγκέλαδου.
Όπως έχω γράψει αλλού, εμείς οι οικονομολόγοι είμαστε χειρότεροι από τους σεισμολόγους. Όπως οι σεισμολόγοι, είμαστε κι εμείς ανίκανοι να προβλέψουμε τις μεγάλες κρίσεις, τους οικονομικούς σεισμούς (τύπου 1929 ή 2008) που απειλούν με διάλυση την κοινωνία. Τουλάχιστον, όμως, οι σεισμολόγοι δεν φταίνε ούτε για τον σεισμό ούτε και για τους μετασεισμούς. Αντίθετα, οι οικονομολόγοι είμαστε ένοχοι: Πίσω από κάθε τοξική οικονομική πολιτική, ή κάποιο τοξικό παράγωγο, κρύβεται ένα όμορφο μοντέλο κάποιου επιτυχημένου οικονομολόγου. Αν δεν υπήρχαμε, ή τουλάχιστον αν δεν είχαμε τόσο μεγάλη πίστη στον εαυτό μας, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, η Κρίση λιγότερο έντονη.
Οι αποτυχημένες προβλέψεις του Υπουργείου Οικονομικών
Έρχομαι λοιπόν στο δια ταύτα: Καμία αποτυχημένη πρόβλεψη στην ιστορία της οικονομικής επιστήμης δεν ήταν τόσο οφθαλμοφανής όσο εκείνη των οικονομολόγων της τρόικα και, βεβαίως, του δικού μας Υπουργείου Οικονομικών! Καθώς, μάλιστα, αυτές οι παταγώδεις αποτυχημένες προβλέψεις αποτελούν τα θεμέλια των οικονομικών πολιτικών της τελευταίας τριετίας, που καταδικάζουν μια ολόκληρη γενιά στην απαξίωση της χώρας της και στην αδυναμία να ελέγχουν την ζωή τους, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών. Εχθρός της ιδέας της φυλακής, δεν προτείνω μια τύχη σαν εκείνη που επιφύλαξε το ιταλικό δικαστήριο για τους σεισμολόγους. Όμως μια ωραία απόλυση (από την στιγμή που δεν διαθέτουν την ευαισθησία να παραιτηθούν) θα ήταν το λιγότερο που απαιτεί η λογική και η δικαιοσύνη.
Μια ματιά στο παρακάτω διάγραμμα πείθει άμεσα για του λόγου το αληθές.
Τον Μάιο του 2010, με την υπογραφή του Μνημονίου, παρόλο που η μισή χρονιά είχε ήδη περάσει (και το υπουργείο ήξερε τα στοιχεία του πρώτου εξαμήνου), η πρόβλεψή του για το χρέος του 2010 (ως ποσοστό του ΑΕΠ) έπεσε έξω δεκαπέντε ποσοστιαίες μονάδες! Όχι μία και δύο, εντός δηλαδή των ορίων του στατιστικού σφάλματος. Δεκαπέντε!
Την επόμενη χρονιά, για το 2011, η πρόβλεψη του υπουργείου έφτασε το αμίμητο 25,5%. Σύμφωνα με το Σχέδιο Προϋπολογισμού που μόλις πρόσφατα κατατέθηκε στην Βουλή, φέτος η πρόβλεψη του υπουργείου επί υπουργίας κ. Παπακωνσταντίνου (και του αρχικού Μνημονίου) θα αποδειχθεί σχεδόν 40% χαμηλότερη από το πραγματικό χρέος ενώ του χρόνου, το 2013, αν τα πράγματα πάνε όπως ελπίζει ο Γιάννης Στουρνάρας, η απόκλιση του χρέους (από το επίπεδο που προέβλεψε το υπουργείο το 2010) θα χτυπήσει κόκκινο, αγγίζοντας το 47,3%.
Τι έφταιξε;
Αυτές οι προβλέψεις είχαν έναν σαφώς προκαθορισμένο και κυνικό στόχο: Να στοιχειοθετήσουν, να θεμελιώσουν την πολιτική του Μνημονίου 1. Να πείσουν ότι τα νούμερα εκείνα «έβγαιναν». Οι κύριοι της τρόικας, και ιδίως του ΔΝΤ (όπως γνωρίζουμε πλέον καλά) κατασκεύασαν (μετά από απαίτηση του Βερολίνου) τις προβλέψεις με κόκκινο χρώμα στο διάγραμμα έτσι ώστε να περάσουν τα τεράστια δάνεια από την Ομοσπονδιακή Βουλή του Βερολίνου (προσφέροντας στους γερμανούς βουλευτές την ψευδαίσθηση ότι πρόκεται για ένα παροδικό πρόβλημα ρευστότητας του ελληνικού κράτους).
Το γεγονός ότι δεν υπήρχε καμία, μα καμία, πιθανότητα να πιαστούν αυτοί οι στόχοι, με αποτέλεσμα η εικόνα της Ελλάδας να κατακρεουργείται καθημερινά (σημ. ο γερμανός πολίτης που βλέπει το παραπάνω διάγραμμα δεν ενδιαφέρεται για το αν οι στόχοι εκείνοι ήταν ή δεν ήταν άπιαστοι) δεν ένοιαζε την τρόικα. Εκείνη απλά ήθελε να κουκουλώσει για ένα ή δύο χρόνια το «ελληνικό πρόβλημα». Εμείς όμως; Το δικό μας Υπουργείο Οικονομικών; Δεν ένιωθε την υποχρέωση, στον βαθμό που παιζόταν η ήδη πληγωμένη αξιοπιστία της χώρας, να δημοσιοποιήσει δικές του προβλέψεις που να είναι ρεαλιστικές, που να δώσουν στην ελληνική πλευρά περισσότερα επιχειρήματα και, εν τέλει, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και των αγορών – εμπιστοσύνη που μόνο το «πιάσιμο» των στόχων μπορεί να επιφέρει;
Αντί για αυτό, το Υπουργείο Οικονομικών έπραξε σαν έναν ανόητο που για να πάρει επιδότηση από τον ΣΕΓΑΣ διατρανώνει ότι τον Ιούνιο θα πηδήξει 2,45 μέτρα στο άλμα εις ύψος. Μόνο γελοιότητα παράγει αυτή η τακτική. Και καλά ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έχει αποδείξει έμπρακτα ότι το μόνο που τον ενδιέφερε είναι να λέει ναι», «μάλιστα», «όπως επιθυμείτε» στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Οι οικονομολόγοι όμως του υπουργείου, του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, γιατί δεν έβγαλαν ένα δικό τους πόρισμα; Γιατί δεν παραιτήθηκαν; Ήταν ένοχοι αποσιώπησης ενός τεράστιου  προβλεπτικού σφάλματος, το οποίο γνώριζαν ότι απειλούσε να καταστρέψει την χώρα; Ή μήπως πίστευαν αυτές τις προβλέψεις; Και στην μία και στην άλλη περίπτωση, πρέπει να απολυθούν πάραυτα. Σκεφτείτε το: Σε ποια μεγάλη εταιρεία οικονομολόγος-λογιστής πέφτει τόσο πολύ έξω και κανείς δεν του ζητά να λογοδοτήσει;
Πολλοί κριτικά ιστάμενοι προς τον γράφοντα αναγνώστες λένε: «Όταν είσαι έξω από τον χορό...» Δεν είναι έτσι φίλοι και φίλες. Όλοι μας είμαστε στον ίδιο χορό και όλοι μας έχουμε ευθύνες. Κανείς οικονομολόγος που γνώριζα εκείνη την εποχή στο εξωτερικό ή στην Ελλάδα (χωρίς οργανική θέση σε κάποιο υπουργείο, τράπεζα ή οργανισμό) δεν αποδεχόταν τις προβλέψεις αυτές. Όλοι μας, δεξιοί και αριστεροί, έλληνες, αγγλοσάξονες, ολλανδοί κλπ., συμφωνούσαμε (και φωνάζαμε) ότι «τα νούμερα» δεν βγαίνουν. Διακρίναμε μάλιστα το μέγα σφάλμα στις προβλέψεις υπουργείου-τρόικας. Ήταν το εξής:
Η εσφαλμένη υπόθεση
Θεωρούσαν ότι ο λεγόμενος «πολλαπλασιαστής» της ελληνικής οικονομίας ήταν μικρότερος του ενός και μάλιστα πολύ κοντά στο μηδέν. Τι σημαίνει αυτό; Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Έστω ότι το κράτος ξοδεύει φέτος 1 ευρώ πιο πολύ από πέρσι. Αν το εθνικό εισόδημα αυξηθεί κατά x ευρώ, τότε λέμε ότι ο πολλαπλασιαστής ισούται με x. Αντίστοιχα, αν το κράτος «αφαιρέσει» από την οικονομία 1 ευρώ (π.χ. αυξάνοντας την φορολογία κατά 1 ευρώ, ή μειώνοντας τις δαπάνες τους κατά 1 ευρώ), και ο πολλαπλαστιαστής είναι x, τότε το ΑΕΠ, το εθνικό εσόδημα μειώνεται κατά x ευρώ. Η υπόθεση ότι ο πολλαπλασιαστής της οικονομίας μας εν έτει 2010 ήταν κοντά στο μηδέν «βοήθησε» την τρόικα και το υπουργείο να επιχειρηματολογήσουν ότι οι μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες θα είχαν πολύ μικρό αντίκτυπο στο ΑΕΠ.
Προφανώς, ο πολλαπλασιαστής της οικονομίας όχι μόνο δεν ήταν κοντά στο μηδέν αλλά προσέγγιζε το 1,5 με 2 (με αυξητική πορεία όσο πέρναγε ο καιρός και φούντωνε η κρίση). Δηλαδή, για κάθε 1 δις ευρώ «μέτρων» το ΑΕΠ μειωνόταν κατά 2 δις. Κάπως έτσι η ελληνική οικονομία απώλεσε 55 δις εθνικού εισοδήματος από το 2010 έως σήμερα, στέλνοντας το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην στρατόσφαιρα και την αξιοπιστία της χώρας στο ναδίρ. Από αυτές εδώ τις σελίδες, εξηγούσα τον Αύγουστο του 2010, το μέγα προβλεπτικό σφάλμα του Υπουργείου Οικονομικών και της τρόικας [τόσο όσον αφορούσε την ελληνική οικονομία (και τον πολλαπλασιαστή της) όσο και το διεθνές περιβάλλον]: η υπόθεση πως η λιτότητα θα έχει μηδαμινό αντίκτυπο στο εθνικό εισόδημα της Ελλάδας και των εταίρων της.
Ήταν μια «ηρωική», μια κυνικότατη, υπόθεση που κόπηκε και ράφτηκε στα μέτρα των προτεραιοτήτων του Βερολίνου, το οποίο αποφάσισε να δώσει ένα μεγάλο δάνειο παρουσιάζοντας στην Γερμανική Βουλή ένα κάλπικο πρόγραμμα προσαρμογής – ένα πρόγραμμα που, για να επαληθευτεί, έπρεπε να παραβιαστούν οι βασικοί νόμοι των μακροοικονομικών. Και επαναλαμβάνω: Εκείνοι την δουλειά τους έκαναν. Το Υπουργείο Οικονομικών όμως;
Θα πουν κάποιοι ότι αυτές οι προβλέψεις θα είχαν επιτευχθεί αν η κυβέρνηση είχε καταφέρει να εφαρμόσει το Μνημόνιο, αν είχε μειωθεί έγκαιρα το χρέος μέσω ιδιωτικοποίησεων, αν είχαν γίνει οι διαρθωτικές αλλαγές. Δεν είναι έτσι αγαπητοί αναγνώστες. Τον Ιούνιο του 2011, πάλι από αυτές τις σελίδες, δημοσιοποιήσαμε μια προσομοίωση του δημόσιου χρέους με βάση τα εξής υπεραισιόδοξα σενάρια: Το Σενάριο 1 (γκρι γραμμές) έδειχνε πως θα εξελιχθεί το ποσοστό χρέους αν πιάναμε πλήρως τους στόχους του επικαιροποιημένου Μνημονίου 1 άνευ ιδιωτικοποιήσεων και νέων μέτρων. Το ακόμα πιο αισιόδοξο Σενάριο 2 (οι κίτρινες γραμμές) προσέθετε την υπόθεση ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα απέφεραν €15 δισ το 2011, άλλα €15 δισ το 2012, και επί πλέον €10 δις το 2013 και €10 δισ το 2014. Όπως φαίνεται από το σχεδιάγραμμα στο πάνω αριστερά μέρος του άρθρου εκείνου, και τα δύο αυτά σούπερ-αισιόδοξα σενάρια, που υπέθεταν την πλήρη και επιτυχέστατη εφαρμογή του Μνημονίου, οδηγούσαν το δημόσιο χρέος της ώρας σε εκρηκτικό μονοπάτι.
Και τώρα;
Μόλις τελείωσα την μελέτη του Προϋπολογισμού του Κράτους για το 2013. Αν και είναι εμφανές ότι ο Γιάννης Στουρνάρας έχει κάνει προσπάθειες να εμφυσήσει έναν μεγαλύτερο ρεαλισμό στις προβλέψεις του υπουργείου του, δυστυχώς η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ριζικά. Ο Προϋπολογισμός προβλέπει ότι τα νέα μέτρα των περίπου 11 δις, αν περάσουν τελικά, θα οδηγήσουν σε περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ από τα 194 δις το 2012 στα 183 δις το 2013, στέλνοντας το χρέος (ως ποσοστό του ΑΕΠ) στα 189,1%. Που τέτοια τύχη! Χρησιμοποιώντας τις τελευταίες εκτιμήσεις του ίδιου του ΔΝΤ για το μέγεθος του πολλαπλασιαστή της ελληνικής οικονομίας (βλ. πιο πάνω) φαίνεται ότι τα μέτρα των 11 δις (και ιδίως οι περικοπές άνω των 2 δις μισθών και συντάξεων) θα μειώσουν το ΑΕΠ της χώρας στα 172 με 173 δις – οπότε το ποσοστό χρέους θα ξεπεράσει για πρώτη φορά το... 200%. Και τότε πώς νομίζετε ότι θα αντιδράσει η γερμανική πολιτική σκηνή σε ένα νέο αίτημα για άλλα 100 δις;
Πρόταση
«Καλά όλα αυτά», θα μου πείτε. Έστω ότι έχεις δίκιο. Τι κάνουμε; Έχουμε εναλλακτική από το να περάσουμε τα μέτρα αυτά και να πάρουμε την δόση; Ο καλός φίλος Σταύρος Θεοδωράκης χθες έθεσε το ερώτημα αυτό: «Θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να γίνει κάτι διαφορετικό;» Ναι Σταύρο, όχι μόνο θα μπορούσε αλλά επιβάλλεται κιόλας.
1.Δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με συμμετοχή και του Σύριζα, στην βασή συμφωνίας (α) να μην ψηφιστούν τα μέτρα των 11δις τώρα αλλά (β) να συμφωνηθούν άμεσα οικονομίες της τάξης των 2,5 δις έτσι ώστε να επιτευχθεί σήμερα κι όλας το πολυπόθητο πρωτογενές πλεόνασμα που εξασφαλίζει ότι το δημόσιο δεν χρειάζεται δανεικά για να καταβάλει μισθούς και συντάξεις
2. Άμεση εκμετάλλευση της τεράστιας και δημόσιας διένεξης μεταξύ της κας Lagarde και του κ. Schauble, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας διασύνδεσης των αποπληρωμών των χρεών μας στην τρόικα (συμπεριλαμβανομένης και της ΕΚΤ) με την σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας
3. Αίτημα προς τις Βρυξέλλες (α) αποσύνδεσης των κεφαλαίων που έχουν λαμβάνειν οι ελληνικές τράπεζες από το ελληνικό δημόσιο χρέος με (β) παράλληλη μεταφορά των κονδυλίων ύψους 12 δις (που απομένουν από το ΕΣΠΑ 2007-2013) που έχει λαμβάνειν η ελληνική οικονομία στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (χωρίς ούτε μια δεκάρα από αυτά τα 20 δις να περάσουν στο ελληνικό κράτος) ώστε να χρηματοδοτηθούν επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα
Τα παραπάνω δεν συγκροτούν κάποια εύκολη λύση. Είναι ένα σκληρό και κακοτράχηλο μονοπάτι. Είναι όμως το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει στην απόδραση από την καταστροφή. Θα σημάνει ότι η δόση δεν θα δοθεί και οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει, όπως τώρα, να συνεχίσουν να επιβιώνουν, νεκτροζώντανες, με την παροχή ρευστότητας της ΕΚΤ (που θα συνεχιστεί απρόσκοπτα καθώς, διαφορετικά, ο όλος ο σχεδιασμός του κ. Draghi ανατρέπεται για ολόκληρη την Ευρωζώνη).* Όμως, μια τέτοια κίνηση θα:
•επιβραδύνει τον ρυθμό συρρίκνωσης του ΑΕΠ
• δείξει στους εταίρους μας ότι μπορούμε εντός του ευρώ και χωρίς δανεικά (με άμεση εξαφάνιση του πρωτογενούς ελλείμματος)
•δώσει στον ελληνικό λαό μια αίσθηση ότι αρχίζει να ξαναπαίρνει τις τύχες του στα χέρια του
• απομονώσει το αυγό του φιδιού
• θα δημιουργήσει συνθήκες μιας νέας, ουσιαστική διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη, σε διαφορετική λογική, που ανοίγει δρόμους για το ξεπέρασμα της Κρίσης σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Βέβαια, από αυτή την κυβέρνηση (όπως και με τις προηγούμενες δύο) δεν περιμένω μια τέτοια κίνηση. Δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε το ήθος για να την κάνει. Τουλάχιστον, ας ζητήσει ο κ. Σαμαράς αυτό που θα ζήταγε ο οποιοσδήποτε CEO μεγάλης επιχείρησης: να λογοδοτήσουν οι συνάδελφοι του Υπουργείου Οικονομικών για τα εγκληματικά τους προβλεπτικά σφάλματα. Αν δεν το κάνει, επιλέγει να πορεύεται στα τυφλά, με στοιχεία που παράγουν οι πιο ανίκανοι οικονομολόγοι που έχουν πατήσει τον πλανήτη Γη.
* Βέβαια, και να δοθεί η δόση, πάλι νεκροζώντανες θα είναι καθώς κανείς σοβαρός επενδυτής δεν θα βάλει ζεστό χρήμα σε τράπεζα που εδρεύει σε υπό κατάρρευση κράτος (με χρέος σε εκρηκτική πορεία).
ΤΟΥ ΓΙΑΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ
Πηγή:protagon.gr
Πότε θα λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών;
Στις 22 Οκτωβρίου, η διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν πίστευε στα μάτια της διαβάζοντας τα νέα ότι ιταλικό δικαστήριο καταδίκασε σε έξι χρόνια κάθειρξη έξι σεισμολόγους επειδή απέτυχαν να προειδοποιήσουν τον πληθυσμό για τον σεισμό στην πόλη L’ Aquila το 2009. Εμφανώς, το δικαστήριο δεν κατανόησε ότι η σεισμολογία βρίσκεται στα σπάργανα: μπορεί να προβλέψει πού θα γίνει μεγάλος σεισμός αλλά όχι το πότε. Συνεπώς, η φυλάκιση των επιστημόνων δεν ήταν παρά μια απόφαση απελπισίας του ιταλικού κράτους μπροστά στην (έως τώρα) αδυναμία του ανθρώπου να προβλέψει τις βουλές του Εγκέλαδου.
 
Όπως έχω γράψει αλλού, εμείς οι οικονομολόγοι είμαστε χειρότεροι από τους σεισμολόγους. Όπως οι σεισμολόγοι, είμαστε κι εμείς ανίκανοι να προβλέψουμε τις μεγάλες κρίσεις, τους οικονομικούς σεισμούς (τύπου 1929 ή 2008) που απειλούν με διάλυση την κοινωνία. Τουλάχιστον, όμως, οι σεισμολόγοι δεν φταίνε ούτε για τον σεισμό ούτε και για τους μετασεισμούς. Αντίθετα, οι οικονομολόγοι είμαστε ένοχοι: Πίσω από κάθε τοξική οικονομική πολιτική, ή κάποιο τοξικό παράγωγο, κρύβεται ένα όμορφο μοντέλο κάποιου επιτυχημένου οικονομολόγου. Αν δεν υπήρχαμε, ή τουλάχιστον αν δεν είχαμε τόσο μεγάλη πίστη στον εαυτό μας, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, η Κρίση λιγότερο έντονη.
 
 
Σελίδα 704 από 1009