Καλώς ήρθατε στον Σύλλογο Οικονομολόγων Λογιστών Νομού Θεσσαλονίκης

Σκοπός του Συλλόγου είναι η συσπείρωση των συναδέλφων με στόχο την κατοχύρωση, προαγωγή και προστασία των οικονομικών, κοινωνικών και επαγγελματικών συμφερόντων τους, η ανάπτυξη πνεύματος συναδελφικής αλληλεγγύης και αμοιβαίας υποστήριξης, ο καθορισμός κανόνων επαγγελματικής δεοντολογίας και συμπεριφοράς, η ανύψωση του κύρους των οικονομολόγων – λογιστών - φοροτεχνικών καθώς και η επιμόρφωσή τους.

Εδώ θα βρείτε χρήσιμες πληροφορίες που αφορούν το επάγγελμα μας και θα ενημερώνεστε για όλες τις δραστηριότητες και ενέργειες του Συλλόγου.

Επικοινωνία
Σύλλογος Οικονομολόγων
Η πίκρα ενός κορυφαίου επιστήμονα για την Ελλάδα που ξαναείδε ύστερα από 44 χρόνια...

 

Η πίκρα ενός κορυφαίου επιστήμονα για την Ελλάδα που ξαναείδε ύστερα από 44 χρόνια...
«Πριν ξεκινήσω για τη Θεσσαλονίκη η γραμματέας μου με ρώτησε αν είμαι σίγουρος για το ταξίδι, γιατί η Ελλάδα δεν είναι ασφαλής προορισμός. Αγαπώ τη χώρα μου και στενοχωριέμαι πολύ με αυτά που λέγονται και γράφονται...».
Με εμφανή την πικρία και τη συγκίνηση στα μάτια του, ο δόκτωρ Φαίδων Αβούρης, κορυφαίος επιστήμονας της διασποράς επισημαίνει ότι η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό έχει τρωθεί και εκφράζει το φόβο του ότι «η επίπτωση αυτή είναι πιο σημαντική κι από τα οικονομικά προβλήματα της χώρας». Τέκνο μιας Ελλάδας που δυστυχώς φθίνει, αλλά, κόντρα στο ρεύμα, συνεχίζει να διεκδικεί επιτυχώς σεβασμό για τα επιτεύγματά της, ο δρ Αβούρης, με ρίζες στις Κυκλάδες και νυν επικεφαλής στο τμήμα νανοτεχνολογίας του κολοσσού της ΙΒΜ, παραμένει ταπεινός. Τι κι αν έχει προταθεί, με την ομάδα του, για το βραβείο Νόμπελ, για την έρευνά του στο γραφένιο, ένα υλικό που έθεσε τις βάσεις για τον ταχύτερο υπολογιστή του κόσμου. Προσηνής και μειλίχιος, κάθεται απέναντί μου και με τη σοφία που προδίδουν τα... χιονισμένα του μαλλιά και γένια, σημειώνει ότι κάναμε λάθη τα οποία πληρώνουμε. «Δώσαμε λαβές και κάποιοι ήδη άρχισαν να ξαναγράφουν την ιστορία σε βάρος της Ελλάδας», τονίζει και ζητά από τους Έλληνες «να αλλάξουν νοοτροπία, οι νέοι να δείξουν πατριωτικό αίσθημα και να δουλέψουν και με λιγότερα, ενώ η χώρα να βασίσει το νέο αναπτυξιακό μοντέλο της στο software και στην παροχή υπηρεσιών, για να εξέλθει από την κρίση».
Συνέντευξη α σστον ΛΕΩΝΙΔΑ ΛΙΑΜΗ
Υστερα από πολλά χρόνια επιστρέφετε στη Θεσσαλονίκη και βρίσκετε μια Ελλάδα με τρικυμία στην οικονομία της. Τι νομίζετε πως πρέπει να γίνει για να επιστρέψει η χώρα στην ανάπτυξη και ποιος ο ρόλος της νανοτεχνολογίας σε μια τέτοια διαδικασία;
Ο Dr Φαίδων Αβούρης με το συντάκτη της «Η» Λεωνίδα Λιάμη
Εγώ δεν θα τοποθετούσα τη νανοτεχνολογία στην πρώτη γραμμή. Πρώτα απ' όλα υπάρχει θέμα νοοτροπίας. Πρέπει να καθίσουμε κάτω και να δούμε ποιοι είμαστε και κυρίως να καταλάβουμε πώς είναι ο κόσμος σήμερα και ποιο είναι το μέλλον μας. Έχουμε πέσει με τα μούτρα στη συζήτηση για τα πακέτα διάσωσης και πώς θα τα πάρουμε ή όχι. Αυτό είναι ένα σημαντικό ζήτημα, αλλά δεν λέει τίποτε σχετικά με το μέλλον μας. Η χώρα χρειάζεται ένα ειδικό πλάνο που μπορούμε να επικεντρωθούμε και να κάνουμε κάτι. Δεν έχουμε φυσικούς πόρους και δεν γίνεται να πάμε σε βαριά βιομηχανία, διότι έχουμε να ανταγωνιστούμε τους Γερμανούς και τους Κινέζους, ενώ απαιτούνται και κοστοβόρες επενδύσεις. Και από πού θα προέλθουν τα χρήματα αυτά; Κατά τη γνώμη μου δεν έχει να κάνει η νανοτεχνολογία, αλλά εδώ και τώρα να επικεντρωθούμε στο λογισμικό και στην παροχή υπηρεσιών, που δεν απαιτούν και μεγάλα κεφάλαια. Πολλοί Έλληνες γνωρίζουν αγγλικά και αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Δείτε το παράδειγμα της Ινδίας.
Φοβάστε ότι η υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, λόγω κρίσης, θα υποβαθμίσει το παραγόμενο επιστημονικό δυναμικό της χώρας και πώς θα αποκοπεί η φυγή των νέων που έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους, είναι έξυπνοι, μιλούν ξένες γλώσσες, αλλά δεν βρίσκουν δουλειά στην Ελλάδα;
Αν οι νέοι άνεργοι Έλληνες θελήσουν να εργαστούν με χαμηλότερες αμοιβές από ό,τι άλλοι Ευρωπαίοι τότε θα έχουν ένα πλεονέκτημα. Θα πρέπει να αποφασίσουν όμως: Θέλουν δουλειά ή θέλουν την optimum εργασία; Αν θέλουν το δεύτερο, τότε πρέπει να μεταναστεύσουν.
Όπως θέτετε το θέμα, προκύπτει και μια διάσταση πατριωτισμού στην απόφασή τους;
Φυσικά. Όλα πάνε στο μυαλό μου στο θέμα της νοοτροπίας, η οποία σε σχέση με το πώς εγώ τη θυμάμαι στα 44 χρόνια που λείπω, έχει αλλάξει στην Ελλάδα. Όλα φαίνονται να είναι ευκολότερα. Έφυγα από την Ελλάδα στη δικτατορία και το πανεπιστήμιο ήταν ένα δράμα από επιστημονικής άποψης αλλά οι φοιτητές δούλευαν. Δεν είχαμε βιβλία, όλοι προσπαθούσαμε να μάθουμε μια άλλη γλώσσα, δεν είχαμε internet αλλά δουλεύαμε κάθε βράδυ στη βιβλιοθήκη. Τώρα πηγαίνεις στα καφενεία και όλα είναι γεμάτα. Η σύζυγός μου ρώτησε κάτι ανιψιές που έχω εδώ στην Ελλάδα και της απάντησαν ότι δεν έχουν δουλειά. Τους έδωσε ιδέες να αρχίσουν εκείνες κάτι κι η απάντηση που έλαβε είναι ότι «εδώ είναι διαφορετικά, δεν έχουμε τέτοιου είδους πράγματα». Είναι η νοοτροπία. Πήγα στη Ροτόντα χθες, αφού φθάσαμε αργά το βράδυ και είπαμε να περπατήσουμε λίγο. Είδαμε σκουπίδια, γκράφιτι κ.λπ. Πώς το αφήνουν να συμβαίνει; Στην Καλιφόρνια, μια μεγάλη πόλη, που δήλωσε χρεοκοπία δεν είχαν να πληρώσουν για την αποκομιδή των σκουπιδιών και οι πολίτες τα μάζεψαν. Αυτό λείπει. Η εμπλοκή στα κοινά, να αισθανθούμε ότι είμαστε πολίτες και ότι είμαστε όλοι μαζί και πρέπει να δουλέψουμε και όχι να διαφωνούμε για το ποιος φταίει και ποιος όχι, αλλά να τα διορθώσουμε. Να έχουμε σχέδιο για το μέλλον. Πώς θα μείνουμε στην Ευρώπη ή αν θα μας πετάξουν έξω. Να δούμε τι είναι αυτό που θα πρέπει να κάνουμε.
Από την Ελλάδα τι σας λείπει;
Η κοινωνική συναναστροφή. Οι φίλοι, η οικογένειά μου, ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούσα. Οι Αμερικανοί είναι ψυχροί. Δεν έχεις φίλους και θα έλεγα πως με τους Έλληνες είναι δύο άκρα αντίθετα. Εκείνο που χρειάζεται είναι κάτι στο μέσον. Στην Ελλάδα όλα είναι κοινωνικά. Δεν έχεις καιρό να αναπτύξεις τον εαυτό σου. Εργάζεσαι στη διάρκεια της ημέρας και τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα είναι όλα για διασκέδαση, φαγητό, παρέες κ.λπ. Χρειάζεται όμως χρόνος για σκέψη και ανάλυση. Να καταλάβεις το σύγχρονο κόσμο και να προσαρμόσεις τον εαυτό σου. Θα έλεγα ότι χρειάζεται να κάνουμε λίγο περισσότερο ενδοσκόπηση και να γίνουμε λιγότερο συναισθηματικοί. Συζητούμε για το ότι ζητούμε χρήματα από τη Γερμανία. Όμως, δεν μπορείς να τους αποκαλείς ναζί και να τους ζητάς να σου δώσουν χρήματα. Αν το έκαναν αυτό σε εμάς και μας ζητούσαν χρήματα τι θα έκαναν οι Έλληνες; Όταν φωνάζεις θάνατος στον ένα και θάνατος στον άλλο, ποια εντύπωση δίνεις στη διεθνή κοινότητα; Αυτά είναι τα σφάλματα που κάναμε και θα δούμε τις επιπτώσεις στο μέλλον. Ο τουρισμός θα χαθεί, δεν θα μας δίνουν δάνεια και δεν θα μας εμπιστεύεται κανένας.
Είστε απαισιόδοξος;
Ναι, είμαι απαισιόδοξος. Δυστυχώς επειδή βλέπω τις αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο, βλέπω τις γερμανικές εφημερίδες που προτρέπουν να πουλήσουμε τα νησιά, βλέπω τις τουρκικές απαιτήσεις. Όταν έγινε η τρομοκρατική επίθεση την 11η Σεπτεμβρίου, ήμουν στην Κωνσταντινούπολη και η Τουρκία ήταν τελείως χρεοκοπημένη. Όποτε ήθελα να πληρώσω σε τουρκικές λίρες, μου έλεγαν όχι, δολάρια, δολάρια. Για να πάει η σύζυγός μου στην τουαλέτα, έπρεπε να πληρώσει 300.000 λίρες! Και κοιτάξτε που είναι η Τουρκία τώρα. Οι Τούρκοι γράφουν πως θα επεκταθούν και πως το πρώτο έδαφος που θα κατακτήσουν θα είναι η Αραβία και δεύτερο η Ελλάδα.
Αν σας καλέσουν από την κυβέρνηση να έρθετε στην Ελλάδα για να στήσετε κάτι από την αρχή, θα αποδεχθείτε την πρόσκληση;
Δεν θα το πιστέψω. Η ιδέα ότι ένας πολιτικός μπορεί να αλλάξει μια κοινωνία δεν είναι σωστή. Οι άνθρωποι πρέπει να αλλάξουν. Αν ο καθένας σκέφτεται τον εαυτό του και το συμφέρον του δεν θα έλθει η αλλαγή. Το ίδιο λένε στις ΗΠΑ και κατηγορούν τον Ομπάμα για την οικονομική κατάσταση. Ο Ομπάμα δεν μπορεί να κάνει μόνος τίποτε. Είναι το σύστημα. Ό,τι και να προτείνει απορρίπτεται και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα πράγματα να γίνουν ακόμη χειρότερα, ώστε να τον εκδιώξουν. Τα ίδια θα συμβούν και εδώ. Βλέπουμε την κυβέρνηση συνεργασίας και κανείς δεν θέλει να είναι υπεύθυνος για να βελτιώσει οτιδήποτε. Θέλουν απλώς ψήφους. Και οι πολίτες το αποδέχονται. Είναι οδυνηρό αλλά πρέπει να αποδεχθούμε την αλήθεια.
Oι ξένοι γράφουν ξανά την ιστορία
Έχετε αισθανθεί ποτέ άβολα στις συναναστροφές σας στις ΗΠΑ ή όπου αλλού στον κόσμο, όταν δηλώνετε πως είστε Έλληνας;
Παλιά όχι. Τώρα έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι ξένοι βλέπουν την Ελλάδα. Αυτή είναι η πιο σοβαρή επίπτωση για το μέλλον της χώρας, ακόμη πιο σημαντική και από τα οικονομικά προβλήματα. Από τον 19ο αιώνα η ρομαντική ιδέα για την Ελλάδα ήταν πολύ καλή. Όλοι σκέπτονταν την κλασική Αθήνα, τη φιλοσοφία, την τέχνη. Η εικόνα ήταν πολύ θετική. Τώρα δυστυχώς είναι τελείως αντίθετη. Γράφουν ότι Έλληνας σημαίνει απατεώνας. Σπαταλούν τα χρήματά μας, δεν δουλεύουν, δεν πληρώνουν φόρους, είναι βάνδαλοι, σπάνε και καίνε. Αυτά είναι υπερβολές φυσικά. Όμως δίνουμε αφορμές και αρχίζουν να ξαναγράφουν την ιστορία. Είδα ένα νέο βιβλίο για την Ελλάδα από έναν καθηγητή της Οξφόρδης. Λέει ότι όλα είναι ψέματα. Ότι οι Έλληνες τα έκλεψαν όλα. Πως η τέχνη ήρθε από την Αίγυπτο, οι θεοί από τη Μέση Ανατολή, τα μαθηματικά από τη Βαβυλώνα. Έπειτα, για την περίπτωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας λέει ότι οι Τούρκοι ήταν θαύμα και ότι η ελληνική Εκκλησία δεν ήθελε να ανοίξει τα σχολεία. Τελευταία είδα και δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά γενετικής, τα οποία λένε ότι έκαναν έρευνα DNA και οι μόνοι που δεν είναι Ευρωπαίοι είναι οι Έλληνες. Βρήκαν ότι όλα τα σημάδια δείχνουν μη ευρωπαϊκή προέλευση και μας συνέδεσαν με την Αφρική.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
Στην Καλιφόρνια, μια μεγάλη πόλη, που δήλωσε χρεοκοπία δεν είχαν να πληρώσουν για την αποκομιδή των σκουπιδιών και οι πολίτες τα μάζεψαν. Αυτό λείπει. Η εμπλοκή στα κοινά, να αισθανθούμε ότι είμαστε πολίτες και ότι είμαστε όλοι μαζί.
ΑΛΛΑΓΕΣ
Η ιδέα ότι ένας πολιτικός μπορεί να αλλάξει μια κοινωνία δεν είναι σωστή. Οι άνθρωποι πρέπει να αλλάξουν. Αν ο καθένας σκέφτεται τον εαυτό του και το συμφέρον του δεν θα έλθει η αλλαγή.
Dr Φαίδωνας Αβούρης διευθυντής νανοεπιστήμης και νανοτεχνολογίας στο τμήμα έρευνας της ΙΒΜ
Πηγή:imerisia.gr
Η πίκρα ενός κορυφαίου επιστήμονα για την Ελλάδα που ξαναείδε ύστερα από 44 χρόνια...
 «Πριν ξεκινήσω για τη Θεσσαλονίκη η γραμματέας μου με ρώτησε αν είμαι σίγουρος για το ταξίδι, γιατί η Ελλάδα δεν είναι ασφαλής προορισμός. Αγαπώ τη χώρα μου και στενοχωριέμαι πολύ με αυτά που λέγονται και γράφονται...». 
 
Είναι δυνατή η παγκόσμια χρηματοοικονομική μεταρρύθμιση;

 

Είναι δυνατή η παγκόσμια χρηματοοικονομική μεταρρύθμιση;
Στις ημέρες μας είναι πασιφανές πως τα χρηματοοικονομικά συστήματα, είτε στην Ασία στη δεκαετία του '90 είτε μία δεκαετία αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, είναι ευάλωτα σε κλονισμούς. Το κόστος, σε ό,τι αφορά την ανάσχεση της ανάπτυξης και την ανεργία, ήταν δραματικά μεγάλο.
Ομως, εν τη απουσία διεθνούς συναίνεσης σε ορισμένα κομβικά σημεία, οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις θα αποδυναμωθούν, εάν δεν εγκαταλειφθούν εντελώς. Η ελεύθερη κίνηση του χρήματος, των κεφαλαιαγορών και των ανθρώπων - με πιθανή αποφυγή των ρυθμιστικών κανόνων και της φορολόγησης - ίσως είναι ένα αποδεκτό, έως και δημιουργικό, φρένο στην υπερβολική κρατική παρέμβαση, όχι όμως εάν αυτή η κούρσα της απορρύθμισης αποτρέπει και την υιοθέτηση των αναγκαίων προδιαγραφών ηθικής και προσοχής.
Ισως το πιο σημαντικό είναι μία συνεκτική, συνεπής προσέγγιση στην αντιμετώπιση της πιθανής κατάρρευσης των «συστημικά σημαντικών» ιδρυμάτων και οργανισμών. Οι φορολογούμενοι και οι κυβερνήσεις επίσης έχουν κουραστεί να διασώζουν πιστωτικά ιδρύματα υπό τον φόβο των καταστροφικών συνεπειών-ντόμινο μίας πιθανής κατάρρευσής τους - πόσο μάλλον, αφού οι διασώσεις ενθαρρύνουν και την ανάληψη υπερβολικού ρίσκου.
Με νομοθετική παρέμβαση στις ΗΠΑ, οι νέες προσεγγίσεις που επικρατούν, προβλέπουν διαδικασίες πτώχευσης, οι οποίες υπαγορεύουν τη διάλυση αντί τη διάσωση των προβληματικών ιδρυμάτων, είτε μέσω πωλήσεων και συγχωνεύσεων, είτε μέσω ρευστοποιήσεων. Η επιτυχία αυτών των προσπαθειών, όμως, θα εξαρτηθεί από τις αντίστοιχες προσεγγίσεις και αλλού και κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλα κομβικά χρηματοοικονομικά κέντρα.
Η αυστηρή ομοιομορφία των πρακτικών ρύθμισης δεν είναι ίσως αναγκαία. Για παράδειγμα, η Βρετανία και οι ΗΠΑ μπορούν να υιοθετούν πρακτικές που διαφέρουν σε ό,τι αφορά την προστασία των εμπορικών τραπεζών από περαιτέρω κερδοσκοπικές συναλλαγές, αλλά οι πολιτικές ανησυχίες να είναι σε γενικές γραμμές αντίστοιχες. Η προσέγγιση αυτή μπορεί να μην είναι εξίσου πιεστικά αναγκαία αλλού, όπου η τραπεζική παράδοση είναι διαφορετική και οι χρηματιστηριακές συναλλαγές πιο συγκρατημένες. Καμία άλλη δικαιοδοσία, όμως, δεν θα πρέπει να παρεμβαίνει με τρόπο που θα υπονομεύει τους περιορισμούς, που επιβάλλονται από τις εγχώριες αρχές.
Στενά συνδεδεμένη με αυτές τις μεταρρυθμίσεις είναι και η μεταρρύθμιση του διεθνούς νομισματικού συστήματος. Στην πραγματικότητα, κάποιος θα νομιμοποιείτο να διερωτηθεί εάν όντως έχουμε κάποιο «σύστημα», τουλάχιστον συγκριτικά με το Μπρέτον Γουντς και, ακόμη πιο πριν, με τη φαινομενική απλότητα του κανόνος του χρυσού. Ουδείς σήμερα έχει τη δυνατότητα να ασκήσει συστηματικό και σταθερό έλεγχο και δεν υπάρχει επίσημα ελεγχόμενο διεθνές νόμισμα.
Αρκετοί υποστηρίζουν πως το ιδανικό ενός καλά προσδιορισμένου και αποτελεσματικού διεθνούς νομισματικού συστήματος έχει γίνει πολύ πιο δύσκολο να υλοποιηθεί, καθώς οι αγορές και οι ροές κεφαλαίων γίνονται θεαματικά μεγάλες και πιο περίπλοκες. Στην πραγματικότητα, λέγεται πως η παγκόσμια οικονομία αναπτύχθηκε - και οι αναπτυσσόμενες χώρες άνθησαν - χωρίς να υπάρχει ένα οργανωμένο σύστημα.
Εκείνο όμως που συχνά παραβλέπεται, είναι πως η διεθνής νομισματική αταξία βρίσκεται πίσω από τις ρίζες των αλλεπάλληλων χρηματοοικονομικών κρίσεων της δεκαετίας του 1990 και έπαιξε ακόμη πιο καταλυτικό ρόλο στην κρίση που εκδηλώθηκε το 2008. Και είναι σαφώς διακριτές οι επίμονες και, κατά μία έννοια, συμπληρωματικές ανισορροπίες σε ΗΠΑ και Ασία.
Από το 2000 έως το 2007 οι ΗΠΑ εμφανίζουν ένα σωρευτικό έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών περίπου 5,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, με σχεδόν συμμετρικές αντισταθμιστικές αυξήσεις στα αποθέματα της Κίνας και της Ιαπωνίας. Η Κίνα βρήκε χρήσιμη την πρακτική να διατηρεί ένα μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα, χρησιμοποιώντας τον πολύ υψηλό δείκτη εσωτερικής αποταμίευσης και τις εισερχόμενες ξένες επενδύσεις για να στηρίξει την εκβιομηχάνιση και την ταχεία ανάπτυξή της.
Στον αντίποδα, οι ΗΠΑ, αντιμέτωπες με χαμηλή ανάπτυξη, επέλεξαν να διατηρήσουν εξαιρετικά υψηλά επίπεδα κατανάλωσης σε βάρος της προσωπικής αποταμίευσης, τροφοδοτώντας μία τεράστια φούσκα στη στεγαστική αγορά που έσκασε με πολύ μεγάλο και βαθιά ισχυρό θόρυβο.
Το πρακτικό και αναπόδραστο δίδαγμα είναι ότι όταν μία χώρα αφήνεται να χρησιμοποιεί τα δικά της πολιτικά εργαλεία, οι επιλογές της μπορεί να οδηγήσουν σε παρατεταμένες και αυτομάτως μη βιώσιμες στρεβλώσεις. Αργά ή γρήγορα, η διόρθωση θα αποδειχθεί αναγκαία - κι αν αυτή δεν έρθει μέσα από σχεδιασμένη εσωτερική πολιτική ή από ένα διεθνές νομισματικό σύστημα που λειτουργεί σωστά, τότε μπορεί να έρθει και μέσα από μία χρηματοοικονομική κρίση.
Οχι στο μακρινό παρελθόν, ήταν βολική η θεωρία πως οι κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες θα οδηγούσαν στις διεθνείς προσαρμογές και διορθώσεις με έγκαιρο και τακτικό τρόπο. Ομως, στον πραγματικό κόσμο, πολλές χώρες και κυρίως - αν και όχι μόνον - οι μικρές, ανοιχτές οικονομίες, το βρίσκουν απλά μη πρακτικό ή και ανεπιθύμητο να αφήσουν τα νομίσματά τους σε ελεύθερη διακύμανση.
Εχουμε μείνει με τη βεβαιότητα, έστω και αδέξια, ότι η ενεργός συμμετοχή σε μια ανοιχτή παγκόσμια οικονομία απαιτεί έναν βαθμό εκχώρησης της οικονομικής κυριαρχίας. Ή, για να το θέσουμε σε πιο θετική σκοπιά, απαιτεί τη βούληση για πιο αποτελεσματικό συντονισμό των πολιτικών. Οι δυνατότητες περιλαμβάνουν τα εξής:
- Ισχυρότερη εποπτεία από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ισχυρότερη δέσμευση των χωρών να τηρούν τις «καλύτερες πρακτικές» και τις συμφωνημένες νόρμες.
- Ευθείες και δημόσιες συστάσεις από το ΔΝΤ, την G20, ή άλλους, έπειτα από υποχρεωτική διαβούλευση.
- Εγκριση ή μη έγκριση σε ό,τι αφορά τη χρήση των πιστωτικών διευκολύνσεων είτε του ΔΝΤ είτε άλλων φορέων (π.χ. των γραμμών πιστώσεων των κεντρικών τραπεζών).
- Επιβολή τόκων ή άλλων οικονομικών κυρώσεων ή χρήση κινήτρων με βάση τα σχέδια που εξετάζονται στην Ευρώπη.
Ομως, εάν οι προσεγγίσεις που δημιουργήθηκαν στις αποτυχίες του παρελθόντος δεν δείχνουν αρκούντως αποτελεσματικές, ίσως μία νέα προσέγγιση σε ό,τι αφορά τις νομισματικές διακυμάνσεις θα είναι περισσότερο υποσχόμενες. Αυτό θα προϋπέθετε ένα είδος συμφωνίας για ενδεδειγμένες «ισορροπημένες» συναλλαγματικές ισοτιμίες με μία ευρεία κλίμακα διακύμανσης, που θα επέτρεπε στην αγορά να ασκήσει και τη δική της πειθαρχία. Ομως, η κάθε χώρα θα όριζε το εύρος της παρέμβασης και την οικονομική πολιτική στην κατεύθυνση της υπεράσπισης της συναλλαγματικής ισορροπίας, ή ακόμη πιο ριζικά, μία διεθνής αρχή θα μπορούσε να επιβάλει επιθετική παρέμβαση στις αγορές για να επιτύχει τη σταθερότητα.
Το ενδεδειγμένο αποθεματικό νόμισμα και η ικανοποιητική διεθνής ρευστότητα αποτελεί μία άλλη βασική ανησυχία. Για χρόνια, η ρεαλιστική απάντηση ήταν το δολάριο και σε κάποιο βαθμό ορισμένα άλλα εθνικά νομίσματα, γεγονός που πυροδότησε διαμαρτυρίες για «υπέρμετρο πλεονέκτημα» των ΗΠΑ. Δεν είναι όμως προς το συμφέρον της Αμερικής να επιτείνει και να διευρύνει τα ελλείμματα του ισοζυγίου πληρωμών σε βάρος μίας διεθνώς ανταγωνιστικής οικονομίας με ισχυρή βιομηχανία και συγκρατημένη κατανάλωση. Και ο υπόλοιπος κόσμος θέλει την ευελιξία που μπορεί να δώσει το νόμισμα της μεγαλύτερης, ισχυρότερης και πιο σταθερής οικονομίας.
Ενα χρήσιμο αποθεματικό νόμισμα πρέπει να έχει όρια στην προσφορά αλλά και ικανή ελαστικότητα για να ικανοποιεί τις μεγάλες απρόβλεπτες ανάγκες που μπορεί να προκύψουν σε έναν ταραχώδη χρηματοοικονομικό κόσμο. Πάνω απ' όλα, η εμπιστοσύνη στη σταθερότητά του και τη διαθεσιμότητά του πρέπει να διατηρηθούν, γεγονός που καταδεικνύει την πρακτική σημασία ενός εθνικού νομίσματος ή ενδεχομένως μίας πλειάδας εθνικών νομισμάτων.
Ο κ. Πολ Βόλκερ είναι πρώην πρόεδρος της αμερικανικής Fed
Πηγή:kerdos.gr
Είναι δυνατή η παγκόσμια χρηματοοικονομική μεταρρύθμιση;
Στις ημέρες μας είναι πασιφανές πως τα χρηματοοικονομικά συστήματα, είτε στην Ασία στη δεκαετία του '90 είτε μία δεκαετία αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, είναι ευάλωτα σε κλονισμούς. Το κόστος, σε ό,τι αφορά την ανάσχεση της ανάπτυξης και την ανεργία, ήταν δραματικά μεγάλο.
 
 
Κώστας Βεργόπουλος: Το θεμιτό και το αθέμιτο ευρώ

Κώστας Βεργόπουλος: Το θεμιτό και το αθέμιτο ευρώ


Η ιδέα της αποπομπής της Ελλάδας από την Ευρωζώνη διακινείται ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό...

 

 
Κώστας Βεργόπουλος: Εξοντώνεται ο ασθενής, όχι η ασθένεια

Κώστας Βεργόπουλος: Εξοντώνεται ο ασθενής, όχι η ασθένεια

 

Το αδιέξοδο της υφεσιακής συνταγής στη χώρα μας συμπαρασύρει και την αύξουσα κοινωνική ανυποληψία όχι μόνον του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αλλά επίσης του ευρωπαϊκού, τουλάχιστον του γερμανοκρατούμενου. Κάποιοι ενοχοποιούν γι’ αυτό τη «λανθασμένη δοσολογία» ανάμεσα σε ύφεση και ανάπτυξη. Ωστόσο, ενώ με ομοφωνία η πρώτη επισπεύδεται, η δεύτερη, επίσης με ομοφωνία, παραπέμπεται στο μέλλον, παρόλο που θεωρητικά όλες οι πλευρές τονίζουν την επείγουσα ανάγκη της. Οι άμεσες εξοντωτικές συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής στη χώρα μας παραμένουν σαφείς και φανερές, εντούτοις πολλοί διερωτώνται με απεριόριστη ανησυχία «άραγε ποιος είναι ο πραγματικός στόχος» τόσο της τρόικας όσο και των επιμέρους συνιστωσών της.

 

 
Παράταση για τα φορολογικά πιστοποιητικά

Παράταση για τα φορολογικά πιστοποιητικά

Παρατείνεται έως τις 31 Ιουλίου η προθεσμία για την υποβολή της Έκθεσης Φορολογικής Συμμόρφωσης από τους Νόμιμους Ελεγκτές και ελεγκτικά γραφεία για τις εταιρείες που έκλεισαν ισολογισμό την 31.12.2011

Παρατείνεται έως τις 31 Ιουλίου με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών η προθεσμία που ορίζεται στο πρώτο εδάφιο της παραγράφου 7 του άρθρου 3 της Α.Υ.Ο ΠΟΛ.1159/2011, όπως αυτή ισχύει, αναφορικά με την υποβολή της Έκθεσης Φορολογικής Συμμόρφωσης από τους Νόμιμους Ελεγκτές και ελεγκτικά γραφεία στη βάση δεδομένων που τηρεί η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (Γ.Γ.Π.Σ), για τις εταιρείες που έκλεισαν ισολογισμό την 31.12.2011.

 
Σελίδα 705 από 925