Καλώς ήρθατε στον Σύλλογο Οικονομολόγων Λογιστών Νομού Θεσσαλονίκης

Σκοπός του Συλλόγου είναι η συσπείρωση των συναδέλφων με στόχο την κατοχύρωση, προαγωγή και προστασία των οικονομικών, κοινωνικών και επαγγελματικών συμφερόντων τους, η ανάπτυξη πνεύματος συναδελφικής αλληλεγγύης και αμοιβαίας υποστήριξης, ο καθορισμός κανόνων επαγγελματικής δεοντολογίας και συμπεριφοράς, η ανύψωση του κύρους των οικονομολόγων – λογιστών - φοροτεχνικών καθώς και η επιμόρφωσή τους.

Εδώ θα βρείτε χρήσιμες πληροφορίες που αφορούν το επάγγελμα μας και θα ενημερώνεστε για όλες τις δραστηριότητες και ενέργειες του Συλλόγου.

Επικοινωνία
Σύλλογος Οικονομολόγων
Τα επιτόκια ως ψυχολογική βοήθεια της οικονομίας

 

Τα επιτόκια ως ψυχολογική βοήθεια της οικονομίας
Η μείωση του βασικού επιτοκίου του ευρώ στις 5 Ιουλίου 2012 στο χαμηλότερο επίπεδο όλων των εποχών, στο 0,75%, πιστώνεται στον νέο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ως μία κίνηση που θεωρητικά είναι πιο κοντά στις ανάγκες των φυσικών και νομικών πρόσωπων της ευρωζώνης. Σε περιόδους κρίσεων, χαμηλής δραστηριότητας και πιστωτικής ασφυξίας ο παράγοντας επιτόκιο παρουσιάζει οφέλη μόνο στον ψυχολογικό τομέα.
Υπό αυτή την άποψη κρίνουμε απόλυτα σωστή την κίνηση του νέου προέδρου, ο οποίος μαζί με το υπόλοιπο διοικητικό συμβούλιο προσπαθεί να αλλάξει τα δεδομένα στον ψυχολογικό τομέα της ευρω-οικονομίας. Θα επαναλάβουμε ότι η επίδραση είναι μόνο ψυχολογικού επιπέδου και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να βοηθήσει την πραγματική οικονομία.
Οταν η αβεβαιότητα πλανάται πάνω από την ευρωπαϊκή ένωση, όταν τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής ποδοπατούν τον οικογενειακό και επιχειρηματικό προγραμματισμό, όταν η ανεργία αυξάνεται, όταν το βιοτικό επίπεδο συρρικνώνεται, τότε ο παράγοντας επιτόκιο - κόστος χρήματος ελάχιστα προσδιορίζει τις αποφάσεις των επιχειρηματικών μονάδων αλλά και των μεμονωμένων φυσικών προσώπων.
Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ - ΕΠΙΤΟΚΙΟΥ
Ποιος επιχειρηματίας θα σταθμίσει στο πλαίσιο των αποφάσεών του το οποιοδήποτε κόστος του χρήματος όταν ακόμη και η υπόσταση της επιχείρησής του κινδυνεύει άμεσα από τον ορυμαγδό των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αποφάσεων που λαμβάνονται υπό την απειλή της περαιτέρω συρρίκνωσης της οικονομίας. Κανένας δεν δημιουργεί όταν το οικονομικό υπόβαθρο παραπαίει, όταν το αύριο είναι τόσο σκοτεινό που ακόμη και η παραμικρή αναπτυξιακή κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία. Το ίδιο συμβαίνει και για τις οικογενειακές μονάδες. Ποιο νοικοκυριό θα επεκταθεί αυξάνοντας την κατανάλωσή του όταν το εισόδημά του μειώνεται και η φορολογική αφαίμαξη από άμεσους και έμμεσους φόρους αλλάζει τα δεδομένα του οικογενειακού προγραμματισμού. Σε περιόδους ύφεσης και λιτότητας η πρώτη κίνηση είναι προς την κατεύθυνση προστασίας περιουσιακών στοιχείων αλλά και επιπέδου διαβίωσης που έχει δημιουργηθεί κατά το παρελθόν. Σε περιόδους ύφεσης και σκληρής λιτότητας το ένστικτο της αυτοσυντήρησης λειτουργεί με τρόπο που καθυποτάσσει όποια άλλη σκέψη τείνει να προσδιορίσει τους όρους της σκληρής πραγματικότητας με λιγότερο απαισιόδοξο τρόπο.
Στη βάση αυτή το όποιο κόστος του χρήματος δεν παίζει παρά δευτερεύοντα και περιθωριακό ρόλο σε κάθε απόφαση.
Ολες οι αποφάσεις εκπορεύονται από την αγωνία για το μέλλον και από την αμυντική διάθεση για όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Πολλοί πιστεύουν ότι ο παράγοντας επιτόκιο και η μείωση του κόστους χρήματος θα συμβάλουν στην αλλαγή των επιχειρηματικών και οικογενειακών αποφάσεων. Κάνουν λάθος. Ολες οι αποφάσεις που θα ληφθούν εν μέσω αβεβαιότητας και συρρίκνωσης της οικονομικής δραστηριότητας θα έχουν ένα κοινό σημείο αναφοράς, εκείνο που θα προσμετρά με όρους μεγίστης βαρύτητας την αγωνία, τον φόβο και τον πανικό της επόμενης ημέρας.
Οταν απουσιάζει η ελπίδα, όταν η προοπτική φαντάζει σκοτεινή, όταν το αύριο θεωρείται πως θα απέχει από το σήμερα, όταν η επιστροφή του βιοτικού επιπέδου με όρους παλαιοτέρων γενεών υιοθετείται ως το επικρατέστερο σενάριο, τότε κανένα επιτόκιο δεν μπορεί να μεταβάλει το σκηνικό απαισιοδοξίας. Δυστυχώς σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σημείο που η όλη κατάσταση θέλει υπερβάσεις από όλους και κυρίως από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Του Σαράντου Λέκκα, Οικονομολόγου
Πηγή:kerdos.gr
Τα επιτόκια ως ψυχολογική βοήθεια της οικονομίας
Η μείωση του βασικού επιτοκίου του ευρώ στις 5 Ιουλίου 2012 στο χαμηλότερο επίπεδο όλων των εποχών, στο 0,75%, πιστώνεται στον νέο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ως μία κίνηση που θεωρητικά είναι πιο κοντά στις ανάγκες των φυσικών και νομικών πρόσωπων της ευρωζώνης. Σε περιόδους κρίσεων, χαμηλής δραστηριότητας και πιστωτικής ασφυξίας ο παράγοντας επιτόκιο παρουσιάζει οφέλη μόνο στον ψυχολογικό τομέα.
Υπό αυτή την άποψη κρίνουμε απόλυτα σωστή την κίνηση του νέου προέδρου, ο οποίος μαζί με το υπόλοιπο διοικητικό συμβούλιο προσπαθεί να αλλάξει τα δεδομένα στον ψυχολογικό τομέα της ευρω-οικονομίας. Θα επαναλάβουμε ότι η επίδραση είναι μόνο ψυχολογικού επιπέδου και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να βοηθήσει την πραγματική οικονομία.
 
«Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα σημάνει το τέλος του», λέει ο οικονομολόγος Ζαν-Πολ Φιτουσί

 

«Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα σημάνει το τέλος του», λέει ο οικονομολόγος Ζαν-Πολ Φιτουσί
«Αν υπάρξει έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, αυτό θα σημαίνει το τέλος του ευρώ», δηλώνει στην ιταλική εφημερίδα Αβενίρε ο γάλλος οικονομολόγος Ζαν-Πολ Φιτουσί.
Σύμφωνα με τον γνωστό οικονομολόγο «το ευρώ δεν είναι ένα μη αναστρέψιμο οικοδόμημα και κατά συνέπεια, οι αγορές θα νιώσουν πως είναι ελεύθερες να δράσουν για να θέσουν εκτός ενιαίου νομίσματος, ύστερα από την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και ούτω καθ' εξής».
«Δεν θα έπρεπε να γίνεται ούτε υποθετική αναφορά στην δυνατότητα εξόδου μιας χώρας από την Ευρωζώνη», συμπληρώνει ο Φιτουσί.
Ο Γάλλος οικονομολόγος, ο οποίος διδάσκει και σε πανεπιστήμιο της Ρώμης, εκτιμά ότι «στην πραγματικότητα, το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι οικονομικό αλλά πολιτικό», ενώ, σε ότι αφορά την γενικότερη εξέλιξη της κρίσης, πιστεύει ότι «αν η Ευρώπη βουλιάξει θα βουλιάξει και η Γερμανία, έστω και αν βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του πλοίου».
Πηγή:imerisia.gr
«Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα σημάνει το τέλος του», λέει ο οικονομολόγος Ζαν-Πολ Φιτουσί
«Αν υπάρξει έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, αυτό θα σημαίνει το τέλος του ευρώ», δηλώνει στην ιταλική εφημερίδα Αβενίρε ο γάλλος οικονομολόγος Ζαν-Πολ Φιτουσί.
Σύμφωνα με τον γνωστό οικονομολόγο «το ευρώ δεν είναι ένα μη αναστρέψιμο οικοδόμημα και κατά συνέπεια, οι αγορές θα νιώσουν πως είναι ελεύθερες να δράσουν για να θέσουν εκτός ενιαίου νομίσματος, ύστερα από την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και ούτω καθ' εξής».
 
Το θαύμα της ανατολικής Ασίας επιστρέφει

 

Το θαύμα της ανατολικής Ασίας επιστρέφει
Σχεδόν πριν από δύο δεκαετίες, η Παγκόσμια Τράπεζα δημοσίευσε τη μελέτη-ορόσημο «Το θαύμα της ανατολικής Ασίας», στην οποία ανέλυε γιατί οι οικονομίες της ανατολικής Ασίας αναπτύσσονταν ταχύτερα από τις αναπτυσσόμενες αγορές της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και άλλων περιοχών. Το συμπέρασμα της μελέτης ήταν πως οι εν λόγω οικονομίες πέτυχαν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης διασφαλίζοντας τα βασικά δικαιώματα, προωθώντας τις επενδύσεις, τροφοδοτώντας το ανθρώπινο κεφάλαιο και κάνοντας άνοιγμα στην εξαγωγική μεταποίηση.
Δεν ήταν όμως μόνον αυτά. Η Παγκόσμια Τράπεζα αναγνώρισε, έστω και μετά βίας, ότι οι κυβερνήσεις παρενέβαιναν - συστηματικά και μέσω πολλαπλών διαύλων - για να ενισχύσουν την ανάπτυξη. Οι παρεμβάσεις αυτές περιλάμβαναν στόχευση σε συγκεκριμένους βιομηχανικούς κλάδους που βρίσκονταν σε συγκεκριμένες περιοχές, μέσω επιδοτήσεων, φορολογικών κινήτρων και χρηματοοικονομικών αναστολών.
Στα χρόνια του παρεμβατισμού, κυρίως μετά την ασιατική χρηματοοικονομική κρίση, το φιλικό προς την αγορά, αντι-παρεμβατικό μοντέλο της Ουάσινγκτον έγινε μη δημοφιλές. Μία «νέα θεσμική οικονομία» (ΝΙΕ) κέρδισε έδαφος γεμίζοντας τα κενά που είχαν αφήσει τα κυρίαρχα μοντέλα, τα οποία αγνοούσαν την κεντρική σημασία των θεσμών στη διαχείριση της αλλαγής και της αβεβαιότητας που επηρεάζουν την κατανομή των πόρων και τις κοινωνικές επιλογές.
Στην πραγματικότητα, υπό το φως της σημερινής Μεγάλης Υφεσης και της τρέχουσας ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, το βασικό ερώτημα παραμένει εκείνο που αφορά τον ρόλο του κράτους στην προώθηση της ανάπτυξης και της ευημερίας.
Ηταν η κατάρρευση των συγκεντρωτικών οικονομιών του σοβιετικού μπλοκ ο παράγοντας που έδωσε ώθηση τόσο στην ελεύθερη αγορά όσο και στη σημασία των θεσμών. Ηταν όμως η ικανότητα της Κίνας να πετυχαίνει διατηρήσιμη ισχυρή οικονομική ανάπτυξη για τρεις δεκαετίες, εκείνη που διαμόρφωσε την ανάγκη μίας ρεβιζιονιστικής προσέγγισης στον κρατικιστικό καπιταλισμό.
Ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος Ντάγκλας Νορθ υποστήριξε πολύ νωρίς ότι η ανθρώπινη κοινωνία δημιούργησε θεσμούς για να αντιμετωπίσει την ασυμμετρία της πληροφορίας, ωστόσο η δημιουργία ακριβώς αυτών των θεσμών ανέδειξε άμεσα και το πρόβλημα του πώς θα μπορούσαν να εκπληρώσουν τον αντικειμενικό τους σκοπό.
Το 2000 ο Ολιβερ Ε. Ουίλιαμσον καταχώρησε τέσσερα επίπεδα κοινωνικής ανάλυσης για τους θεσμούς - ανεπίσημους θεσμούς, έθιμα, παραδόσεις, νόρμες και θρησκεία. Επίσημους θεσμούς με κανόνες που διέπουν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, την κοινωνική τάξη, την δικαιοσύνη και την γραφειοκρατία. Κυβερνητικές δομές και την ευθυγράμμισή τους στην οικονομία του κόστους μεταβίβασης. Και τέλος, αποκεντρωμένους πόλους λήψης αποφάσεων στην κατανομή πόρων (βασική αρχή των νεο-κλασικών οικονομικών).
Σύμφωνα με τον Ουίλιαμσον, η ΝΙΕ ενδιαφέρεται κυρίως για τις οικονομικές και πολιτικές διακλαδώσεις των επίσημων κανόνων και των κυβερνητικών δομών. Ομως, για πολλές αναπτυσσόμενες οικονομίες είναι η ενσωμάτωση των ανεπίσημων κανόνων και πεποιθήσεων, καθώς και η βραδύτητα με την οποία προχωρούν σε αλλαγές, που τις αποτρέπει από το να επιτύχουν πιο προωθημένη και βασισμένη στη γνώση ανάπτυξη.
Στο νέο του βιβλίο «Οι Ρίζες της Πολιτικής Τάξης», ο Φράνσις Φουκουγιάμα επιχειρεί να προσεγγίσει αυτό το πρόβλημα. Εξετάζει τη δημιουργία τριών κατηγοριών πολιτικών θεσμών - το κράτος, τον νόμο και την υπόλογη κυβέρνηση. Οι δύο τελευταίοι θεσμοί είναι εκείνοι οι παράγοντες που αποτρέπουν το κράτος από το να γίνει δεσποτικό.
Ο Φουκουγιάμα υποδεικνεύει τον πατρογονισμό - που προσδιορίζεται ως η φυσική ανθρώπινη ροπή να ευνοεί οικογένεια και φίλους - ως τον όλεθρο για τους θεσμούς του νόμου και της υπόλογης κυβέρνησης. Ομως, παρ' ότι ο πατρογονισμός μπορεί να είναι όντως το βασικό εμπόδιο για τη μετάβαση των χωρών σε προηγμένες δημοκρατίες της μεσαίας τάξης - κι ένας βασικός λόγος για την εύθραυστη μορφή των αυταρχικών κρατών - μπορεί να είναι επίσης και ένα πιο γενικό χαρακτηριστικό όλων των πολιτικών και οικονομικών συστημάτων.
Εχει αξία να δούμε την τρέχουσα συζήτηση για το κατά πόσο οι κυβερνήσεις στις προηγμένες οικονομίες εγκλωβίστηκαν από τα χρηματοοικονομικά συμφέροντα - ένα ζήτημα που θέτει η Τζίλιαν Τετ σε πρόσφατο άρθρο της στο «Foreign Affairs». «Θα πρέπει οι κυβερνήσεις να χαλιναγωγήσουν τη χρηματοδότηση για να "σπάσουν" την ελίτ» ερωτά, «ή απλώς θα πρέπει να αποδεχθούν τα εισοδηματικά χάσματα και τις οικονομικές περικοπές ως αναπόφευκτο τίμημα των δυναμικών κοινωνιών;».
Δεν πρόκειται για ασήμαντο ερώτημα, με δεδομένο τον ρόλο της αμείωτης ανισότητας στις αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις, ακόμη και εξεγέρσεις ανά τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, η αληθινή έκπληξη είναι ότι κινήματα όπως το «Καταλάβετε τη Wall Street» απέφεραν τόσο μικρές αλλαγές, γεγονός που δείχνει ότι οι θεσμοί, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί, είναι «κολλημένοι» στην προάσπιση του status quo.
Αυτό είναι διιαίτερα σχετικό με την ιστορία της ασιατικής ανάπτυξης. Πρώην βρετανικές αποικίες όπως η Ινδία και η Μαλαισία κληρονόμησαν κοινούς νόμους και θεσμικές ισορροπίες, πολλές όμως εξ αυτών σήμερα αντιμετωπίζουν θεσμική αποσύνθεση, κλιμακούμενη διαφθορά και υφέρποντα πατρογονισμό. Αλλες οικονομίες, όπως η Κίνα, αναζητούν τους τρόπους για να εγκαθιδρύσουν τον κανόνα του νόμου ενισχύοντας το θεσμικό πλαίσιο μέσα στο πλαίσιο του μονοκομματικού κυβερνητικού καθεστώτος.
Τόσο ο Φουκουγιάμα όσο και ο Νορθ συμπεραίνουν πως οικονομίες με ισχυρή κρατική καθοδήγηση μπορούν να είναι υπολογίσιμες, αλλά μπορούν να γίνουν εύθραυστες όταν οι κυβερνώσες ελίτ αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στα αιτήματα των λαϊκών πλειοψηφιών και στις παγκόσμιες νόρμες συμπεριφοράς και διακυβέρνησης. Ο Νορθ υποστηρίζει ότι ο ανταγωνισμός είναι μία δύναμη-κλειδί για την ύπαρξη προσαρμοστικής αποτελεσματικότητας των θεσμών.
Μία βασική παράμετρος της ΝΙΕ είναι ότι η μέτρηση του κόστους μεταβίβασης σε διάφορους παράγοντες και αγορές προϊόντων μπορεί να αποκαλύψει αναποτελεσματικότητες και εμπόδια προς μία καλύτερη απόδοση. Μία εξέταση του κόστους μεταβίβασης στις παγκόσμιες και εγχώριες αλυσίδες προσφοράς μπορεί να αποκαλύψει την έκταση στην οποία πολλές δραστηριότητες και πολιτικές στρεβλώσεις αποτρέπουν τη δημιουργία ανταγωνιστικών αγορών.
Για τις προηγμένες οικονομίες η μελέτη των σταδίων δύο και τρία του Ουίλιαμσον - επίσημοι θεσμοί και η διακυβέρνησή τους - μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικά συμπεράσματα. Ομως, για τις αναπτυσσόμενες αγορές στην Ασία και αλλού, είμαστε πεπεισμένοι ότι η μελέτη των ανεπίσημων θεσμών, συμπεριφορών και νορμών προσφέρει μία καλύτερη κατανόηση των προκλήσεων για τη διαχείριση της ανάπτυξης και της απόδοσης.
Για να το θέσουμε απλά, σε πολλές αναπτυσσόμενες αγορές δεν είναι η έλλειψη κατανόησης των διεθνών καλύτερων πρακτικών που αναστέλει τις οικονομικές επιδόσεις. Είναι πολύ περισσότερο, η σύγκρουση ανάμεσα σ' αυτές τις πρακτικές και τις παραδοσιακές ή εγχώριες κοινωνικές σχέσεις και πρακτικές που περιχαρακώνει κεκτημένα δικαιώματα τα οποία είναι αντίθετα στην όποια αλλαγή.
Των Andrew Sheng και Xiao Geng
Ο κ. Andrew Sheng, πρόεδρος του Fund Global Institute και σύμβουλος της Banking Regulatory Commmision της Κίνας, είναι πρώην αναπληρωτής επικεφαλής της Νομισματικής Αρχής του Χονγκ Κονγκ. Ο κ. Xiao Geng είναι διευθυντής ερευνών στο Fung Global Institute.
Πηγή:kerdos.gr
Το θαύμα της ανατολικής Ασίας επιστρέφει
Σχεδόν πριν από δύο δεκαετίες, η Παγκόσμια Τράπεζα δημοσίευσε τη μελέτη-ορόσημο «Το θαύμα της ανατολικής Ασίας», στην οποία ανέλυε γιατί οι οικονομίες της ανατολικής Ασίας αναπτύσσονταν ταχύτερα από τις αναπτυσσόμενες αγορές της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και άλλων περιοχών. Το συμπέρασμα της μελέτης ήταν πως οι εν λόγω οικονομίες πέτυχαν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης διασφαλίζοντας τα βασικά δικαιώματα, προωθώντας τις επενδύσεις, τροφοδοτώντας το ανθρώπινο κεφάλαιο και κάνοντας άνοιγμα στην εξαγωγική μεταποίηση.
 
Η Ελλάδα έρμαιο της κρίσης βιωσιμότητας του ευρώ και των δικών της πολιτευτών...

Η Ελλάδα έρμαιο της κρίσης βιωσιμότητας του ευρώ και των δικών της πολιτευτών...

 Μόλις χθες ανακοινώθηκε ότι ένας από τους 5 πιο ισχυρούς τραπεζικούς ομίλους στις ΗΠΑ και παγκόσμια, η Citigroup Inc, ανέβασε τις πιθανότητες η Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ μέσα στους επόμενους 12 έως 18 μήνες σε περίπου 90%, λόγω της παρατεταμένης οικονομικής αδυναμίας και τη διασπορά της μέσα στη ζώνη του ευρώ.

 
Π. Ρουμελιώτης - Το ΔΝΤ γνώριζε από την αρχή ότι το πρόγραμμα της Ελλάδας θα αποτύχει

Π. Ρουμελιώτης - Το ΔΝΤ γνώριζε από την αρχή ότι το πρόγραμμα της Ελλάδας θα αποτύχει

«Γνωρίζαμε από την αρχή πως το πρόγραμμα για την Ελλάδα ήταν αδύνατο να εφαρμοσθεί, καθώς δεν υπήρξε πουθενά ένα επιτυχές παράδειγμα, λόγω και του γεγονότος της συμμετοχής της χώρας μας στο ευρώ, που δεν της επιτρέπει την υποτίμηση του νομίσματός της για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας», επισημαίνει στους New York Times ο αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς και πρώην εκπροσώπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Παναγιώτης Ρουμελιώτης.

 

 
Σελίδα 705 από 938