Καλώς ήρθατε στον Σύλλογο Οικονομολόγων Λογιστών Νομού Θεσσαλονίκης

Σκοπός του Συλλόγου είναι η συσπείρωση των συναδέλφων με στόχο την κατοχύρωση, προαγωγή και προστασία των οικονομικών, κοινωνικών και επαγγελματικών συμφερόντων τους, η ανάπτυξη πνεύματος συναδελφικής αλληλεγγύης και αμοιβαίας υποστήριξης, ο καθορισμός κανόνων επαγγελματικής δεοντολογίας και συμπεριφοράς, η ανύψωση του κύρους των οικονομολόγων – λογιστών - φοροτεχνικών καθώς και η επιμόρφωσή τους.

Εδώ θα βρείτε χρήσιμες πληροφορίες που αφορούν το επάγγελμα μας και θα ενημερώνεστε για όλες τις δραστηριότητες και ενέργειες του Συλλόγου.

Επικοινωνία
Σύλλογος Οικονομολόγων
Δέκα προτάσεις για έξοδο από την κρίση

 

Δέκα προτάσεις για έξοδο από την κρίση
Oι ακόλουθες προτάσεις για τη σωτηρία της χώρας μας, που είναι υπόθεση ημών των Ελλήνων, θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην έξοδο από την κρίση και την ευημερία:
1. Φορολόγηση με τον ύψιστο φορολογικό συντελεστή των χρημάτων που τις τελευταίες δεκαετίες εξήχθησαν νομίμως ή παρανόμως στο εξωτερικό χωρίς να έχουν φορολογηθεί στη χώρα μας, από την ημέρα εξόδου. Οσα χρήματα εξήχθησαν και δεν προέρχονται από νόμιμες δραστηριότητες κατάσχονται υπέρ του Δημοσίου. Παράλληλα να εισαχθεί το ελβετικό σύστημα για τη διαφάνεια των φορολογουμένων: Κάθε πολίτης μπορεί, έναντι καταβολής μικρού ποσού (π.χ. 40 ευρώ), να πληροφορηθεί το φορολογήσιμο ποσό οιουδήποτε ατόμου, ώστε να είναι διαφανής και ελέγξιμη η δημιουργία του πλούτου.
2. Ουσιαστικό πόθεν έσχες. Κάθε πολίτης που διαχειρίστηκε δημόσιο χρήμα μετά τη μεταπολίτευση του 1974, καταγράφει και ανακοινώνει στο διαδίκτυο τα περιουσιακά στοιχεία που είχε πριν αναλάβει τη δημόσια θέση και αυτά που κατέχει σήμερα. Η περιουσία αυτή ελέγχεται και όση δεν δικαιολογείται κατάσχεται υπέρ του Δημοσίου. Τον έλεγχο αυτό αναλαμβάνουν λογιστικές εταιρείες ή ομάδες ενεργών πολιτών, αμισθί, που κληρώνονται για τον σκοπό αυτό σε κάθε δήμο.
3. Σεισάχθεια. Το πρόβλημα με τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά δεν οφείλεται μόνο ή αποκλειστικά σε λανθασμένες συμπεριφορές των συμπολιτών μας, αλλά είναι βαθιά συστημικό και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί από την πολιτεία και τις τράπεζες. Αυτό δε επιβάλλεται τόσο για λόγους οικονομικούς (τόνωση της κατανάλωσης) όσο και για λόγους Δημοκρατίας. Πολλοί πολίτες πίστεψαν στην προπαγανδιζόμενη ανάπτυξη και «ανοίχτηκαν» σε έξοδα, ή έχασαν τα χρήματά τους στο Χρηματιστήριο ή δανείστηκαν για να επιβιώσουν ή να πληρώσουν τις πανάκριβες στην Ελλάδα σπουδές των παιδιών τους. Είναι απόλυτη ανάγκη να αντιμετωπιστούν αυτά τα οικονομικά βάρη δραστικά. Και με κανένα τρόπο δεν πρέπει να επιτραπεί η πρακτική των τραπεζών να κατάσχουν ακίνητα για δάνεια που αυτές έδωσαν χωρίς εγγυήσεις ακινήτων.
4. Από διεθνείς εταιρείες που ενεργοποιούνται στην Ελλάδα και έχουν είτε υψηλότερες τιμές στη χώρα μας ή μέσω της τιμολογιακής τους πολιτικής δεν προσφέρουν εισοδήματα στην Ελλάδα, ζητείται, μετά τη φιλική διευθέτηση, συνεισφορά στα δημόσια έσοδα της χώρας μας, ανάλογη με τα κέρδη που αυτές μεταφέρουν στις έδρες τους. Να τους καταστεί σαφές ότι είναι ηθικώς απαράδεκτο να μεταφέρονται κέρδη που αποκτώνται στη δεινοπαθούσα Ελλάδα, στις πλούσιες χώρες όπου αυτές έχουν τις έδρες τους. Διαφορετικά, καταγγέλλεται δημόσια η συμπεριφορά των εταιρειών αυτών από την κοινωνία των πολιτών.
5. Αποζημιώσεις τρίτων: Οποιοσδήποτε πολίτης ή ομάδα πολιτών προξενεί με οιονδήποτε τρόπο, π.χ. πορεία, απεργία, κατάληψη κ.λπ. βλάβη σε τρίτους, π.χ. εμπόρους, ξενοδόχους, παραγωγούς κ.λπ., υποχρεούται ο καθένας ατομικά να αποζημιώσει τους παθόντες τη ζημιά. Σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής κατάσχονται τα περιουσιακά του/τους στοιχεία.
6. Δημιουργία μονάδας Ανάπτυξης σε κάθε ΚΕΠ της χώρας, που θα εξασφαλίζει την ίδρυση, εντός μίας ημέρας και με μηδενικό κόστος, μικρών εταιρειών, ενώ θα αναλαμβάνει τις διαδικασίες συγκέντρωσης στοιχείων φακέλου για την αδειοδότηση μεγαλύτερων εταιρειών.
7. Δημιουργία ερευνητικών και βιομηχανικών πάρκων και υποδομών σε κάθε δήμο, με διάθεση χώρων, τηλεπικοινωνιών αλλά και μικρών κεφαλαίων και επιχειρηματικών συμβουλών, για αξιοποίηση του λιμνάζοντος επιστημονικού δυναμικού της χώρας.
8. Ο τουρισμός, η ναυτιλία, η γεωργία και ο ορυκτός πλούτος (πετρέλαιο, χρυσός και άλλα μέταλλα) ορίζονται ως στρατηγικοί πυλώνες της ανάπτυξης της χώρας και τυγχάνουν ιδιαίτερης φροντίδας και υποστήριξης. Οποιοσδήποτε απέκτησε δικαιώματα επί του ορυκτού πλούτου χωρίς να προσφέρει έσοδα για το κράτος, θεωρείται σφετεριστής του δημοσίου χρήματος και οι συμβάσεις αυτές αναιρούνται ως αιτίες παρανόμου πλουτισμού. Παράλληλα διατίθεται σε ενδιαφερομένους ελληνική γη με μακροχρόνια μίσθωση χαμηλού κόστους και χορηγούνται φθηνά δάνεια για νέες καλλιέργειες βιώσιμων μακροχρόνια μονάδων, ώστε να μην μείνει πιθαμή ακαλλιέργητη.
9. Αξιοποίηση χορηγιών. Το θεσμικό πλαίσιο για τις χορηγίες προσαρμόζεται στην παρούσα συγκυρία, ώστε να καλυφθούν ανάγκες τις οποίες ούτε οι πολίτες ούτε το κοινωνικό κράτος μπορεί να καλύψει, ώστε να αμβλυνθούν έτσι κοινωνικές ανισότητες. Ιδιαίτερα στους τομείς του πολιτισμού, της παιδείας αλλά και της έρευνας και ανάπτυξης, με στόχο την αναβάθμιση της κοινωνίας και της οικονομίας. Για πιο δαπανηρές μέριμνες προωθείται η λύση των «συγχορηγών». Οι χορηγοί τυγχάνουν όχι μόνο του σεβασμού και της αναγνώρισης των πολιτών και της πολιτείας αλλά και ελέγχουν την αποτελεσματικότητα των χορηγιών και μπορούν να παρέμβουν όταν γίνονται καταχρήσεις.
10. Ανάδειξη του - από χιλιετιών και μέχρι τις ημέρες μας - Ελληνισμού, ως ιδεώδους συνοχής - προβολής της πολιτιστικής κληρονομιάς και της καλλιέργειας των γραμμάτων και των επιστημών, ως νέα ταυτότητα μιας Ελλάδας με ισχύ.
Του Βασίλη Σεβδαλή, οικονομολόγου - συγγραφέα
Πηγή:kerdos.gr
Δέκα προτάσεις για έξοδο από την κρίση
Oι ακόλουθες προτάσεις για τη σωτηρία της χώρας μας, που είναι υπόθεση ημών των Ελλήνων, θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην έξοδο από την κρίση και την ευημερία:
 
Μάχη για το ευρώ και την Ευρώπη

 

Μάχη για το ευρώ και την Ευρώπη
Το ερώτηµα βρίσκεται πλέον στα χείλη όλων: Εχει µέλλον το ευρώ και η Ευρώπη ή ζούµε την τελευταία σκηνή ενός δράµατος, του οποίου τις επιπτώσεις µε ακρίβεια κανείς δεν µπορεί να υπολογίσει; Η εµπειρία των τελευταίων ετών δυστυχώς έδειξε ότι µε την πολιτική που ακολουθείται κερδίζουµε απλά χρόνο σε µια κρίση χωρίς τέλος. Η δύναµη του πεπρωµένου σπρώχνει τη µια µετά την άλλη τις χώρες προς την έξοδο από τις αγορές στην αγκαλιά αδύναµων µηχανισµών χωρίς ξεκάθαρους στόχους και προοπτική.
Πρώτα η Ελλάδα, μετά η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, τώρα η Ισπανία και σε λίγο η Ιταλία και άλλες που στέκονται στη σειρά περιμένουν από μια Ευρώπη ανίκανη να λάβει τελικές αποφάσεις που θα μας οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση. Και όμως, παρά τη δραματική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, υπάρχουν περιθώρια για αναστροφή της πορείας.
Πρώτα απ' όλα οι πολιτικοί θα πρέπει να διορθώσουν τα κατασκευαστικά λάθη της ευρωζώνης και να την εμπλουτίσουν με νέα στοιχεία που θα διασφαλίζουν ικανοποιητική λειτουργία και διάρκεια. Πρόκειται κυρίως για την ίδρυση μιας Δημοσιονομικής και μιας Τραπεζικής Ενωσης με ισχυρή ευρωπαϊκή θεμελίωση. Ετσι η Ευρώπη τού αύριο θα πάρει τη μορφή ενός ομοσπονδιακού κράτους με δημοκρατική νομιμοποίηση.
Μια τόσο μεγάλη θεσμική μεταβολή όμως απαιτεί μακρόχρονες διαδικασίες και σε καμία περίπτωση δεν ενδείκνυται η χρησιμοποίησή της ως εργαλείου αντιμετώπισης μιας κρίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Με την Ισπανία και την Ιταλία να χρειάζονται 870 δισ. ευρώ για την αναχρηματοδότηση του χρέους τους τα επόμενα δύο χρόνια, είναι φανερό ότι τόσο τα 140 δισ. που διαθέτει ο EFSF όσο και τα 400 δισ. του ESM δεν επαρκούν. Ετσι θα πρέπει να διευρυνθεί η βάση αλληλέγγυας ανάληψης κινδύνου είτε με την έκδοση ευρωομολόγων είτε με την ίδρυση του κοινού ταμείου εξυπηρέτησης του χρέους, όπως αυτό προτάθηκε από το συμβούλιο των πέντε σοφών της Γερμανίας.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι αναγκαία η χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής που ασκείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ο στόχος της αποφυγής πληθωρισμού θα πρέπει να συμπληρωθεί και με άλλες πιο ενεργητικές δράσεις ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και ανάπτυξης των κρατών-μελών.
Με την αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ διαφωνούν δυναμικά οι κυβερνητικοί εταίροι της κυρίας Μέρκελ, τόσο οι Ελευθεροδημοκράτες όσο και οι Χριστιανοκοινωνιστές αλλά και ο νυν διοικητής της Μπούντεσμπανκ. Το κυρίαρχο επιχείρημά τους είναι ότι θα υπάρξουν συνεπώς αρνητικές επιδράσεις στο μέτωπο της δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Ξεχνούν, όμως, συνεπείς προς τη δογματική τους προσήλωση στην πειθαρχία των αγορών, ότι τα σημερινά προβλήματα δεν προέκυψαν από έλλειψη δημοσιονομικής πειθαρχίας αλλά από την ολοκληρωτική αποτυχία των αγορών. Πώς να εξηγήσει άλλωστε κανείς την εξέλιξη σε δύο χώρες-υποδείγματα δημοσιονομικής πολιτικής, την Ισπανία και την Ιρλανδία;
Οι αλόγιστες ενέργειες των χρηματοδοτικών αγορών, οι οποίες χωρίς αίσθηση του κινδύνου επένδυαν τεράστια ποσά σε κουφάρια οικοδομών, στοχεύοντας σε βραχυχρόνια κέρδη των μετόχων αλλά και στα υπέρογκα μπόνους των στελεχών τους, δημιούργησαν το πρόβλημα. Και αφού τα κράτη αναγκάστηκαν για να σώσουν τις τράπεζες από την κατάρρευση να δαπανήσουν τεράστια ποσά, στη συνέχεια βρέθηκαν στο στόχαστρο για αυτή τους την πολιτική των κάθε λογής αυτοανακηρυσσόμενων προστατών της σταθερότητας.
Ολα δείχνουν ότι η μάχη για το ευρώ και την Ευρώπη έχει αρχίσει για τα καλά. Γι' αυτό και η χώρα μας θα πρέπει να παραμείνει αφοσιωμένη στην ευρωπαϊκή της πορεία, παρά τις παράλογες απαιτήσεις για εξοντωτική δημοσιονομική προσαρμογή, με την προσδοκία ότι η λύση που θα δοθεί για το πρόβλημα χρέους της Ευρώπης θα την επαναφέρει σε βιώσιμες καταστάσεις.
Ο κ. Χαράλαμπος Γκότσης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς.
Πηγή:tovima.gr
Μάχη για το ευρώ και την Ευρώπη
Το ερώτηµα βρίσκεται πλέον στα χείλη όλων: Εχει µέλλον το ευρώ και η Ευρώπη ή ζούµε την τελευταία σκηνή ενός δράµατος, του οποίου τις επιπτώσεις µε ακρίβεια κανείς δεν µπορεί να υπολογίσει; Η εµπειρία των τελευταίων ετών δυστυχώς έδειξε ότι µε την πολιτική που ακολουθείται κερδίζουµε απλά χρόνο σε µια κρίση χωρίς τέλος. Η δύναµη του πεπρωµένου σπρώχνει τη µια µετά την άλλη τις χώρες προς την έξοδο από τις αγορές στην αγκαλιά αδύναµων µηχανισµών χωρίς ξεκάθαρους στόχους και προοπτική. 
 
Όλη η γη ένα χρέος !

 

Όλη η γη ένα χρέος
Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σε λίγες μέρες απ’ όταν το Μεξικό ανακοίνωσε αδυναμία εξυπηρέτησης του εξωτερικού, δημόσιου χρέους του, τον Αύγουστο του 1982. Η χρεοκοπία του Μεξικού έδωσε το έναυσμα για να ξεσπάσει η κρίση χρέους του Τρίτου Κόσμου που ταλάνισε την περιφέρεια του οικονομικού συστήματος όλες αυτές τις δεκαετίες, πριν δώσει τελικά τη σκυτάλη στον λεγόμενο Πρώτο Κόσμο.
Η κρίση δημόσιου χρέους είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την κατάρρευση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως σύστημα του Μπρέττον Γουντς κι έβαλε την σφραγίδα του στην παγκόσμια οικονομία από το 1945 μέχρι το 1972. Το τέλος του επήλθε με την απόφαση της Ουάσινγκτον να αποσύρει το δολάριο από τον χρυσό κανόνα, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα να τυπώνει ανεξέλεγκτα όσα χαρτονομίσματα ήθελε. Άμεσο αποτέλεσμα του νέου καθεστώτος που δημιουργήθηκε ντε φάκτο ήταν να καταργηθούν κάθε είδους φραγμοί στην κίνηση των κεφαλαίων. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτού του είδους η «απελευθέρωση» εμφανίστηκε ως παράγοντας που θα αύξανε τις παραγωγικές επενδύσεις και θα στήριζε την απασχόληση. Στην πράξη η μοναδική αύξηση που καταγράφηκε αφορούσε τις βραχυπρόθεσμες κερδοσκοπικές τοποθετήσεις. Συνέπεια αυτών των ροών ήταν να αυξηθεί η αστάθεια σε ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που παρήγαγε πολύ λιγότερη ανάπτυξη όπως φαίνεται στον πίνακα που παραθέτουμε κι όπως δείχνει το γεγονός ότι τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 καταγράφηκαν 4 κρατικές χρεοκοπίες σε 20 χρόνια ή 1 κάθε 5 χρόνια, ενώ μετά το 1970 οι κρατικές χρεοκοπίες ανέρχονται σε 4 κάθε 1 χρόνο!
Προγράμματα – ωρολογιακή βόμβα
Η θεραπεία που προσφέρθηκε για να αντιμετωπιστούν οι αλλεπάλληλες κρίσεις χρέους, αποδείχθηκε ωστόσο πιο οδυνηρή από την ασθένεια. Τα «προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής» που επιβλήθηκαν ως προϋπόθεση για να δώσει το ΔΝΤ την βοήθειά τους σε όσες χώρες προσέφυγαν στην ανάγκη του αποδείχθηκαν ωρολογιακή βόμβα για την εξαιρετικά ευμετάβλητη ούτως ή άλλως κοινωνική συνοχή αυτών των χωρών. Στο σύνολό τους περιελάμβαναν περικοπές κοινωνικών δαπανών, επιβολή αντιτίμου για την παροχή υπηρεσιών υγείας και παιδείας, αυξήσεις στην έμμεση φορολογία (που τις περισσότερες φορές μάλιστα δεν αύξαναν τα δημόσια έσοδα απλώς κάλυπταν τις τρύπες που δημιουργούσε η μείωσης της φορολογίας των επιχειρήσεων), ιδιωτικοποιήσεις, κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας και κάθε προστατευτικού μέτρου που εμπόδιζε την κίνηση κεφαλαίων. Ακριβώς ότι περιλαμβάνουν και τα Μνημόνια που επιβάλλονται από την ΕΕ και το ΔΝΤ στις χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης οι οποίες προσφεύγουν στον «μηχανισμό διάσωσης».
Έκρηξη ανισοτήτων
Οι επιπτώσεις αυτών των μέτρων ισοδυναμούσαν με οικονομική κατάρρευση και κοινωνική γενοκτονία. Από το 1980 μέχρι το 2000 η κατά κεφαλήν οικονομική μεγέθυνση ήταν -0,5% στη Λατινική Αμερική και -1,5% στην Αφρική. Από το 1980 έως το 1990 ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στη φτώχεια στη Λατινική Αμερική αυξήθηκε από 144 εκ. σε 211. Στην Αφρική ο αριθμός όσων ζουν υπό συνθήκες ακραίας φτώχειας (με λιγότερα από 1,25 δολ. την ημέρα) αυξήθηκε από 205 εκ. το 1981 σε 330 εκ. το 1993. Το αστείο ωστόσο είναι ότι παρόλα αυτά το χρέος δεν μειώθηκε. Στην Λατινική Αμερική και την Αφρική, το εξωτερικό χρέος των κυβερνήσεων αυξήθηκε από 17% του ΑΕΠ το 1980 σε 33% το 1990 και πολλές χώρες χρεοκόπησαν ξανά και ξανά, με το Μεξικό το 1994 και 1995 να αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση.
Σήμερα, όπως διαπιστώνει η έκθεση για την κατάσταση του χρέους που έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα βρετανική πρωτοβουλία (The State of Debt, Jubilee Debt Campaign, May 2012), απ’ όπου προέρχονται πολλά από τα στοιχεία, η κατάσταση με το δημόσιο χρέος έχει επιδεινωθεί. Από το 2001 έως το 2006 τα πλεονάσματα και τα ελλείμματα αυξήθηκαν από 3,1% του ΑΕΠ στο 5,8%, ως αποτέλεσμα κυρίως της κρίσης δημόσιου χρέους του Πρώτου Κόσμου. Από το 2001 μέχρι το 2011 οι τέσσερις μεγαλύτεροι δανειολήπτες σε απόλυτους όρους (οι χώρες δηλαδή με τα μεγαλύτερα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών) ήταν οι ΗΠΑ, η Ισπανία, η Αγγλία και η Ιταλία. Στην άλλη άκρη της κλίμακας, οι τέσσερις μεγαλύτεροι δανειστές ήταν η Κίνα, η Ιαπωνία, η Γερμανία και η Ρωσία.
Οι προοπτικές διαγράφονται πολύ πιο ζοφερές σε περίπτωση που επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις (οι οποίες ήδη διατυπώνονται) για σημαντική επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας το 2012. Σε μια τέτοια περίπτωση, εκτιμήσεις του ΔΝΤ υπολογίζουν ότι οι χώρες χαμηλού εισοδήματος θα δουν το εξωτερικό τους χρέος να αυξάνεται κατά 25%  ή κατά 27 δισ. ευρώ από τα 110 δισ. ευρώ που είναι σήμερα.
Λογιστικός έλεγχος και διαγραφή
Οι συντάκτες της έκθεσης αναφέρουν κατηγορηματικά πως «όταν τα χρέη είναι τόσο υψηλά πρέπει να ακυρωθούν». Το αίτημα αυτό μάλιστα δεν περιορίζεται σε όσες χώρες βρίσκονται στην περιφέρεια του οικονομικού συστήματος. «Ορισμένα χρέη θα πρέπει να διαγραφούν επειδή είναι απεχθή ή παράνομα – από τα δάνεια στον στρατηγό Μομπούτου στο Κονγκό μέχρι τα εντελώς παράλογα δάνεια που εγγυήθηκε η προηγούμενη ιρλανδική κυβέρνηση στην χρεοκοπημένη Αγγλο-Ιρλανδική Τράπεζα. Επιπλέον, όπως δείχνουν παραδείγματα όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, κυβερνήσεις σε χώρες όλων των εισοδηματικών επιπέδων μπορούν να βρεθούν με μεγάλα χρέη τα οποία πρέπει να μειωθούν. Αυτό που απαιτείται είναι διαδικασίες για να αποφασιστεί πότε τα χρέη πρέπει να ακυρωθούν κι επίσης δύναμη για να αναγκάσει τους δανειστές – είτε είναι διεθνή ιδρύματα, κυβερνήσεις, ή ο ιδιωτικός τομέας – να συμορφωθούν. Πρωτοβουλίες σε όλο τον κόσμο έχουν προκρίνει τις επιτροπές λογιστικού ελέγχου. Μια διαδικασία που με δημόσιο τρόπο θα εξετάσει από πού προήλθε το χρέος κι επίσης ποιος ωφελήθηκε από τα δάνεια και ποιος όχι. Η δημόσια έρευνα μπορεί να οδηγήσει στη δημοκρατική διαγραφή ή τη στάση πληρωμών σε εκείνα τα μέρη του χρέους που κρίθηκαν απεχθή, παράνομα ή απλώς αποτέλεσμα αλόγιστου δανεισμού».
Ας κρατήσουμε συμπερασματικά ότι από την διαδικασία του λογιστικού ελέγχου και της αμφισβήτησης του δημόσιου χρέους δεν εξαιρούνται τα διακρατικά δάνεια, που αποτελούν πλέον το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους, μετά την πρόσφατη αναδιάρθρωση.
Σύστημα                                          Μπρέττον Γουντς vs                                  φιλελευθεροποίησης
(1948-1972)                            (1973-2008)
Ετήσια κατά κεφαλή αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ                 2,8%                                       1,8%
Πλεονάσματα και ελλείμματα
ισοζυγίου τρ. λογαριασμών                                      0,8% παγκ. ΑΕΠ                     2,2% παγκ. ΑΕΠ
Τραπεζικές κρίσεις                                                                        0,1% (κατ’ έτος)                     2,6% (κατ’ έτος)
Νομισματικές κρίσεις                                                                       1,7 κατ’ έτος                           3,7 κατ’ έτος
Κρατικές χρεοκοπίες επί εξωτερικού χρέους                             0,7 κατ’ έτος                           1,3 κατ’ έτος
Πηγή: Bush, O., Farrant, K. and Wright, M (2011). Reform of the international monetary and financial system. Bank of England Financial Stability Paper No. 13, December 2011
Όλη η γη ένα χρέος !
Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σε λίγες μέρες απ’ όταν το Μεξικό ανακοίνωσε αδυναμία εξυπηρέτησης του εξωτερικού, δημόσιου χρέους του, τον Αύγουστο του 1982. Η χρεοκοπία του Μεξικού έδωσε το έναυσμα για να ξεσπάσει η κρίση χρέους του Τρίτου Κόσμου που ταλάνισε την περιφέρεια του οικονομικού συστήματος όλες αυτές τις δεκαετίες, πριν δώσει τελικά τη σκυτάλη στον λεγόμενο Πρώτο Κόσμο.
 
Η κρίση δημόσιου χρέους είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την κατάρρευση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως σύστημα του Μπρέττον Γουντς κι έβαλε την σφραγίδα του στην παγκόσμια οικονομία από το 1945 μέχρι το 1972. Το τέλος του επήλθε με την απόφαση της Ουάσινγκτον να αποσύρει το δολάριο από τον χρυσό κανόνα, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα να τυπώνει ανεξέλεγκτα όσα χαρτονομίσματα ήθελε. Άμεσο αποτέλεσμα του νέου καθεστώτος που δημιουργήθηκε ντε φάκτο ήταν να καταργηθούν κάθε είδους φραγμοί στην κίνηση των κεφαλαίων. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτού του είδους η «απελευθέρωση» εμφανίστηκε ως παράγοντας που θα αύξανε τις παραγωγικές επενδύσεις και θα στήριζε την απασχόληση. Στην πράξη η μοναδική αύξηση που καταγράφηκε αφορούσε τις βραχυπρόθεσμες κερδοσκοπικές τοποθετήσεις. Συνέπεια αυτών των ροών ήταν να αυξηθεί η αστάθεια σε ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που παρήγαγε πολύ λιγότερη ανάπτυξη όπως φαίνεται στον πίνακα που παραθέτουμε κι όπως δείχνει το γεγονός ότι τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 καταγράφηκαν 4 κρατικές χρεοκοπίες σε 20 χρόνια ή 1 κάθε 5 χρόνια, ενώ μετά το 1970 οι κρατικές χρεοκοπίες ανέρχονται σε 4 κάθε 1 χρόνο!
 
Περιμένουμε οικονομικό τσουνάμι!

 

Περιμένουμε οικονομικό τσουνάμι!
Οδεύουμε ολοταχώς προς το 6ο κύμα και προς έναν «ύποπτο» Σεπτέμβρη...
Οι τέσσερις εποχές
Εκείνο που εντόπισε ο Κοντράτιεφ μέσω της μελέτης του καπιταλισμού ήταν μια στατιστικά περίεργη «κυματική συμπεριφορά»: Ανά 50 έως 60 χρόνια ο καπιταλισμός κλονίζεται από ένα σαρωτικό κύμα αποπληθωρισμού, το οποίο αντιμετωπίζει με την πυροδότηση μεγάλων εθνικών συγκρούσεων ή και παγκοσμίου πολέμου. Προτού φθάσει στην εκρηκτική του φάση, ο κάθε κύκλος εμπεριέχει τέσσερις «οικονομικές εποχές»: Την άνοιξη (25 χρόνια), που είναι η πληθωριστική φάση, με ανερχόμενες τιμές μετοχών, αύξηση απασχόλησης και μισθών. Το καλοκαίρι (3-5 χρόνια), μια φάση στασιμότητας, με αύξηση των επιτοκίων και του χρέους και αστάθειες που εκκινούν πολέμους. Το φθινόπωρο (7-10 χρόνια), που είναι η φάση αποπληθωρισμού, με τα επιτόκια σε πτώση και απότομες ανόδους στις τιμές των μετοχών. Τέλος, ο χειμώνας (3 χρόνια κατάρρευσης και 15 χρόνια αναδιάρθρωσης), που είναι φάση αποπληθωρισμού συνδυαζόμενη με κατάρρευση των μετοχών και των δανείων και αύξηση των τιμών των προϊόντων.
Η θεωρία αυτή, την οποία ο Κοντράτιεφ δημοσίευσε το 1925 υπό τον τίτλο «Οι Κύριοι Οικονομικοί Κύκλοι», δικαιώθηκε από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929, αλλά στη συνέχεια αμφισβητήθηκε. Ενδιαφέρον είναι και το ότι δύο ολλανδοί οικονομολόγοι - ο Jacob van Gelderen και ο Samuel de Wolff - είχαν πει τα ίδια από το 1913, καθώς όμως κανείς δεν μετέφρασε την εργασία τους από τα ολλανδικά, ξεχάστηκαν. Τη χρονιά εκτέλεσης του Κοντράτιεφ ο αμερικανός λογιστής Ralph Nelson Elliot δημοσίευσε ένα βιβλίο για τη συμπεριφορά των αγορών υπό τον τίτλο «The Wave Principle», όπου συνέδεε την ψυχολογία του πλήθους με τη δημιουργία κυμάτων οικονομικής ανόδου και πτώσης, αλλά κανείς δεν αντιλήφθηκε τον κοινό τόπο των ευρημάτων.
Πηγή:tovima.gr
Περιμένουμε οικονομικό τσουνάμι!
Οδεύουμε ολοταχώς προς το 6ο κύμα και προς έναν «ύποπτο» Σεπτέμβρη...
Οι τέσσερις εποχές
 
 
Κατοχικό Δάνειο: Μιά Άγνωστη Αλήθεια

 

Κατοχικό Δάνειο: Μιά Άγνωστη Αλήθεια
Α. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ. Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ' αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την ευρύτερη περιοχή της.
Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των στρατευμάτων κατοχής. Επιπλέον η Ελλάδα ανεφοδίαζε με τρόφιμα το μέτωπο της Λιβύης. Στόχος των στρατευμάτων αυτών ήταν τα πετρέλαια της Λιβύης-Μ. Ανατολής και η ενίσχυση της άμυνας των Βαλκανίων.
Από τα τελευταία εξασφάλιζε στην πολεμική του βιομηχανία το 20% του αντιμονίου, το 50% των ορυκτελαίων, το 60% του βωξίτη και το 100% του νικελίου.
Την ίδια στιγμή για τους συμμάχους η μοναδική πύλη των Βαλκανίων ήταν και παρέμενε η Ελλάδα. Λόγω αυτών, η γερμανική απαίτηση για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα ήταν ανελαστική και είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις ακόμα και της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου που απειλούσε με παραίτηση.
Παράλληλα ο Μουσολίνι όπως και ο Γερμανός πληρεξούσιος για την Ελλάδα, Γκύντερ Αλτενμπουργκ πίεζαν το Βερολίνο να μειώσει τα έξοδα κατοχής για την Ελλάδα.
Το πρόβλημα των μοναδικά υπέρογκων δαπανών κατοχής συνόδευε η "παντός αγαθού" λεηλασία του τόπου, φυσικό επακόλουθο της οποίας ήταν ο λιμός. Ο Αλτενμπουργκ από τις πρώτες ημέρες προειδοποιούσε το Βερολίνο για τον επερχόμενο υποσιτισμό.
Παράλληλα ο εκπρόσωπος του Βατικανού, Νούτσιος Α. Ρονκάλι, ο μετέπειτα πάπας Ιωάνης ΚΓ', μετά από έρευνες του, διαπίστωνε τριπλασιασμό των θανάτων σε Αθήνα-Πειραιά λόγω λιμού τον χειμώνα 1941-42 και ο Γκαίμπελς σημείωνε στο ημερολόγιό του, ".... η πείνα (στην Ελλάδα) έχει καταστεί ενδημική νόσος. Στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση".
Το πρόβλημα του λιμού καθιστούσε οξύτερο το Λονδίνο που είχε κηρύξει την Ελλάδα σε επισιτιστική καραντίνα για να εξωθήσει τον ελληνικό πληθυσμό προς την αντίσταση. Η πείνα, η ανομία και τα φιλοαγγλικά αισθήματα γίνονταν τόσο απειλητικά που οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να τα αγνοήσουν. Ο υποσιτισμός τους απασχολούσε γιατί υποκινούσε λαϊκές αντιδράσεις και την αντίσταση.
Έτσι οι Δυνάμεις Κατοχής οδηγήθηκαν σε μια αδήριτη πραγματικότητα δύο ανελαστικών και αντικρουομένων απαιτήσεων. Από τη μια η κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα τον στρατιωτικών επιχειρήσεων του άξονα στην ευρύτερη περιοχή της και από την άλλη η πείνα που οδηγούσε στην εξέγερση και στην αντίσταση.
Για την αντιμετώπιση του προβλήματος οι Δυνάμεις Κατοχής, τον Οκτώβριο του 1941, θα στείλουν στην Ελλάδα οικονομικούς τεχνοκράτες, δίχως όμως κάποιο αποτέλεσμα. Στη συνέχεια το πρόβλημα θα απασχολήσει και θα λάβει οξύτατη μορφή στην ιταλογερμανική Δημοσιονομική Συνδιάσκεψη εμπειρογνωμόνων, από Ιανουάριο μέχρι Μάρτιο του 1942 στη Ρώμη.
Η γερμανική επιμονή για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα οδηγούσε σε αδιέξοδο τη Διάσκεψη. Τότε ο Ιταλός τραπεζίτης και οικονομικός πληρεξούσιος της Ιταλίας στην Ελλάδα, Ντ'Αγκοστίνι, θα προτείνει τη λύση του δανείου.
Δηλαδή οι πέρα από τις δαπάνες κατοχής αναλήψεις να χρεώνονται από την Ελλάα ως δάνειο προς την Γερμανία και την Ιταλία.
Β. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
Η σχετική δανειακή συμφωνία θα υπογραφεί στις 14.3.1942 από τους πληρεξούσιους της Γερμανίας και της Ιταλίας στην Ελλάδα, αντίστοιχα Άλτενμπουργκ και Γκίτζι.
Η Ελλάδα δεν είχε προσκληθεί και δεν ήταν παρούσα. Στην Ελλάδα την ανακοίνωσε μετά από εννιά μέρες ο Άλτενμπουργκ με την ρηματική διακοίνωση 160/23.3.1942 και ο Γκίτζι με το σημείωμά του Νο4/6406/461/23. 3.1942.
Σύμφωνα μ' αυτήν:
Η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούται κατά μήνα να καταβάλλει έξοδα κατοχής 1,5 δισ. δρχ. (άρθρο 2).
Οι αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος (στο εξής ΤΕ), άνω του ποσού αυτού θα χρεώνονται στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας ως άτοκο, σε δραχμές δάνειο της Ελλάδας προς αυτές (άρθρο 3).
Η επιστροφή του δανείου θα γινόταν αργότερα (αρθ. 4).
Η συμφωνία είχε αναδρομική ισχύ από 1.1.1942 (άρθρ. 5).
Η δανειακή σύμβαση αποτελούσε μια συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας που επιβαλλόταν στην Ελλάδα υποχρεωτικά εκτελεστή (αναγκαστική). Οι δανειακές αναλήψεις θα είχαν την μορφή μηνιαίων προκαταβολών, το ύψος και η διάρκεια των οποίων δεν προσδιοριζόταν. Επίσης δεν προσδιοριζόταν πότε θα άρχιζε η εξόφληση του, ενώ προσδιοριζόταν ότι ήταν άτοκο και σε δραχμές.
Με το εμπιστευτικό έγγραφο 409/2.4.1942 ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών έδινε εντολή στην ΤΕ να συμμορφωθεί με τη ρηματική διακοίνωση του Αλτενμπουργκ και να αρχίσει να καταβάλει τις δανειακές προκαταβολές.
Την αρχική αυτή αναγκαστική σύμβαση ακολούθησαν τρεις τροποποιήσεις με κοινή βούληση των συμβαλλομένων. Αυτές μετατρέπουν την αρχική αναγκαστική σύμβαση σε συμβατική.
Δηλαδή το δάνειο παύει να είναι αναγκαστικό και μεταπίπτει σε κοινό συμβατικό δάνειο. Με την πρώτη τροποποίηση (2.12.1942) ορίζεται ότι τα δανειακά ποσά είναι αναπροσαρμοζόμενα και θα αρχίσουν να επιστρέφονται από τον Απρίλιο του 1943 (άρθρο β, παράγραφοι 2 και 3).
Μάλιστα κατέβαλαν και δύο εξοφλητικές δόσεις του δανείου και στη συνέχεια σταμάτησαν την επιστροφή του, οπότε μεταπίπτει σε έντοκο λόγω υπερημερίας. Δηλαδή το δάνειο είχε μετατραπεί σε σταθερού νομίσματος και έντοκο.
Το ύψος του δανείου κατά την ΤΕ ανέρχεται (δίχως τους τόκους) σε 227.940.201 εκ. δολ. το 1944 και κατά τον Αλτενμπουργκ 400 εκ. μετακατοχικά μάρκα. Με τις αναπροσαρμογές και τους τόκους ανέρχεται σε κάποιες δεκάδες δισ. ευρώ.
Επομένως το κατοχικό δάνειο είναι συμβατικό και όχι αναγκαστικό, σταθερού νομίσματος και από τον Απρίλιο του 1943 έντοκο. Αποτελεί συμβατική υποχρέωση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας και όχι επανορθωτική. Ως τέτοια δεν εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου 1953 που αναστέλει την καταβολή των επανορθώσεων και αποζημιώσεων.
Γ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ
Η Ελλάδα στη διάσκεψη των επανορθώσεων του 1945, στη διάσκεψη των Παρισίων το 1946 και στη διάσκεψη των ΥΠΕΞ των τεσσάρων Μ.Δ. το Νοέμβριο του 1947, διαχώρισε το κατοχικό δάνειο από τις επανορθώσεις και ζητούσε την επιστροφή του.
Η Ελλάδα ουδέποτε έπαψε να διεκδικεί το κατοχικό δάνειο .
Το 1964 με τον Αγγελόπουλο, ως εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης.
Το 1965 μετον Α. Παπανδρέου.
Στις ελληνογερμανικές συνομιλίες στην Αθήνα το 1966.
Τότε η Γερμανία πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι του δανείου είχε παραιτηθεί εγγράφως ο Κ. Καραμανλής. Στη συνέχεια το μετέτρεψε σε προφορική παραίτηση Καραμανλή, πράγμα που διέψευσε ο Κ. Καραμανλής. Τέλος με τη ρηματική της διακοίνωση στις 31.3.1967, η Γερμανία δεχόταν ότι δεν υπήρξε παραίτηση Καραμανλή.
Το 1974 το ανακίνησε ο Ζολώτας.
Στις 18.4.1991 το έθεσε ανεπίσημα και προφορικά ο τότε ΥΠΕΞ Α. Σαμαράς στο Γερμανό ομόλογό του.
Στις 14.11.1995 το έθεσε η Ελλάδα με ρηματική διακοίνωση.
Η Γερμανία σταθερά το απορρίπτει, με τα επιχειρήματα:
Το δάνειο εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου.
Από το δάνειο παραιτήθηκε ο Κ. Καραμανλής. Το επανέλαβε και μετά το 1990 παρά τη ρηματική διακοίνωση του Μαρτίου 1967.
Ύστερα από 50 χρόνια δεν μπορεί να εγείρονται τέτοιες απαιτήσεις. (Η Ελλάδα το διεκδικεί από το 1945).
Το μόνο που δηλώνουν αυτά τα επιχειρήματα είναι έλλειψη επιχειρημάτων. Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990 έχει εκλείψει και το τυπικό επιχείρημα που θα μπορούσε να προβληθεί, εκείνο του χωρισμού της Γερμανίας.
Επομένως είναι άμεσα διεκδικήσιμο και πολιτικά και συμβατικά (νομικά). Μπορεί να το διεκδικήσει η ελληνική κυβέρνηση, η Τράπεζα της Ελλάδος ή οποιοσδήποτε μέτοχος της (πάνω ενός ορίου μετοχών), όπως και ο ελληνικός λαός μέσω των συντεταγμένων πολιτειακών θεσμών του.
Τέλος την ελληνική διεκδίκηση ενισχύει το προηγούμενο της Γιουγκοσλαβίας και της Πολωνίας στις οποίες η ναζιστική Γερμανία είχε επιβάλλει παρόμοια κατοχικά δάνεια και τα οποία μετακατοχικά η τότε Δ. Γερμανία επέστρεψε (αντίστοιχα το 1956 και 1971).
Η σημερινή Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι δανείσθηκε από το ελληνικό κράτος κατά παράβαση του άρθρου 49 της σύμβασης της Χάγης του 1909 και το οποίο ισχύει και σήμερα.
Δανείσθηκε από ένα κράτος που η ίδια η ναζιστική Γερμανία είχε χαρακτηρίσει ακατάλυτο και ότι οι ναζί όχι μόνο δεν αμφισβήτησαν ουδέποτε το δάνειο αλλά και άρχισαν την αποπληρωμή του, ενώ και ο καγκελάριος Ερχαρντ, το 1964, είχε δεσμευθεί για την επιστροφή του μετά την επανένωση της Γερμανίας.
Η Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι η γερμανική κατοχή είναι υπόλογος για το οικονομικό ελληνικό ολοκαύτωμα της περιόδου 1940-44.
Ενδεικτικά και μόνο είναι υπόλογος για το ότι στην Ελλάδα ο πληθωρισμός αυξήθηκε 15,3 εκατομμύρια φορές και ότι μόνο την Ελλάδα υποχρέωσε η τότε Γερμανία να της καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις.
Αυτό το ολοκαύτωμα το αναγνώρισαν οι Ιταλοί: "Η Ελλάδα είναι στημένη σαν λεμόνι", έλεγε ο Γκίτζι.
Αποκορύφωμα ο Μουσολίνι, που έλεγε ότι "... οι Γερμανοί άρπαξαν από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους...".
Αλλά και ο Γερμανός Υπ. Οικονομίας, Φουνκ, τον Ιούνιο του 1943 έγραφε σε άρθρο του ότι, "η Ελλάς δοκίμασε τα δεινά του πολέμου, όπως ίσως καμία άλλη χώρα της Ευρώπης".
Για την επανόρθωση η Ελλάδα θα χρειαζόταν 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946. Αυτό μετακατοχικά η Ελλάδα θα το αναζητούσε στον εξωτερικό δανεισμό.
Από την άλλη πλευρά αυτή που αμφισβητεί και αρνείται την επιστροφή του κατοχικού δανείου είναι η μετά το 1990 ενωμένη και δημοκρατική Γερμανία. Αυτή όμως η συμπεριφορά, εκτός των άλλων, πλήττει βάναυσα τα μετακατοχικά φιλογερμανικά αισθήματα, όπως τα χαρακτήρισε ο καγκελάριος Κολ, του ελληνικού λαού και γι' αυτό ακέραια την ευθύνη φέρει η γερμανική κυβέρνηση.
Του Τάσου Μηνά Ηλιαδάκη**
Πηγές:
National Archires, Waschington, DC: Τ. 120/2481/Ε259713-715,  "Promemoria", 23.9.1942 και Τ-120/166/81370- 5,Altenburg-Berlin, 4.9.42).
Σωτ. Γκοτζαμάνης, κατοχικό δάνειο και δαπάναι κατοχής, Θεσ/κη 1954, σ. 5 Γ. Τσολάκογλου, Απομνημονεύματα, Αθήνα 1950, σ. 210, 212, 215, 218, 219, 234. Κ. Λογοθετόπουλος, Ιδού η αλήθεια, Αθήνα 1948, σ. 49.
National Archives, ο.π.
Τ. Ηλιαδάκης, Οι επανορθώσεις και το γερματικό κατοχικό δάνειο, εκδ. Δετοράκη, Αθήνα 1997, σ. 83-101.
Ηλιαδάκης, σ. 111 Heinz Richter, Δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα, Εξάντας Αθήνα, 1975 σ. 155, 157.
Ηλιαδάκης ο.π.
Χ. Φλάισερ, Στέμμα και Σβάστικα, Παπαζήσης, Αθήνα (χ.χ.), Τ1, σ. 194.
W. Medlicott, The economic Blockade, Λονδίνο, 1959, Τ2, σ. 254. Η. Βενέζης, Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, Εστία, Αθήνα, 1981, σ. 113.
Richter, Τ. σ. 155 σημείωση, 255, 257.
Γκοτζαμάνης, σ. 2 Τσολάκογλου, σ. 208-210.
Αρχεία ΥΠΕΞ, έκθεση Λαμπρούκου, σ. 9-11. Λογοθετόπουλος, σ. 48, Τσολάκογλου, σ. 211, Γκοτζαμάνης, σ. 3, 23, 24, 31. Α. Αγγελόπουλος, Οικονομικά Τ.Α., Παπαζήσης, Αθήνα 1974, σ. 142, 167, 179, 190, 191.
Τη δανειακή σύμβαση βλέπε• Ηλιαδάκης, σ. 297.
Αρχεία ΤΕ, φάκελος κατοχικού δανείου, σημείωμα Ι. Πασσιά και το έγγραφο 409/2.4.1942.
Αρχεία ΤΕ, φάκελος κατοχικού δανείου, σημείωμα Ι. Πασσιά, σ. 4.
Β. Μαθιόπουλος, "400 εκ. μάρκα μας χρωστά η Βόνη", Βήμα, 2.6.1991.
Ηλιαδάκης, σ. 158, 164, 171.
Ηλιαδάκης, σ. 200, 202, 203-205 Αγγελόπουλος, Οικονομικά, Τ. σ. 201-205, 209. Βήμα 18.10.1966, σ. 7 έκθεση Α. Παπανδρέου και επιστολή Κάιζερ, σ.9, Πρακτικά Βουλής 28.5.1991 αγόρευση Α. Παπανδρέου.
Ηλιαδάκης, σ. 212-213.
Mark Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1994, σ. 93.
G. Ciano, tagebucher 1939-1943 Βern 1946, σ. 353.
Γερμανοελληνικά Οικονομικά Νέα, Ιούνιος 1943, σ. 2.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 25/1/2010 στην καθημερινή πρωινή εφημερίδα της Κρήτης Η ΠΑΤΡΙΣ.
** Ο Τάσος Μ. Ηλιαδάκης είναι Μαθηματικός, Πολιτειολόγος, Δρ. Κοινωνιολογίας, καθηγητής Σχολής Εθνικής Ασφάλειας. Μέλος της Ελληνικής Επιτροπής στη διεθνή Συνδιάσκεψη για το χρυσό των Ναζί στο Λονδίνο το 1997, εισηγητής στην ελληνογερμανική διάσκεψη Δελφών το 1996 και στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη Αλεξανδρούπολης το 2005 για το Δημόσιο Χρέος.
Κατοχικό Δάνειο: Μιά Άγνωστη Αλήθεια 
Α. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ  
Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ. Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ' αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την ευρύτερη περιοχή της. 
Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των στρατευμάτων κατοχής. Επιπλέον η Ελλάδα ανεφοδίαζε με τρόφιμα το μέτωπο της Λιβύης. Στόχος των στρατευμάτων αυτών ήταν τα πετρέλαια της Λιβύης-Μ. Ανατολής και η ενίσχυση της άμυνας των Βαλκανίων. 
Από τα τελευταία εξασφάλιζε στην πολεμική του βιομηχανία το 20% του αντιμονίου, το 50% των ορυκτελαίων, το 60% του βωξίτη και το 100% του νικελίου.
 
Σελίδα 706 από 946