Επικαιρότητα
Ενα μικρό βήμα για την τραπεζική ένωση

 

Ενα μικρό βήμα για την τραπεζική ένωση
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - Στην αρχή της χρηματοοικονομικής κρίσης λεγόταν ότι οι τράπεζες ήταν, σύμφωνα με τη μεστή φράση του Charles Goodhart, «διεθνείς στη ζωή, αλλά εθνικές στον θάνατο». Εκείνη την περίοδο (2008-2009), μεγάλες διεθνείς τράπεζες προσέφευγαν σε πακέτα διάσωσης των μητρικών τους χωρών όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα. Το πρόβλημα όμως σήμερα στην Ευρώπη είναι το αντίθετο: Οι τράπεζες είναι «εθνικές στη ζωή, αλλά ευρωπαϊκές στον θάνατο».
Στην Ισπανία, για παράδειγμα, οι τοπικές αποταμιευτικές τράπεζες (cajas) χρηματοδότησαν μία θεαματική έκρηξη της αγοράς ακινήτων. Οταν όμως η έκρηξη έγινε φούσκα κι έσκασε, οι ζημιές απείλησαν να ξεπεράσουν τις δυνατότητες του ισπανικού κράτους και το πρόβλημα έγινε ευρωπαϊκό, αφού απείλησε αυτή καθ' εαυτή την επιβίωση του ευρώ.
Η ισπανική περίπτωση αποτελεί το σύμπτωμα ενός μεγαλύτερου προβλήματος. Οι εθνικές εποπτικές αρχές πάντα τείνουν να υποβαθμίζουν τα εγχώρια προβλήματα. Το ένστικτό τους (και το γραφειοκρατικό συμφέρον τους) τις οδηγεί να υπερασπίζονται στο εξωτερικό τους «εθνικούς πρωταθλητές» του τραπεζικού χώρου.
Η άρνησή τους όμως να αναγνωρίζουν τα εγχώρια προβλήματα έχει ακόμη βαθύτερες ρίζες. Μέχρι πρόσφατα, οι ισπανικές αρχές επέμεναν ότι τα προβλήματα στον κλάδο των ακινήτων στη χώρα τους ήταν προσωρινά. Το να αναγνωρίσουν την αλήθεια θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να αποδεχθούν πως επί χρόνια επόπτευαν τη δημιουργία μίας μη διατηρήσιμης κατασκευαστικής άνθισης, που σήμερα απειλεί να οδηγήσει στη χρεοκοπία το σύνολο της χώρας.
Και στην περίπτωση της Ιρλανδίας η κατάσταση, αρχικά, δεν ήταν πολύ διαφορετική. Οταν τα προβλήματα αναδύθηκαν στην επιφάνεια, ο τότε υπουργός Οικονομικών υποστήριξε αρχικά πως η χώρα του θα επιτύγχανε τη «φθηνότερη τραπεζική διάσωση στα χρονικά».
Με δεδομένη την προβλέψιμη τάση των εθνικών εποπτικών αρχών να μην αναγνωρίζουν τα εγχώρια προβλήματα, φαινόταν επίσης φυσικό ότι το κόστος εκκαθάρισης των χρεοκοπημένων τραπεζών θα αναλαμβανόταν επίσης σε εθνικό επίπεδο. Η νεοσύστατη Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή (ΕΒΑ) έχει μόνον περιορισμένες εξουσίες επί των εθνικών εποπτικών οργάνων, που η καθημερινή δουλειά τους καθοδηγείται από εθνικές, κυρίως, προτεραιότητες.
Η πραγματικότητα όμως έδειξε πως αυτή η προσέγγιση δεν είναι βιώσιμη. Τα προβλήματα μπορεί να γεννήθηκαν σε εθνικό επίπεδο, αλλά με δεδομένη τη νομισματική ένωση, γρήγορα έφθασαν να απειλούν τη σταθερότητα ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.
Στη Σύνοδο του Ιουνίου, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνώρισαν τελικά την ανάγκη να διορθωθεί αυτή η κατάσταση, με τη μεταφορά στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα της ευθύνης για την τραπεζική εποπτεία. Με δεδομένο το γεγονός ότι χρηματοοικονομική ολοκλήρωση είναι ιδιαίτερα ισχυρή μέσα στη νομισματική ένωση, η ανάθεση της ευθύνης στην ΕΚΤ ήταν μία προφανής επιλογή.
Επιπροσθέτως, άλλωστε, η ΕΚΤ έχει ήδη, ντε φάκτο, την ευθύνη για τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης. Ομως, μέχρι σήμερα, ήταν αναγκασμένη να δανείζει τεράστια ποσά στις τράπεζες χωρίς να έχει και τη δικαιοδοσία να κρίνει την ισχύ των εν λόγω τραπεζών, επειδή όλες οι πληροφορίες βρίσκονταν στα χέρια των εθνικών εποπτικών αρχών που τις περιφρουρούσαν με ζήλο και, παγίως, αρνούντο την ύπαρξη προβλημάτων μέχρι που ήταν πια πολύ αργά.
Η ανάθεση της ευθύνης στην ΕΚΤ θα βοηθήσει επίσης να ανασχεθεί η υφέρπουσα διαδικασία αποσύνθεσης της ολοκήρωσης, που δεν είναι ορατή δημοσίως, αλλά παρά ταύτα είναι απολύτως αληθινή. Αρκεί μία ερώτηση επ' αυτού στα κεντρικά γραφεία οποιουδήποτε μεγάλου διεθνούς τραπεζικού ομίλου στις χρηματοοικονομικά πιεζόμενες χώρες της ευρωζώνης.
Σκεφτείτε την περίπτωση μίας τράπεζας με έδρα την Ιταλία, που όμως έχει μία σημαντική θυγατρική στη Γερμανία. Οι γερμανικές δραστηριότητες αποδίδουν φυσιολογικά ένα πλεόνασμα κεφαλαίων (με δεδομένο το γεγονός ότι στη Γερμανία η αποταμίευση υπερβαίνει μακράν τις επενδύσεις σε μέσους όρους). Η μητρική τράπεζα θα θέλει να χρησιμοποιήσει αυτά τα κεφάλαια για να ενισχύσει τη ρευστότητα του ομίλου. Ομως, οι γερμανικές εποπτικές αρχές θεωρούν ότι η Ιταλία τελεί σε κίνδυνο και, ως εκ τούτου, αντιτίθενται στην εκεί μεταφορά των όποιων κεφαλαίων.
Η εποπτική αρχή της μητρικής χώρας (της Ιταλίας) έχει εντελώς αντίθετο συμφέρον. Θα επιθυμούσε να δει την «εσωτερική αγορά κεφαλαίων» να λειτουργεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Εδώ, επίσης, έχει νόημα την τελική ευθύνη να την έχει η ΕΚΤ, ως ουδέτερος διαιτητής που σέβεται και τα δύο αντικρουόμενα συμφέροντα.
Ομως, ενώ με την ανάθεση της τραπεζικής εποπτείας στην ΕΚΤ λύνεται ένα πρόβλημα, ένα άλλο δημιουργείται: Μπορούν οι εθνικές αρχές να παραμένουν υπεύθυνες για τις αποταμιευτικές τράπεζες τις οποίες πλέον δεν εποπτεύουν;
Η οικονομική (και πολιτική) λογική λέει ότι η ευρωζώνη θα χρειαστεί σύντομα κι ένα κοινό ταμείο διάσωσης τραπεζών. Επισήμως, αυτό δεν αναγνωρίζεται ακόμη. Αυτό όμως είναι κι ένας από τους συνήθεις τρόπους με τους οποίους προχωρά η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση: Ενα ατελές βήμα σε έναν τομέα αργότερα απαιτεί περαιτέρω βήματα σε συναφείς τομείς.
Αυτή η οριακή προσέγγιση λειτουργούσε καλά στο παρελθόν: Στην πραγματικότητα, η σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση επωφελήθηκε απ' αυτή. Ομως, μία χρηματοοικονομική κρίση δεν δίνει στις πολιτικές ηγεσίες τον χρόνο που κάποτε είχαν στην διάθεσή τους για να εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τους γιατί ένα βήμα επιβάλλει κι ένα άλλο. Θα πρέπει να βαδίσουν πολύ πιο γρήγορα εάν θέλουν να σώσουν το ευρώ.
Ο κ. Daniel Gros είναι διευθυντής του Κέντρου Ευρωπαϊκών Πολιτικών Μελετών (Center for European Policy Studies)
Πηγή:kerdos.gr
Ενα μικρό βήμα για την τραπεζική ένωση
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - Στην αρχή της χρηματοοικονομικής κρίσης λεγόταν ότι οι τράπεζες ήταν, σύμφωνα με τη μεστή φράση του Charles Goodhart, «διεθνείς στη ζωή, αλλά εθνικές στον θάνατο». Εκείνη την περίοδο (2008-2009), μεγάλες διεθνείς τράπεζες προσέφευγαν σε πακέτα διάσωσης των μητρικών τους χωρών όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα. Το πρόβλημα όμως σήμερα στην Ευρώπη είναι το αντίθετο: Οι τράπεζες είναι «εθνικές στη ζωή, αλλά ευρωπαϊκές στον θάνατο».
 
Μήπως φταίνε και οι εισηγμένοι;

 

Μήπως φταίνε και οι εισηγμένοι;
Με αφορμή τα αποτελέσματα εξαμήνου των εισηγμένων, εύκολα γίνεται η επισήμανση ότι δεν έχει περάσει ούτε καν μία δεκαετία από την εποχή που υπουργοί Οικονομικών, καθώς και κεντρικοί τραπεζίτες, υποστήριζαν πως η «άνθιση» του Χρηματιστηρίου αντικατοπτρίζει την ανάπτυξη και προοπτική της οικονομίας. Δεν έχει περάσει ούτε καν μία δεκαετία που 360 και περισσότερες εισηγμένες «τραβούσαν» την προσοχή επενδυτών και κερδοσκόπων μέσα από παιχνίδια κέρδους και κερδοσκοπίας αλλά και υγιούς ανάπτυξης.
Δυστυχώς, σήμερα με τις μισές πλέον του παραπάνω αριθμού αυτού εισηγμένες να προσπαθούν να επιβιώσουν στο «ταμπλό», η επενδυτική αυτή διέξοδος τείνει να εκφυλισθεί όχι μόνον από τις συνθήκες της οικονομίας αλλά και από τη στάση πολλών διοικήσεων εισηγμένων να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις «γκρίζες ζώνες» του συστήματος, αγνοώντας τόσο τις μετοχικές μειοψηφίες όσο και της υποχρέωσής τους να προσφέρουν πληροφόρηση ανά πάσα στιγμή στους φορείς του Χρηματιστηρίου.
Δυστυχώς, η ραγδαία μείωση του αριθμού των εισηγμένων αποτελεί το βασικό παράδειγμα αδιαφορίας των διοικήσεών τους προς τους χιλιάδες μικρομετόχους που στην ουσία στήριζαν τόσο την εισηγμένη όσο και τη μετοχική ιδέα αυτή καθ' εαυτή. Οι μικροί ζημιώθηκαν και δυστυχώς εξακολουθούν να ζημιώνονται, καθώς ακόμα δεν έχουν κλείσει τα διάφορα παράθυρα που επιτρέπουν τη διαγραφή εισηγμένης εταιρείας μέσω απλουστευμένων διαδικασιών. Είναι σαφές λοιπόν πως το ευκρινές θεσμικό πλαίσιο που υποστηρίζει ο πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς πρέπει να προωθηθεί άμεσα προκειμένου να δοθεί το στίγμα μίας προσπάθειας να δημιουργηθούν, προληπτικά αυτή τη φορά, προϋποθέσεις από τις εποπτικές Αρχές, που να συμβάλλουν στον εθνικό στόχο ανάταξης της οικονομίας.
Κατά τη διάρκεια της κρίσης που βιώνουμε είναι ανάγκη να εμφανισθεί, να προωθηθεί και να επιβληθεί μία νέα κουλτούρα αντιμετώπισης των επενδυτών από τις διοικήσεις των εισηγμένων. Ο Κώδικας Εταιρικής Διακυβέρνησης αλλά και γενικότερα η δεοντολογία λειτουργίας των εταιρειών αυτών δεν πρέπει να περιορίζεται σε περιληπτικές αναφορές στα ετήσια ή εξαμηνιαία ενημερωτικά φυλλάδια απλά για το «θεαθήναι». Η πραγματική διάθεση ενημέρωσης και η εφαρμογή των πλαισίων εκείνων που να καθιστούν τις εισηγμένες «φιλικές» προς τους επενδυτές θα οριοθετήσει μία νέα κουλτούρα. Αν η μη προσαρμογή εισηγμένων στη νέα αυτή κουλτούρα θα σημάνει την αναγκαστική διαγραφή και άλλων εταιρειών, τότε ίσως χρειάζεται να ακολουθηθεί αυτή η διαδικασία «κάθαρσης» προκειμένου αυτές που πραγματικά θα παραμείνουν να μπορούν να εκπέμπουν αξιοπιστία την οποία τόσο έχει ανάγκη η αγορά.
Παρά το γεγονός ότι οι φορείς της αγοράς οφείλουν να έχουν πλήρη εικόνα των αποτελεσμάτων και της προοπτικής των εισηγμένων, προκειμένου να μπορούν περιχαρακώσουν την ορθή λειτουργία της επενδυτικής διαδικασίας, εύκολα θα διαπιστώσει ο καλόπιστος ερευνητής/ αναλυτής πως όταν προσεγγίζει εισηγμένη με ερωτήσεις επί των αποτελεσμάτων και άλλων λειτουργικών θεμάτων, συναντά την άρνηση ουσιαστικής συνεργασίας. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι η μη πλήρης αποτύπωση και άρα ανάλυση των δεδομένων προκειμένου για την διαμόρφωση σωστής σύστασης προς τους επενδυτές.
Αν λοιπόν επιθυμούμε να εξυγιανθεί η μεθοδολογία λειτουργίας σημαντικού αριθμού εισηγμένων, είναι ανάγκη να εμπεδωθεί άμεσα η νέα κουλτούρα συνεργασίας διοικήσεων και επενδυτών προκειμένου έστω και με την απουσία ξένων επενδυτών η νέα τάση εμπιστοσύνης να ενεργοποιήσει εκ νέου τα υγιή αντανακλαστικά των εγχώριων επενδυτών. Αναγκαία προϋπόθεση έναρξης μίας αναπτυξιακής τροχιάς. Στα πλαίσια των παραπάνω, τόσο η διοίκηση του ΧΑ όσο και της κεφαλαιαγοράς θα πρέπει να ασκούν εντονότερο εποπτικό και «καθοδηγητικό» ρόλο προς εκείνες τις εισηγμένες που «στεγανοποιούν» την επενδυτική διαδικασία.
Του Ηρακλή Ρούπα, Οικονομολόγου
Πηγή:kerdos.gr
Μήπως φταίνε και οι εισηγμένοι;
Με αφορμή τα αποτελέσματα εξαμήνου των εισηγμένων, εύκολα γίνεται η επισήμανση ότι δεν έχει περάσει ούτε καν μία δεκαετία από την εποχή που υπουργοί Οικονομικών, καθώς και κεντρικοί τραπεζίτες, υποστήριζαν πως η «άνθιση» του Χρηματιστηρίου αντικατοπτρίζει την ανάπτυξη και προοπτική της οικονομίας. Δεν έχει περάσει ούτε καν μία δεκαετία που 360 και περισσότερες εισηγμένες «τραβούσαν» την προσοχή επενδυτών και κερδοσκόπων μέσα από παιχνίδια κέρδους και κερδοσκοπίας αλλά και υγιούς ανάπτυξης. 
 
Μέχρι 28/9 θα υποβληθεί το ειδικό σημείωμα αυτοελέγχου.

 

Το Υπ.Οικ αποφάσισε τελικά να παρατείνει τα ειδικά σημειώματα έως 31/7/2012.
Η επίσημη ανακοίνωση :
Από το Υπουργείο Οικονομικών ανακοινώνεται ότι με απόφαση του Υφυπουργού Οικονομικών Γιώργου Μαυραγάνη θα δοθεί παράταση για την υποβολή των «Ειδικών Σημειωμάτων Αυτοελέγχου Φ.Π.Α.» έως και 31 Ιουλίου 2012.

Το Υπ.Οικ αποφάσισε τελικά να παρατείνει τα ειδικά σημειώματα έως 28/9/2012.


Η επίσημη ανακοίνωση :Από το Υπουργείο Οικονομικών ανακοινώνεται ότι με απόφαση του Υφυπουργού Οικονομικών Γιώργου Μαυραγάνη θα δοθεί παράταση για την υποβολή των «Ειδικών Σημειωμάτων Αυτοελέγχου Φ.Π.Α.» έως και 28/9/2012.

 

 
"Πιο πιθανό να βγει η Ιταλία, και η Ιρλανδία από το ευρώ παρά η Ελλάδα"

BANK OF AMERICA MERRILL LYNCH

"Πιο πιθανό να βγει η Ιταλία, και η Ιρλανδία από το ευρώ παρά η Ελλάδα"

 Η Ιταλία, και η Ιρλανδία, θα είχαν τους περισσότερους λόγους να αποχωρήσουν από την ευρωζώνη από ό,τι η Ελλάδα σύμφωνα με ανάλυση της Bank of America Merrill Lynch, η οποία υπενθυμίζει τους κινδύνους για την ΕΕ από το ενδεχόμενο οικειοθελούς αποχώρησης χωρών από το κοινό νόμισμα.

 

 
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

«Οι Έλληνες να κάνουν τα μαθήματά τους»

Η ανάπτυξη στην Ελλάδα δεν μπορεί να έρθει από τις Βρυξέλλες, υποστηρίζει ο πρόεδρος της Βουλγαρίας

Η ανάπτυξη στην Ελλάδα δεν θα έρθει από τις Βρυξέλλες γι' αυτό είναι αναγκαίες οι μεταρρυθμίσεις, υποστήριξε ο πρόεδρος της Βουλγαρίας, Ρόσεν Πλεβνέλιεφ προσθέτοντας πως οι Έλληνες «πρέπει να κάνουν τα μαθήματά τους». «Συμπαραστεκόμαστε στους φίλους μας στην Ελλάδα, αλλά πρέπει και αυτοί να κάνουν τα μαθήματά τους», είπε ο Βούλγαρος πρόεδρος σε συνέντευξη του στην γερμανική εφημερίδα Die Welt.

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 371 372 373 374 375 376 377 378 379 380 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 380 από 503